07 Şubat 2019

,

Solun AB’ye Entegrasyon Süreci


AB’ye entegrasyon sürecinin izlerini sol sosyalist hareketin seyri dâhilinde takip etmek mümkün. Mesele, solun belirli konulara öncülük etmesi değil ettirilmesi, ediyormuş gibi gösterilmesi. Sol, kısa vadede başarılı ve muzaffer olamayacağı hiçbir işe girmiyor, giremiyor. Fıtratı buna müsait değil. Dolayısıyla her eyleminde, her sözünde önceden egemen güçlerce telkin edilmiş bir şeyler var. Ya da sol, egemenler yolu açtıktan sonra yola koyulabiliyor.

17 Aralık 2004 günü Erdoğan, “Aydınlık yarınların çağdaş Türkiye’si için çıktığımız yolda, hamdolsun, dün müzakere süreciyle ilgili tarihi 3 Ekim olarak almış bulunuyoruz. Hayırlı olsun”[1] diyor, devamında da herkese teşekkür ediyor. Sol sosyalist hareketse bu süreci, omerta kanunları uyarınca, susarak geçiştiriyor. Esasen solun AB’ye entegrasyon sürecinin de o günden sonra iyice derinleştiğini görmek lâzım.

Türkiye’nin batısını AB yönetiyorsa sol da bu yönetimin asli parçası, böyle görülmeli. Sürtüşmelerden, gerilimlerden kaynaklı kimi mağduriyetlere pek kanmamak lazım. Maddi ilişkiler, çıkarlar bu noktada belirleyici. Ha bu arada: sol diye bir torba yok, o bir varoluşun, happening’in, bir tür projenin ve aktivizmin adı.

Esasen böylesi bir aktivizm projesi olarak ÖDP, doksanların sonunda bu entegrasyon sürecine dâhil olduğu, KOBİ’lere bel bağladığı, onların üst yönetimine talip olduğu için bitti. 2000’de Kürt hareketiyle restleşme meselesi, bahaneden ibaretti. 

KOBİ’ler 2001 kriziyle birlikte çöktüler, orada çalışan insanlar ayaklandılar, ÖDP, onlara temas etme imkânını doğal olarak yitirdi. Tüm o insanların öfkesini bugün ÖDP’lilerin küfrettiği AKP örgütledi. AKP, kitlesini o kesimin üzerine inşa etti.

Sonra bir gün Alper Taş TV ekranına çıktı. Syriza’nın başarısının tartışıldığı programda Taş, “bu halk bize hazır değil, hazır olması için 30 yıl geçse biz gene de bekleriz” dedi. Orada ayrıca Syriza’nın başarı noktasında elde ettiği imkân ve fırsatları ÖDP’nin de elde ettiğini, ama yararlanamadığını söyledi, neden yararlanamadığındansa hiç bahsetmedi.[2] Bugünse kendisi CHP adayı.[3] Muhtemelen kısa süre önce Birleşik Haziran Hareketi’nin tasfiye edilmesiyle bu Beyoğlu adaylığı arasında belirli bir bağ mevcut. Beyoğulları böyle istemiş olmalı!

* * *

Üç gün önce Kürt hareketine ağır eleştiriler yönelten Ertuğrul Kürkçü’yü HDP’ye üstelik tepesine çeken de AB ilişkileri idi. Kürkçü, AB fonlarının aktığı çeşmenin başında duran isimlerden biriydi. KOBİ’lerle ve o fonlarla kurulan ilişki tayin ediyor teoriyi ve siyaseti. Bugün Kürkçü, milleti kandırıyor, “lügatinde aktivizm diye bir sözcük bulunmadığını” söylüyor.[4] Devamında, “merkezden hiçbir şeyin idare edilemediği, hayatın sadece siyasetten ibaret olmadığı, birçok kimlikle hareket edildiği bir zamandayız” diyor. Bu liberalizmi solculuk diye yutturabiliyorlar artık. KOBİ’lerle ve AB fonlarıyla kurulan ilişki sağlıyor bu zemini.

Bu ilişkileri devletten ve sermayeden ayrı ve gayrı ele almaksa solun en büyük hatası. Kimliğe, kişiliğe, öznelliğe fazla değer ve anlam biçtiklerinden, arka plana bakmıyorlar. O çeşmenin başına oturmak, bir devlet görevlisi olmayı gerekli kılıyor. Hiçbir şey bağımsız, azade, tekil, münferit hâliyle, havada salınarak, varolmuyor.

* * *

Bugün feminizm, veganizm, LGBT, hayvan hakları, çevre gibi başlıkların solun gündeminde başat bir yer tutması da AB’nin bir emri. Hapishaneler ve işkence ile ilgili bir raporda bile bugün tanıdığımız kimi simalar, birer devlet görevlisi olarak çıkıyorlar karşımıza. AB’ye uyum süreci ve entegrasyon meselesi, sol sosyalist hareketi de kapsıyor. Kürkçü, birkaç aylık Avrupa gezisi sonrası “Türkiye’nin itibarı yerlerdeydi, HDP olarak ülkeye itibar kazandırmak için uğraştık” diyor mesela.

Sonuçta bu entegrasyon dâhilinde, teori de belirli bir form kazanıyor. Doksanlardan başlayarak piyasaya çıkmış dergi çalışmaları da dâhil olmak üzere tüm faaliyet, bu entegrasyon bağlamında ele alınmalı.

Savaş sanatı teorisinde düşmanın karşı tarafa kaçacak bir yer bırakması kuralı yazılı. İyice köşeye sıkışıp kötü sonuçlar doğuracak işlere girişmesin diye düşmana kaçacak bir yer bırakılıyor. Belki de Avrupa, bu türden bir kapı.

Yani 12 Eylül sonrasında Lübnan’a giden solla, Sabra Şatilla Katliamı sonrası Lübnan’dan Avrupa’ya geçen sol, hiç aynı olmuyor. Avrupa’daki ilişkileri sosyalizm, komünizm olarak niteleyenlere bile rastlanıyor. Türkiye’deki mücadeleyi, “ah bizim eller de İsviçre, İsveç gibi olsa” hasretine indirgeyenler belirliyor.

Kaçış ve sığınak yerini Doğu olarak belirleyene ise hiç rastlanmıyor. Kafkasya, Afganistan, Yemen, Mısır sınırları dâhilindeki coğrafyada olan bitenle nefes alıp veren tek bir örgüt ve kişiden bahsedilemiyor. Sonuçta da buralara gene AB ve ABD ölçüsünde bakılabiliyor. Onların önerileri kızılboyaya daldırılıyor sadece. En afili örgütler, AB ve ABD istihbarat örgütlerinde geçen “federasyon” önerilerinin başına “sosyalist” lafını eklemekle yetiniyorlar, buna da “Leninizm” diyorlar. Doğu, ancak AB ve ABD’nin onunla ilgilenmeye başladığında solun gündemine girebiliyor.

Oysa Husi, Hizbullah, İran Devrimi, Hamas, İhvan, Irak KP’sinin belirli bir dönemi gibi örnekler de mevcut. Sol, en fazla Kürt’ün mücadelesini ve PKK’yi istismar edebiliyor. O da AB ile ilişkiler üzerinden anlam kazanabiliyor.

* * *

AB’ye uyum meselesi, sol siyaseti tayin ediyor. Akademiye gönderdiği en ileri kadrolarını bugün sol, Avrupa’ya sığındırıyor, burada başka bir seçeneği bile düşünemiyor.

Sonuçta feminizm, veganizm, LGBT, çevrecilik gibi başlıkların asli siyaset ve ideoloji hâline gelişi, AB kurulları ve komitelerindeki yönelimler ve taleplerle alakalı. Bu alanlara sol-sosyalist hareket, gerçek bir devrim taktiği ve sosyalizm stratejisi bağlamında yönelmiyor. Dolayısıyla, bu alanların ilgili taktik ve stratejiyle bağını da kuramıyor, rüzgârda salınan yaprak gibi bir o yana bir bu yana savruluyor. Söz konusu siyasetler, devlet ve sermaye kanalına girdiği noktada sol öne atlıyor.

Öyle ki bugün sol, AB’nin Venezuela ile ilgili kararını beklemeden bir siyaset bile geliştiremiyor. Kopenhag kriterleri uyarınca TKP kuranlar, Venezuela’yı destekleyen kitleyi çitleme görevini üstleniyorlar, geri kalansa liberal yollara tevessül edip gizliden ya da açıktan Guaido’yu destekliyor.

Hatta Neşe Özgen ve Nevşin Mengü gibi isimler, Türkiye’nin güya Rusya, İran, Venezuela hattına gelmesini alaycı bir dille eleştiriyorlar. Mengü, daha da ileri giderek, bir “sömürge valisi”nin kızı olmanın verdiği cüretle, AB’ye çıkışıyor ve “Zorbalar havuçla değil, sopayla iner. Bu durumda özgürlükler bahane, ticaret şahane diyen AB, aslında kendinden utanmalıdır” diyor.[5] Maalesef Alper Taş’ın Birgün’ü emperyalist müdahaleciliğin taşlarını örüyor.

Bu curcunada sol tabana, “AB olmasa bu şeriatçılar hepinizi keser” deniliyor. Şeriatçı, İhvancı dedikleri partinin başında olduğu hükümet, alelacele, Türkiye’ye sığınmış bir İhvancı genci Mısır’daki cellâtlarına teslim ediyor.[6] Sol örgütler, buradaki tutarsızlığı sorgulama gereği bile duymuyorlar. Kurgunun dağılmasından, ezberlerin bozulmasından korkuluyor.

* * *

Bir vakitler bir örgütün hapisteki lideriyle seksenlerin sonunda röportaj yapılıyor. Bu kişi (Dursun Karataş), solun en büyük sorununun “diaspora” olduğunu, 12 Eylül sonrası ülkeyi terk edenlerin ilerleyen süreçte ülkeye taşıyacakları fikir ve siyasetlerin üzerinde durulması gerektiğini söylüyor. O lider de, sonraki süreçte ortaya çıkan dinamikler de bu gelişmeye “dur” diyemiyorlar. Lider de hapisten kaçıp Avrupa’ya gidiyor. O diaspora, sol sosyalist hareketi AB koridorlarına bağlıyor, sol hareket, nefesini ancak AB’yle alabiliyor, aslında buna inandırılıyor, ikna ediliyor.

Hayat da doğalında nefes alınan yere göre tarifliyor kendisini. Böylelikle, buradaki somut durumun somut tahlili, AB’nin ihtiyaçları karşısında hükmünü yitiriyor. Yunanistan’da o AB, Syriza’yı ve Yunan halkını ezim ezim eziyor, “buranın Syriza’sı benim” yarışına girişenlerden tek bir itiraz, tek bir eleştiri bile duyulmuyor.[7] İran büyükelçiliğinin önüne koşanların hiçbirisi, Alman veya Fransız büyükelçiliklerinin önünde bağırmıyor.

Yunan halkından, Avrupa’daki göçmenlerden alınacak dersler, tüm yakıcılığıyla orta yerde duruyor oysa: AB’deki iktidar mekanizmalarına teslim edilmiş bir devrim ve sosyalizmden ezilenlere ve işçilere hayır gelmez. Sol, iç geçirip, internet âleminde bisikletle meclise giden başbakan fotoğrafları paylaşacağına, bu meseleyi sorgulamalı.

Eren Balkır
7 Şubat 2019

Dipnotlar:
[1] “Hamdolsun Aldık”, 19 Aralık 2004, Sabah.

[2] Yüce Yöney, “ÖDP 2001’de Fırsatı Kaçırdı”, 26 Ocak 2015, Bianet.

[3] Eren Balkır, “Sözümüz Alper Yumruğumuz Taş”, 5 Aralık 2014, İştirakî.

[4] Filiz Gazi, “Devrimci’den Aktiviste”, 29 Ocak 2019, Duvar.

[5] Nevşin Mengü, “İran Devrimi’nin 40 Yılı”, 5 Şubat 2019, Birgün.

[6] “İhvancı Genç Sisi’ye Teslim Edildi”, 5 Şubat 2019, Milli Gazete.

[7] Eren Balkır, “Türkiye’nin Rihanna’sı Kim”, 11 Şubat 2015, İştirakî.

, ,

İşçi Sınıfı: Direnişin Omurgası

Her birinde beş yüzden fazla işçinin bulunduğu 250’ü aşkın büyük fabrikada yoğunlaşmış yaklaşık üç yüz bin fabrika işçisi, halk güçlerinin, dolayısıyla Arjantin halkının diktatörlüğe karşı sürdürdüğü adil ve muzaffer olmaya kadir direnişin omurgasını teşkil etmektedir.

Devrimci güçler, liderlerinin, kadrolarının, militanlarının, sempatizanlarının ve dostlarının önemli bir kısmını işçi sınıfından devşirecek, Devrimci İşçi Partisi, bu sayede anti-emperyalist ve sosyalist mücadelenin öncüsü ve lideri olacaktır.

Devrimci politika bilimi olarak Marksizm-Leninizm, proletaryanın sınıflar mücadelesinde oynayacağı devrimci ve öncü rolü keşfetti ve onun kapitalizmden sosyalizme geçiş sürecinde önemli bir yere sahip olduğunu ortaya koydu. Bu bilimsel keşif olgularla da ispatlandı, onun ülkemiz için de geçerli olduğu görüldü, bu keşif sayesinde bizler, devrimci faaliyeti doğru bir şekilde örgütlemeyi ve onu fabrika işçilerine yoğunlaştırmayı öğrendik.

Her gün kapitalist mekanizma içerisinde sömürülen işçiler, devrimci fikirleri benimsemeye, o muazzam enerjilerini harekete geçirmeye hazır hâle gelmektedir. O çekirdek etrafında emekçi kitleler, kır işçileri, orta ve küçük köylüler, çalışanlar, öğrenciler vs. bir araya gelecek, proletaryanın savaşçı partisi ve onun asli çekirdeği olan DİP tarafından örgütlenip yönlendirilecektir.

Parti Büyük Fabrikalarda

Partimize göre fabrika cepheleri adını verdiğimiz büyük fabrikalar, politik devrimci faaliyetin öncelikli sahalarıdır. Politika, ajitasyon ve propaganda, askerî faaliyetler vs. tüm tutarlılığı ve uyumu dâhilinde, burada gelişecektir. Mevcut koşullarda çalışmalarımız, esas olarak mücadelemizin illegal zeminde sürüyor olduğu gerçekliğe odaklanmalıdır. Baskılar yoğunlaşmakta, mücadele zorlaşmaktadır, dolayısıyla tüm çalışmalara daha fazla dikkat ve adanmışlıkla sarılmak gerekmektedir.

Fabrika cephesinde partimiz tarafından yürütülen devrimci mücadelenin fabrika içerisinden veya partizan çalışması üzerinden, dışarıdan başlatılması mümkündür. Her iki durumda da ilk hücre oluşturulduğu vakit gerekli olan, itici gücü, yöntemi ve ihtiyatlı bir çalışma tarzını temin etmektir. Örgütün canlı bir biçimde sürece dâhil olmasıyla intikam eylemlerine, sabotaj faaliyetlerine, özsavunma girişimlerine, direniş komitelerine geçiş sağlanacaktır. DİP’e bağlı cephe komitesi örgütlenecek, bu komite askeri politik gerilla biriminden, propaganda hücresinden, kitle hücresinden, sendika hücresinden, Guevaracı Gençlik çevresinden oluşacaktır. Hücrelere ajan sızmasını önlemek adına üyelerin düşman tarafından tespit edilmesine mani olunmalı, kimse bilmesi gerekenden daha fazlasını bilmemeli, tüm görevler katı güvenlik tedbirleri ile ifa edilmelidir.

Gizli Direniş Komiteleri

Mücadelemizin içine girdiği yeni aşama, Videla’nın askerî darbesi ile başladı. Bu dönemde legaliteye dair imkânlar iyice sınırlandı, bu nedenle halk mücadelesi yeraltına çekildi. En ufak çalışma yasaklanıp bastırıldı, haklar lağv edildi, ordudaki katiller her türden örgütlenme ve mücadele imkânını ezdiler. Ama halkımız, mücadeleye ve örgütlenmeye son vermedi. Arjantinliler, başka bir yoldan gene örgütlenecek, mücadele için başka yollar bulmayı tekrar bulacaktır. Bugün tüm halk, diktatörlüğün çilesini çekmektedir. Tüm halk, direnişe gene hazır olacaktır.

Bu kitlesel direnişi örgütleme yolu ise fabrikalarda, mahallelerde, köylerde, şehirlerde, üniversitelerde vs. direniş komiteleri oluşturmaktan geçmektedir. Arjantin işçi sınıfının liderlik ve örgütçülük rolünü oynayacağı düşünülürse, bu direniş komitelerinin merkezinde büyük fabrikalar olmalıdır.

Bu komitelerin nasıl örgütleneceği meselesini henüz ayrıntılarıyla ortaya koyabilmiş değiliz. Ama bu komitelerin kurulmasını önerirken bizler, bir yandan da bu komitelerin, bir programa bağlanmasından, komitelerin bütünleştirilmesinden, ilkelerinin belirlenmesinden ve geliştirilecek faaliyetlerin tespit edilmesinden bahsediyoruz.

Program

Kararlı bir mücadele verme ve kitleleri bir araya getirme hedefi üzerinden oluşturulacak direniş komitesi programı, aşağıdaki hususları kapsamalıdır:

1. Askerî diktatörlüğe karşı olmalıdır;

2. Çalışma şartlarını, sendikal hakları ve işçilerin demokratik haklarını korumalıdır;

3. Tüm politik tutsaklarla dayanışma içerisinde olmalıdır;

4. Tüm şehirlerde diktatörlük karşıtı vatansever birlikler meydana getirmelidir.

İlk iki madde fabrika işçilerin en acil taleplerine atıfta bulunmakta, programın somut eksenini teşkil etmektedir. Burada çalışma tarzı ve talepler mücadele yürütülen yere göre farklılık arz edecektir. Tüm işçilerin ihtiyaçları ve arzuları doğru yorumlanmalı, bu sayede direniş komiteleri en geniş kitle desteğine kavuşmalıdır.

Bütünleştirme

Direniş komiteleri, birer politik örgüt olduklarından, parti temsilcilerince kurulmalı, fabrikalarda faal olan diktatörlük karşıtı kesimler ve bağımsız eylemler sürece dâhil edilmelidir. Direniş komitesi, muazzam kaynaklara sahip, birleştirici bir yapı, devrimci mücadelemizin gelişmesini talep eden işçilerin ve halkın birleşme sürecine öncülük edecek güçtür.

İlkeler

Direniş komiteleri, tüm fabrika şubeleri ve seksiyonları ile gizli olmalı, kıvrak ve çevik bir biçimde hareket edebilmeli, etkisini ortaya koymalıdır. Baskıyı başarılı bir biçimde göğüslemek adına komiteler üyelerini gizli tutabilmeli, katı güvenlik önlemleriyle hareket etmeli, gizlilik yöntemlerini başarıyla uygulamalıdır. Şirket, bürokrasi veya devlet güçleri hiçbir üyeyi tespit edememelidir. Hainlere ve ajanlara karşı dikkatli olunmalı, dost güçler küçük gruplar hâlinde örgütlenmeli, içerisi ve dışarısı arasında sağlam bağlar kurulmalı, böylelikle direnişe dair farklı faaliyetler, tüm gruplar eliyle, ahenk içerisinde yürütülebilmelidir.

Örgütümüzün ve diğer devrimci örgütlerin gizli mücadele deneyimi, direniş komitelerinin sağlam bir biçimde yapılandırılması için gerekli zemin olarak iş görecektir.

Faaliyet

Komiteler, kapsamlı bir dizi alanda birden fazla görevi ifa ederler:

a) Sendikaların ıslahı için mücadele, grupların oluşturulması veya harekete geçirilmesi, legal veya yarı legal komiteler oluşturulması;

b) Diktatörlük karşıtı direniş için gerekli yazılı politik propagandanın sistematik olarak yürütülmesi;

c) Üretim sürecinin planlı şekilde sabote edilmesine dönük eylemlerin örgütlenmesi;

d) Politik tutsaklarla aktif dayanışma faaliyetlerine destek sunulması;

e) Baskın eylemler, gösteriler ve başka türde ajit-prop çalışmalarının örgütlenmesi;

f) İşçilerle halkın birliğinin örnekler üzerinden teşvik edilmesi.

Böylelikle fabrika direniş komiteleri, kurulması şart olan ulusal kurtuluş cephesinin dayandığı ana örgütleri meydana getireceklerdir.

Parti Komitesi ve Direniş Komitesi

Hücre eylemleri ve cephe komitesi, büyük fabrikalarda faaliyet yürütürler ve direniş komitesinin eylemlerini tamamlarlar ve onlarla ilişkilidirler. Bunların programı derinlikli, yapıları esnektir. DİP programı ise daha iyi tanımlanmış bir programdır ve örgütsel yapısı daha katıdır.

Fakat her ikisinin de birbirleriyle ilişkili olan ve birbirlerini tamamlayan devrimci faaliyetleri (propaganda, kitle seferberliği, silâhlı eylem vs.) geliştirip teşvik etmelidir.

DİP’in varlığı sayesinde öncünün ve kitlenin politizasyonu artmış, bu da bilinci yükseltmiş, örgütlenme düzeyini yukarı çekmiştir. Direniş komitesi kitleselliği güvence altına almakta, diktatörlük karşıtı eylemlerin birleşmesini sağlamaktadır.

Parti yoksa bilinç de tutarlılık da yoktur, gerçek bir devrimci gelişmeden de söz edilemez. Direniş komitesi yoksa mücadele zayıflar, kararsız hâle gelir. Bu sebeple hücreler ve partiye bağlı fabrika komiteleri ile direniş komiteleri eşzamanlı olarak kurulup geliştirilmelidir.

Sentez ve Sonuç

İç savaş başlamış, tüm ülkeye yayılmış, uzun soluklu ve yeni bir aşamaya girmiştir. Bu noktada proletaryanın dinamizmine ve faaliyetine her zamankinden daha fazla ihtiyaç vardır. Sadece devreye soktuğu güçler ya da halk kitleleri üzerindeki doğrudan etkisi sebebiyle değil, sınıfsal manada sahip olduğu tüm o kaynaklarıyla işçi sınıfı, devrimci partiye can vermekte, onu geliştirmekte, onun görevini Arjantin’deki emekçi halkın en geniş kesimine devrimci anlamda yol gösterme görevini layıkıyla yerine getirmesini sağlamaktadır.

Adım adım bize sömüren-zalim düşman karşısında zaferi getirecek olan o büyük politik-askerî gücün inşasına hazırladığımız koşullarda, büyük fabrika çalışmalarına yoğunlaşmanın gerekli olduğunu söyleyen şiara daha fazla bağlanıyoruz. Bu noktada düşmanın baskıcı politikaları bir dizi güçlük çıkartıyor karşımıza. Olsun, elimizde artık bu ülkede hiç varolmamış, giderek büyüyen bir proleter öncü ve diktatörlüğe karşı hep birlikte mücadele eden bir işçi sınıfı var.

Bugün parti inşası ve parti çalışmasını öncü işçilerin faaliyetleri ile birleştirmek, onları eksiksiz birer devrimci olarak eğitmek, direniş komiteleriyle tüm işçi sınıfını örgütleyip harekete geçirmek gerekmektedir. Ülkede ve uluslararası planda parti deneyiminin sağladığı imkâna ve o yaratıcı ruha yaslanmak suretiyle somut duruma göre hareket etmek zaruridir.

Tüm gücüyle fabrikalara kök salmayı bilmiş bir halk direnişi, diktatörlüğe diz çöktürecek, sabırla muazzam bir enerji biriktirecek, nihayetinde katil orduya son darbe indirilip diktatörlüğün savunduğu bu gerici, zalim düzen yıkılacaktır.

Mario Roberto Santucho
Nisan 1976
Kaynak

, ,

MIR Programı

MIR [Movimiento de Izquierda Revolucionaria –Devrimci Sol Hareketi], devrimci bir parti için gereken programa duyulan acil ihtiyacın ve bunun hazırlanmasının tüm Devrimci Marksistlerin ortak ürünü olması gerektiğinin bilincindedir; bu, etraflı bir program olmalı ve iktidarın ele alınışını ve rejimin değişimini tüm yönleriyle anlamalıdır. Titizlikle düzenlenmeli, organize edilmeli ve şimdi Şili'de ilk kez, işçilerin modern toplumda karşılaştığı ekonomik, politik, toplumsal ve kültürel ve diğer tüm sorunları sistematik olarak detaylandırmalıdır.

Bununla birlikte, devrimci partinin programı için bir taslak olarak, MIR kendi programatik temellerini şu şekilde tanımlamaktadır:

Uluslararası düzlemde: Modern dünya, (aralarında sömüren ve sömürülen ülkelerin de olduğu) ekonomik ve toplumsal olarak kapitalizm tarafından örgütlendirilmiş ülkelerle sosyalist yapıdaki uluslar olarak ayrılmıştır. Tarihte ilk defa bu sosyalist ülkeler, uluslararası olayların gidişatını belirleyebilecek güce ulaşmışlardır. Sosyalist devletlerdeki siyasi bürokrasilerin yaptığı hatalar bir yana, MIR, sosyalist kampa olan desteğini açıkça ilân eder ve bu iki taraf arasındaki olası bir çatışmada tarafsızlık fikrini kategorik olarak reddeder.

Sosyalist ülkeler, sınır dışı harekâtlara giriştiklerinde emperyalist olarak nitelendirilemez; barış, ancak tüm kapitalist ülkelerdeki işçilerin uluslararası işbirliğiyle gelecektir. Barış içinde yaşama, aktif ya da pasif olarak, sosyalist bürokrasiler ile devrimlerin önüne taş koyan, devrimleri engelleyen ve dünyanın birçok yerinde toplumsal adaletsizlikleri muhafaza ederek esasında savaşın ana nedenini var eden emperyalizm arasındaki geçici bir anlaşmayı temsil eder.

MIR, saldırı durumunda, kendisinin sosyalist ülkelerin safında olduğunu ilân eder. Bizler, reformist ya da revizyonist olsun, sosyalist ülkelerin devrimci halklarını destekliyoruz, o ülkelerde sosyalizmin inşasını deforme eden ya da Devrimci Marksizm'in yolundan dönen bürokrasileri değil.

MIR, kendisini tavizsiz bir şekilde, sömürge ve yarı-sömürge ülkelerin devriminde ve tüm anti-emperyalist mücadelelerin yanında konumlandırır; bizler, ezilmiş halkları ayağa kaldıran devrimci kurtuluş savaşlarını destekliyoruz, çünkü biz, tüm insanların kendi kaderini tayin etmesinden yanayız.

MIR, Küba Devrimi'ne olan desteğini açıkça ilân eder. Küba, isyancı mücadele yöntemlerini anlıyor. Oligarşiyi ve milli burjuvaziyi tasfiye ederken anti-emperyalist tutumlarını da sürdüren Küba'yı, sosyalizmi kurarken, ne sekter ne de bürokratik olan yöntemlerini destekliyoruz. Küba, kıta için devrimci duruşa örnek teşkil etmektedir.

MIR, Birleşik Latin Amerika Sosyalist Cumhuriyetleri için mücadele edecektir. Bizler, bunu tek bir ülke olarak değil, fakat sosyalist bir rejim altında Latin Amerika ülkelerinin birleştiği bir federasyon olarak düşlüyoruz. Dolayısıyla bizler, Latin Amerika'nın milli burjuvaziler ve yabancı emperyalist güçler önderliğinde birleşmesini kabul etmeyiz.

Proleter enternasyonalizmin ilkelerine bağlı olarak MIR, ulusal siyasetimizde karar verebilmemize olanak sağlayacak bağımsız duruşumuzu koruyacak bir şekilde, dünyanın her yanındaki devrimci partilerle, hiçbir sekterliğe kapılmadan ilişki kuracaktır. Kıtamızda MIR, devrimci süreci koordine etmek ve hızlandırmak amacıyla devrimci grupların ve Latin Amerika partilerinin birleşik bir hareketini oluşturmayı amaçlayacaktır.

Ulusal düzlemde: Yarı-sömürge olan ülkemiz, ekonomik yapısı ve dünya piyasalarına olan bağımlığından dolayı şu adımları atmak zorundadır: emperyalizmin tasfiyesi ve toprak devrimi. Bunlar için ulusun büyük bir çoğunluğu, işçiler, köylüler ve yoksullaştırılmış orta sınıflar seferber edilecektir.

1- Emperyalizmin kovulması şu anlama gelir:

a) Bakır, azot, demir, elektrik ve telefon endüstrilerinin yanı sıra Grace, Duncan Fox, Williamson Balfour, vb. gibi büyük ticari işletmeler ve yabancı bankaların tazminatsız olarak millileştirilmesi;

b) ABD ile yapılan askerî anlaşmalar, Amerikan Devletleri Örgütü, Uluslararası Para Fonu vb. gibi, bizi emperyalizme bağımlı kılan ve ulusal egemenliğimizi zedeleyen tüm anlaşmalardan ve örgütlerden çıkmak;

c) Burjuva hükümetlerin emperyalistlerden aldıkları borçları tanımamak;

d) Dünyanın tüm ülkeleriyle ticari ve diplomatik ilişki kurmak.

2- Toprak devrimi:

a) Büyük toprak ağaları, latifundalar tarafından kontrol edilen toprakların tazminatsız olarak kamulaştırılması ve o toprakların, o toprakta çalışan yoksul köylülere dağıtılması. Bu dağıtım, her bölgenin özel durumuna bağlı olarak bireysel ya da kolektif olabilir. Dağıtımın yanı sıra teknik yardım, kredi, makine, tohum ve tarımda üretkenliği artıracak olan diğer şeyler de sağlanacaktır.

b) Toprak devrimi, köylülerin toprakları işgal etmesiyle sağlamlaşacaktır.

Bu iki demokratik görev, sosyalist bir karakterin aşağıdaki hedefleriyle yakından ve ayrılmaz bir şekilde bağlantılı olmalıdır:

a) Bankalar, kredi, sigorta, ulaştırma, tıp, sosyal güvenlik, kentsel mülkiyet ve her düzeyde eğitim gibi ülkenin temel sektörlerinin kamulaştırılması;

b) Milli burjuvazinin işyerlerinin ve fabrikalarının tazminatsız olarak kamulaştırılması. Bu yerler, sendikalar ve işçi konseyleri tarafından yönetilecektir;

c) İç ve dış ticarette devlet kontrolü;

d) Sendikaların, işçi komitelerinin ve konseylerinin, köylülerin ve işçilerin direkt katılımıyla, ekonominin sosyalist hükümet tarafından planlanması ve yönetilmesi.

Bu program, ancak baskıcı devlet aygıtının tasfiyesiyle ve onun yerine konacak olan proleter demokrasi ve silâhlı işçi ve köylülerle gerçekleşebilecektir.

Bu devrimci hedefler için mücadele, aşağıdakiler gibi kitlesel seferberliklerin acil talepleri olan şeyleri dışlamaz:

Maaşlarda değişken ölçek, eşit ve düzenlenmiş hane hakları ödenekleri, toplu iş sözleşmeleri, sanayiler için tek sendikalar, işçilerin üretimi kontrolü, dolaylı vergilerin kademeli olarak azaltılması, haftada 40 saat çalışma, köylülerin, işçilerin, özel sektör ve devlet sektöründe çalışanların sendikalaşma hakkı, okuma yazma bilmeyenlere ve 18 yaşından büyüklere ve ayrıca memurlara ve askerlere oy verme hakkının genişletilmesi, zorunlu ve ücretsiz eğitim vb.

İşçileri, grev, çiftliklerin, fabrikaların ve toprağın işgali, öz savunma gruplarının oluşturulması vb. gibi sınıf mücadelesinin yöntemlerini uygulayarak seferber edeceğiz. Bu acil talepler, reformistlerin yaptıkları gibi, bizim nihai amacımız olmamalıdır. Aksine, bu talepler için seferber olan kitleleri devrimci siyasete çekmeye tabii olmalıdır.

MIR, öne sürdüğümüz programın ancak burjuvazinin devrilmesi ve işçi-köylü iktidarının organları tarafından yönetilen devrimci bir hükümet kurulması yoluyla gerçekleştirilebileceğini savunur.

15 Ağustos 1965
Şili
Kaynak

06 Şubat 2019

, ,

İlkeler Bildirisi


İlkeler Bildirisi

MIR -1965

 

Giriş:

1965'te yazılan bu belge, yeni kurulmuş olan MIR'in temel beyanıydı. MIR, Şili solunda anahtar bir role sahip olan ve Allende iktidarının da soldaki temel gücü olan bir örgüttü. Fakat daha da ilgi çekici olanı, MIR'in kökenleriydi; kurulduğu ilk zamanlarda resmi komünist partinin muhaliflerini, sosyalist partiden ayrılan bir grubu, anarşistleri ve troçkistleri içeriyordu.

MIR nihayetinde yenilmiş olsa da, devrimci bir program etrafında başarılı bir sol grup projesinin önemli ve güçlü bir örneğini sunuyor. İktidarı alamadı ya da darbeyi durduramadı, ancak ulusal öneme sahip oldu ve Şili'de ortaya çıkan devrimci sürecin merkezinde yer aldı.

● ● ●

 

MIR'in İlkeler Bildirisi

 

1-

MIR, kendisini, başta işçi sınıfının ve Şili'nin diğer ezilen insanlarının ulusal ve toplumsal kurtuluşları için Marksist-Leninist bir öncü olarak örgütler. MIR, kendisini Şili'deki devrimci geleneğin gerçek varisi ve Şili proletaryasının lideri Luis Emilio Recabarren'in [Şili sosyalist hareketinde ve Şili Komünist Partisi'nin kuruluşunda tarihsel ve anahtar bir rolü sahip olan ve 1924’te ölen militan] sosyalist yolunun devamcısı olarak görür. MIR'in nihai hedefi, kapitalist düzenin alaşağı edilmesi ve yerine işçi ve köylü iktidarının konmasıdır. Bu hükümet, proleter iktidar organları tarafından yönlendirilecek olup, hedefi de sosyalizmin kurulması ve sınıfsız bir topluma kadar devletin aşama aşama kaldırılmasıdır. Kapitalizmin yıkılması demek, birbirleriyle uzlaşmaz olan sınıflar arasında devrimci bir saflaşma demektir.

2-

MIR, devrimci eyleminin temeline sınıf mücadelesini koyar. Bir tarafta özel mülkiyetleriyle sömürücüler; diğer tarafta ise burjuvaziye artı-değer yaratan emeklerinden gayrı bir şeyi olmayan, toplumun ezici çoğunluğunu oluşturan sömürülenler. MIR için işçi sınıfı, köylüleri, aydınları, yoksullaştırılmış orta sınıfları davasına kazanacak olan devrimci öncü bir sınıftır. MIR, sömürücülere karşı savaşında tavizsizdir. Bizler, kendimizi sınıf mücadelesinin ilkeleriyle yönlendiriyoruz ve bu mücadeleyi sekteye uğratacak her türlü yolu açık biçimde reddediyoruz.

3-

Çağımız, kapitalizmin son can çekişmelerinin çağıdır. Teknolojinin gelişmesi kapitalizmin krizlerini önlemedi. Milyonlarca insanın işsizliğinin ve büyümekte olan yoksulluğun sebebi, üretimin toplumsal, mülkiyetin ise bireysel olmasındandır. En yüksek aşaması olan emperyalizmde kapitalizm, yapısından dolayı gelen sürekli krizlerden kaçmak için, insanlığa diktatörlükten ve savaştan başka bir şey sunmamaktadır. Bazı zamanlar da soyut olarak özgürlükten bahsederek, esasında devletin burjuva dikta karakterini saklamak ister. Fakat, yapısından dolayı, yolu kaçınılmaz bir şekilde faşizme çıkar.

4-

Bu yüzyılın ortaya koyduğu en ayırt edici alamet, devrimci sürecin dünyayı kapsayan bir nitelik kazanmış olmasıdır. Her kıta, tarih tarafından sarsıldı ve sınıflar arasındaki ilişkiler, emperyalizmin aleyhine gelişti. İnsanlığın üçte biri -1 milyardan fazla- kapitalizmin yörüngesinden çıkarak sosyalizmin inşasına girişti. “Olgun ve olgunlaşmamış” proletarya yoktur; birçok geri kalmış ülkede devrimin zaferi gösteriyor ki tüm ulusların sosyalist bir devrim gerçekleştirmek için yeterli objektif şartları vardır. Ulusal kurtuluş ve toprak reformu mücadeleleri, kesintisiz bir süreç içinde toplumsal devrimlere dönüştüler. Gördük ki, daha sonra sosyalist görevlerle kaynaşacak olan demokratik görevlerden ulusal kurtuluş ve toprak reformu, burjuvazi alaşağı edilmeden mümkün değildir.

Sömürge ve yarı-sömürge ülkelerdeki devrim, hâlen daha sosyalizmin temel sorunlarını çözebilmiş değildir. İleri derecede sanayileşmiş zafere ulaşmış bir sosyalizm yokken, sınıfsız bir topluma geçişin ihtimali de yoktur ve bununla birlikte, nükleer savaş tehlikesi de her zaman mevcut olacaktır. Emperyalizm, barış içinde bir arada yaşayan karşıt toplumsal rejimlerin ekonomik rekabetiyle değil, kendi kalbinde, emperyalizmin kalbinde bir sosyalist devrimle mağlup edilecektir.

5-

Kapitalist sistemi yıkmak için objektif şartlar olgunlaşmıştır. Buna rağmen reformizm ve revizyonizm, proletaryanın çıkarlarına ihanet etmeyi sürdürmektedir. Bu temelden bakarsak, insanlığın içinde olduğu kriz, proletaryanın dünyadaki liderlik krizine dayanıyor. Bununla birlikte, geçtiğimiz yıllardaki devrimci süreç, geleneksel sol partilerde de bir kriz yarattı. Proletaryanın liderlik krizinin üstesinden gelmek için tarihsel bir bakış açısı oluşturan yeni devrimci hareketler ortaya çıktı.

6-

Şili, kapitalizmin eşitsiz ve çarpık gelişimiyle yarı-sömürge bir ülke hâline geldi. Geriliğine rağmen Şili, bir tarım ülkesi değil, görece sanayileşmiş bir maden ülkesidir. 150 yıldır süren kötü yönetim, hâkim sınıf, tarımı, madenciliği ve sanayiyi geri bıraktı. Kaynaklarımızı emperyalistlere peşkeş çektiler, ulusal bağımsızlığımızı uluslararası anlaşmalarla tehlikeye attılar; Şili'yi en düşük yaşam beklentisine sahip olan ülkelerden birine, bebeklerde en yüksek ölüm oranlarına sahip olan ülkelerden birine, yüksek oranda okuma-yazmanın olmadığı, gıda ve hane konularında açıkları olan bir ülkeye çevirdiler. Bağımsızlıktan, geçtiğimiz yüzyıldan bugüne kadar hâkim sınıfların, Şili burjuvazisinin ve onun siyasi partilerinin, burjuva-demokratik görevleri bile yerine getiremeyeceğini gördük. Bu görevler, ulusal kurtuluş, toprak reformu ve feodalizmin kalıntılarının tasfiyesi için gereklidir. Bu nedenle, proletaryanın iktidara gelmesinden önce, sanayi burjuvazisinin önderlik ettiği burjuva-demokratik bir aşama için beklememiz gerektiğini savunan “aşamalar teorisini” reddediyoruz.

Bizler, “ilerici burjuvazi” safsatalarına ve sınıf işbirliğine karşı savaşıyoruz. Altını çize çize diyoruz ki, bu “demokratik” görevleri sosyalist olanlarla birleştirerek ve köylülere ve yoksullaştırılmış orta sınıflara önderlik ederek, ancak ve ancak proletarya gerçekleştirebilir.

7-

Şili solundaki geleneksel partilerin bürokratik liderlikleri, işçilerin umutlarını aldattı; burjuvaziyi devirmek için savaşmak yerine, kendilerini kapitalist sistem içinde reformlar sunmakla ve sınıf işbirliğini teşvikle sınırladılar. Doğrudan eylemi ve Şili proletaryasının devrimci geleneğini unutarak, işçileri seçim vaatleriyle aldattılar. Hatta, sanki tarihte hâkim sınıfların daha önce barış içinde iktidarı bırakmasının bir örneği varmış gibi, “barışçıl ve parlamenter yol” ile sosyalizme varılabileceğini öne sundular.

Proletaryayı silâhsızlandırdığı ve uygulanamayacağı için MIR, bu “barışçıl yol” teorisini reddeder. Burjuvazi, elindeki tüm kozları, totaliter bir diktatörlüğü, iç savaşı kullanmadan iktidarını bırakmayacaktır. Tekrar diyoruz, kapitalizmi alaşağı edecek olan tek Marksist-Leninist ilke, silâhlı ayaklanmadır.

8-

Bu gerçekliğe dayanarak, hiçbir sekterliğe kapılmadan, Şili sosyalist devrimine hızlı ve ciddi bir şekilde hazırlanabilecek olan militan devrimci grupları MIR olarak bir çatı altında buluşturma sorumluluğunu üstlendik. MIR, kendisini demokratik merkeziyetçiliğin ilkelerine tâbi kılan Marksist-Leninist bir örgüttür.

Eylül 1965, Şili
Kaynak

05 Şubat 2019

, ,

Necmeddin Gotsinski’ye Mektup


Dağıstan’ın ruhani mürşidi Hotsalı Şeyhi Hacı Necmeddin Efendi’ye,

Merhametli ve saygıdeğer Hacı Necmeddin Efendi!

Rusya devriminden önce Haydarov’larda kalır iken size “Türkiye ile Dağıstan arasında bir alaka var mıdır?” diye sormuş, siz de “Biz, Türklerin yolunu sabırsızlıkla gözlüyoruz. Çar’a karşı hepimiz bir nefer gibi isyan ediyoruz” demiştiniz, hatırlıyor musunuz?

O zamanlar ben sizi sıradan ve bilgisiz Dağıstan Müslümanlarına ruhani mürşidlik yapan biri olarak görüyordum. Siz, o zamanlar Panislamizm mefkûresine bağlı idiniz, bunun üzerinden hareket ediyordunuz, ayrıca Çar’a karşı isyan edip Türkiye’ye katılma arzusunda idiniz.

Ama başka bir şey oldu ve Çar’a siz değil Rus işçiler başkaldırdılar, sizi onlar Çar zulmünden kurtardılar.

Türklerse hiçbir engelle karşılaşmadan, on ay sonra geldiler. Çünkü yol Bakû’ye dek açık idi. Türkler, sadece Bakû’nün yakınlarında rast geldikleri az sayıda Bolşevik bölüğünün mukavemetine maruz kaldılar. İki tarafın kuvveti bir değildi. Siz bu çatışmada hemşehrilerinizle birlikte Türklerin yürüyüşünü kolay kılmak arzusuyla, Bolşeviklerin karşısına dikildiniz.

Sonuçta Bolşevikler gittiler. Bakû’yü Türklerle birlikte ele geçirdiniz. Güya Türkiye’nin himayesi altında olan iki Müslüman devlet, Azerbaycan ve Dağıstan kuruldu. Size daha ne lazım idi? Demek ki İstanbul’dan Dağıstan’a uzanan tüm topraklar, hiçbir isyana girişme gereği duymadan, Panislamizm bayrağı altında hareket eden Müslümanların eline geçmişti. Sanki kendi güttüğünüz amaçla çelişki içerisindeydiniz. Müslümanları birleştirip tüm canlılığınızla bir hayat inşasına başlamak gerekiyordu. Ama görüldü ki siz, Türklere o kadar da kıymet vermiyormuşsunuz. Türkler geldiler ama siz onlarla rahatlıkla vedalaşmayı bildiniz. Onlara çıkıp gitmeyi Almanlar emretmişti, onlar da gittiler. Sonra Almanlar gitti ve yerlerine Müslümanların tarihî düşmanı, İngilizler geldi. Onlar başladılar Müslümanlar arasında dayılık etmeye, genç Müslüman “cumhuriyetler”i birbirine düşürmeye. Siz ise olan bitene ses etmediniz, hatta Kafkasya’da İngilizlerin hâkimiyet kurma mücadelesine yardım ettiniz. Şimdi de İngiliz gidiyor, onların yerine İngilizlerin ricası ve rızası ile Çar’ın generali Denikin geliyor. Denikin, Kafkasya’yı Rusya’nın ayrılmaz parçası ilân etmiştir. Siz yine meseleleri anlamıyor, Rus Çarı’nın boyunduruğunu takmak istiyorsunuz.

Ben yaptıklarınızdan, başka bir sonuç çıkartamıyorum.

Elbette başka türden bir siyaset anlayışına sahip olan bir ruhani mürşid olarak sizden olayları benim gibi anlamanızı bekleyemem. Lâkin size neden tutarlı olmadığınızı sormak da benim hakkım.

Siz, Türklerin gelmesini Rus Çarı’nın zulmünden kurtulmak için istiyordunuz. Ama bu zulümden kolayca kurtulduktan sonra boynunuza hemen Denikin’in boyunduruğunu geçiriyorsunuz. Denikin’in Çar hâkimiyetini yeniden tesis ettiğine hiç şüphe yoktur. Yoksa siz, Denikin’in karşısına çıkacak kuvvetiniz olmadığına dair o bahanenin arkasına mı sığınıyorsunuz? Peki ama siz, az sayıda Alman ve İngiliz bölükleri tarafından esaret altına alınmaya karşı çıktınız mı? Hepinizin uzun zamandır gözlediği ve arzuladığı Türklerin kovulması, size zerre tesir etti mi?

Peki sizin o Panislamizm mefkûreniz de nerede kaldı?

Çok iyi hatırlıyorum: Size “Çar zulmünden kurtulduktan sonra ne tür bir faaliyet içerisine girmeyi düşünüyorsunuz?” diye sorduğumda, siz şu cevabı vermiştiniz: “Bizim Kur’an’ımız ve hançerimiz vardır.”

İyi de nerede şimdi o Kur’an’ınız ve hançeriniz?

Ben, tüm bu sorulara sizin kendinizi saf gibi gösterecek bir cevap vermeyeceğinize tabii ki eminim. Ama belki de aslında tek bir cevap veriyorsunuz bu sorulara: esasen siz, her şeyi sırf Bolşeviklerin etkisi altına girmemek için yapıyorsunuz.

Eğer namuslu bir ruhani mürşid iseniz ve rehberiniz Panislamizm mefkûresi ise o vakit Bolşeviklerden niçin korkuyorsunuz? Bugün Bolşevikler, “kim hangi dine bağlı ise ona inanmakta serbesttir. Devlet din işlerine karışmamalıdır” diyorlar. Bolşevikler diyorlar ki “tüm halklar özgürdür, kendi kaderlerini bu surette tayin edebilirler.” Peki size daha ne gerek?

Hacı Necmeddin Efendi, beni dinleyin: Böylesine somut ve sorumluluk gerektiren bir zamanda açık açık konuşalım. Siz, Bolşeviklerden Panislamizm mefkûresini yayıp genişletmenize mani olacak diye korkuyor değilsiniz. Hayır, sizin korkunuz, onların emekçilerin iktidarından yana, mülk sahiplerinin, hanların ve beylerin iktidarına karşı olmaları. Asıl mesele de budur. Burada çok konuşmaya gerek yok. Daha konuşursam sizi incitirim. Siz ruhani mürşidsiniz, aynı zamanda büyük mülk sahibisiniz. Lâkin şimdi bu saatte kendi ellerinizle yaptığınız işleri anlamalısınız. Kendi menfaatiniz hatırına, gidip sizin gibi mülk sahiplerinin çıkarlarını savunan Çar Generali Denikin’e bırakıyorsunuz her şeyi, o da Çar iktidarını yeniden tesis ediyor. Hâlbuki Çar, Müslümanların dinî hissiyatını defalarca tahkir etmiş, kahraman Şamil’in vatanı Dağıstan’ın cesur ve namuslu evlatlarını dilsiz ve aciz birer kul hâline getirmiştir.

İşte Rus işçiler, bu kulları azad ettiler. Sovyet Rusya’nın işçi-köylü hükümeti, kendi kaderlerini tayin etmeleri için onlara hürriyet verdi. Şamil’in naibi olan sizse o insanları Çarlığın boyunduruğu altına sokuyorsunuz.

Beni dinleyin, Hacı Necmeddin Efendi!

Denikin artık geri çekiliyor, Sovyet Rusya’nın Kızıl Ordusu tarafından darmaduman ediliyor. Kızıl Ordu bugün, sizin tarafınızdan bir hareket olmaz ise, bu hâliyle hiç şüphe yok ki yakın zamanda Dağıstan’da halk iktidarı kuracak ve siz, burada gördüğünüz işler için hesap vermek zorunda kalacaksınız. Lâkin az sayıdaki kuvvetinizle Denikin’i kovar, kul olmak istemediğinizi ortaya koyar iseniz, o vakit siz, kendi halkınızın kendi kaderini tayinine katkı sunmuş olursunuz. Siz de biliyorsunuz ki, Sovyet Rusya iktidarını, istemiyorsa, hiçbir halka dayatmamakta, onları hâkimiyetini kabule zorlamamaktadır. Sovyet Rusya, Dağıstan’ın özerkliğini kabul eder ve onunla iyi komşuluk ilişkileri kurmak ister. Tüm bu gerçekleri Azerbaycan’a da haber edin. Hakkın huzurunda hesaba çekileceğimiz saat uzak değil, Denikin’i kovsanız bile İngilizler ilişki kurmak isteyecekler. Bunların hepsi de birdir. İngilizleri kovma kararı verilmiştir. Böylelikle haydut çetelerinin tüm o lânet ve murdar işlerine bir son verilecektir. O haydutlar nerede olurlarsa olsunlar, mahvedilmelidirler. Bugün şeriat da bunu emretmektedir! Doğru değil mi bu sözüm? Fakat siz şeriatın hükmüne göre amel etmek istemiyorsunuz. Sizin yerinize Bolşevikler amel ediyorlar.

Neriman Nerimanov
11 Eylül 1919
Kaynak

04 Şubat 2019

,

Sarı Nohut, Mor Fasulye


Esasen köylülüğe ve köylünün mücadelesine yönelik küçümseme, solun iliklerine işlemiş bir meseledir. Burada kerteriz noktası şehirdir veya İsmet Özel’in ifadesiyle, kaypak ilgiler, zarif ihanetler, bozuk paralar, pahalı zevkler ve ucuz cesaretlerdir. Taşra, şehrin üzerinde sallanan sopadır.

Bu anlamda son günlerde dillendirilen sarılı morlu ve nohutlu fasulyeli lafları yan yana düşünmek gerekir. İkisi de yan yanadır. Sosyalistlerin bu düşük seviye karşısında dikkatli olması şarttır. Bu seviyeye gerilemenin bir sebebi de AKP ile birlikte edinilen alışkanlıklardır. AKP ve tabanına yönelik aşağılama pratiği, artık yüzünü sol içerisine çevirmiştir.

Bayramdır, seyrandır; TKP, “sarılı morlu” lafını biraz da Dersim’de ittifak kurduğu ortağını yabancılaştırmak için söylemiştir. Ondaki “köylülük”, arınılması gereken bir kirdir. Kendi bayrağını bir süreliğine taşımak yetmez, kırk suda tövbe edip yıkanılması gerekir. TKP şahsında burjuva siyaset, çapaklarından arınma gayreti içerisindedir. Sarı ve mora karşı çıkartılan “kızıl”, resmîdir, düzleme amaçlıdır.

Nohut-fasulye esprisi yapanlarsa (demek ki) karnı tok olanlardır. Bu eleştirinin “Ama Kürtler...” diye karşılanması, başta Kürt’e küfürdür. Bireysel kaçışların bahanesi veya bireysel hezeyanların gerekçesi olduğundan haberi var mıdır Kürt milletinin? Sonuçta nohudu, fasulyeyi küçümseyen, nereye seslendiğini, kime seslendiğini iyi bilmektedir.

Bu sisli havada herkes, CHP’nin ilerici vekillerinin Avrupa Parlamentosu’nda verdiği oya kilitlenir ama kimse Ertuğrul Kürkçü’nün ne oy kullandığını sorgulamaz bile. Kürkçü “kooptasyon”dan söz eder bir tvitinde, anlamını öğretense, onlardır. Kürt milletine bir saldırı ve eleştiri burada da söz konusu değildir!

Taşlanacak bir şeytan, illaki bulunur. Renkler mecazîdir. “Sarı ve mora karşı kızıl” edebiyatı, düzleme pratiği yanında, kendisini HDP dışılıkla kurmakla ilgili bir meseledir. TKP, içerisini HDP’yle konsolide etmek derdindedir. Sağla ittifak hâlindeki CHP pratiğinden arta kalanlar dışında HDP’den boşalan alana da göz kırpmaktadır. O her şeyi istemekte ama hiçbir şey elde edememektedir.[1]

Herkes, TKP bildirisinde ve tvitinde renklere takılmıştır. Asıl mesele, sosyalist partinin sınıf ve sınır bağlamında bir ayrım gözetmeksizin 57 milyon seçmene sesleniyor olmasıdır.

Bir komünist parti için “seçmen” diye politik bir kategori yoktur. Bir komünist parti, her karış toprağa ve her tekil şahsa seslenemez. İşi bu değildir.

Tam da bu tür ayrımlar görülmediği için “cumhuriyet fikri” ile “devlet olarak cumhuriyet”[2] ayrımı üzerinde durulmakta, burjuva siyasetine örgütlenme talimatı buradan verilmektedir. Solun CHP konusunda kendisini kandırmak için gerekli teorik çalışmayı tamamladığı görülmektedir. Şimdi sıra ideolojik ve politik çalışmadadır. Sosyalistler, CHP’ye devrim yaptırıp sosyalizmi kurdurtmadan rahat etmeyeceklerdir.

Buradaki işlem, esasen çocukça ve basittir: burjuva devrimleri sonuna dek gidememiştir, burjuvazinin yerini halk almalıdır. Ama halk tanımsızdır. Ne idüğü belirsiz halk, burjuvazinin yarım kalan işlerini yapacaktır. Çünkü halk, biraz halk biraz özne olabilmişse, burjuvazi sayesindedir. Çünkü solun kerteriz noktası, her daim burjuvazidir. Okumaları, pratiği, fikriyatı hep ona göre inşa edilmektedir. Gördüğü, bildiği, sadece onun varlığı, onun sesi, onun iradesidir. Tarih burjuvaziden önce yoktur, toplum burjuvaziden önce yoktur. Kelimeleri seslendiren, ezen, boğan ve ifade edip anlamlandıran tanrı, burjuvazidir. Bu sebeple teorik âlemin dışına çıkmadan, burjuva iktidarına karşı mücadele edilemez.

Burjuvazi de halkın kalan işleri, kontrollü şekilde yapmasını ister. Orduda silâh dağıtan da oy pusulalarını dağıtan da odur. Bu ikisi, birbiriyle bağlantılıdır. İç savaşı, sınıflar mücadelesini görmeyen her siyaset, egemenlere hizmet eder.

Dolayısıyla “halka (güya) siyaset alanını açan cumhuriyet” fikri de sınıfsal-devrimci politik açıdan eleştirilmeyi beklemektedir. Bu ülkenin bağrından bir CHP-ML çıkmayacaktır. Bir zamanlar espri olarak ifade edilen bu kelime, artık birçok örgütü kendisine örgütlemiştir.

Sonuçta burjuvazi kerteriz noktası alınmakta, oradan geleceğe bir çizgi çekilmekte, herkesin o hattı takip etmesi istenmektedir. Eskiden halk adına halksız siyaset yapanlar, mecazen, halkın yerinde burjuvazinin olduğunu bugün artık kabul etmişlerdir. Burjuva adına burjuvasız siyasettir onların ki. Onların halk dediği, köylü ya da işçi değil, burjuvazidir. Kendisini bilen, bildiğini yapan, yüzü geleceğe dönük, kudretli özne. (Semi’nâ ve eta’nâ!)

Bu açıdan TKP’nin CHP eleştirisi, parti CHP’nin varlık zemininde durduğundan, ona hizmet etmektedir. 57 milyon seçmene hitap eden parti ile CHP aynı düzlemdedir. Mesele sanki kişilerin beceriksizliği, bilgisizliğidir. Sosyalist siyasete alan açmak yerine, burjuva siyaseti sosyalist hareketin dar alanını istila etmektedir. Mesele şahıslarla başlayıp onlarla biten bir şey değildir. Kişileri aşan, yapısal, sınıfsal, politik hususlar geri plana atılmakta, böylelikle CHP pratiği beslenmektedir. Onun kendisini eleştiren bir vicdana ve akla da ihtiyacı vardır. Ezilenlerin aklı ve vicdanı olması gereken örgütlülük, bu ortamda kendisine alan bulamaz. Geçişin kolayca, pürüzsüz gerçekleşmesi için dualar edilmektedir. Dolayısıyla aradaki kavga, bir biçimde silikleşmektedir. Canan Kaftancıoğlu’yu CHP İstanbul başkanı seçtirdiklerini ikrar eden Alper Taş’ın gördüğü rüya da budur.[3] Sonuçta ülkede, şehirde ve ilçede sosyalist hareket açısından ne tür bir mevzi kazandırmıştır bu il başkanlığı, açık değildir. Bununla övünülemez, bu hâl karşısında utanılır.

Kartal'da seçim çalışması yapan CHP'liler, TKP’lilere denk gelirler ve onlardan oy isterler. TKP’liler, “komünist olduklarını ve KP’ye oy vereceklerini” söylerler. Bunun üzerine CHP’liler, “Bu sefer CHP'ye verin” derler. TKP’liler de cevaben, “Siz bu sefer TKP'ye verin” deyince, CHP’li “Bir kerecik daha ya!” der.

Bu kaygan zemin ve kolay geçişler konusunda Celal Doğan’ın macerası, herkese küpe olmalıdır. Hepsinin siyaset algısı ve bilgisi, onunki kadardır. Sınıflar mücadelesinde hiçbir şey sanıldığı kadar basit değildir.

Esasta mevkilere, yüksek siyasete değil, işçilerin, köylülerin, tüm ezilenlerin kendi mevzilerine kilitlenmek gerekmektedir. Yukarıdaki geçişlere değil, aşağıdaki iç içe geçişlere, kolektifleşen dinamiklere bakmak şarttır.

Eren Balkır
4 Şubat 2019

Dipnotlar:
[1] Kemal Okuyan, “Sarıgül Sorununu Çözemiyorlar”, 4 Şubat 2019, Sol.

[2] Yunus Yücel ve Dinçer Demirkent, “Cumhuriyet ve CHP”, Ayrıntı.

[3] “Alper Taş CHP Adaylığını Anlattı”, 04 Şubat 2019, Duvar.

02 Şubat 2019

,

Yürüyüş de Yol Öğretir


Metin Çulhaoğlu, dâhiyane, yepyeni, daha ambalajı açılmamış bir fikirle tekrar çıkıyor karşımıza ve “Türkiye’de siyasetin ittihatçılarla itilafçılar arasındaki mücadeleyle şekilleneceğini”[1] söylüyor. İkincisinin başını-sonunu tayin ediyor, ama ilkinin başını ve sonunu belirsiz bırakıyor, çünkü kendi öznelliğini ve iradesini o başa ve sona, ittihatçılığa göre tanımlıyor. Özetle Çulhaoğlu, eskinin ittihatçılığını kendince kalıba döktüğü kemalizmden başlatıyor ve kendi kalıbına dökeceği yeni ittihatçılıkla bitiriyor. Buradan da modernliği ve laikliği, sosyalist çerçeveye oturtacağına dair o muştuyu dile döküyor.

Ama ölse de gitse de Reis’in baki kalacağına ilişkin üzücü bir kehanetle devam ediyor yazısına. Bunu da karşıtıyla kaim olabilmek için söylüyor aslında. Sürekli, kesintisiz, tek boyutlu bir itilafçılık tarif ediyor, oradan da sürekliliğin ve boyutun kendisinde kurulacağını zannediyor. Çünkü aydınımız, burjuvazinin kendisinden de devrimlerinden de memnun görünüyor. Kendisini ancak Yılmaz Özdil’e karşı kurabiliyor, oradan yol alabileceği umudunu hep sıcak tutuyor. Bu amaçla, “liberal burjuva değerleri sosyalizme soğurmaktan” söz ediyor. Dikkat edilirse burada sınıf, sınıfsallık veya devrim, devrimcilik namına hiçbir söze, tespite yer verilmiyor. Sanki aynı türde iki malzemeyle yapılan bir yemeğin tarifini veriyor. Sanki beyimiz, rakı mezesi hazırlıyor! Geçmişte en azından “kültür gerillacılığından” dem vuran yazarımız, bugün en fazla küçük burjuva gurme olmayı içine sindiriyor.

Tabii itilafçı-ittihatçı kavgasına iştirakçi olarak müdahale etmeyi, adsız-adressiz, ezeli-ebedi kavgaya iştirak edip ait olmayı aklı hiç kesmiyor. Sosyalizmi ittihatçıların eksik ve yarım bıraktıklarını tamamlamak olarak tarif edince eli epey rahatlıyor. Aydın cenahını örgütlemiş ittihatçı bir paşa olarak konuşan Çulhaoğlu, burjuva devrimi konusunda görevler tevdi ediyor herkese. “Sosyalizme düşen görev, burjuva siyaseti yapmaktır” buyuruyor al tolgalı beylerbeyi. Son dönemdeki ittihatçı siyasetin emrinin nereden geldiği şimdi daha iyi anlaşılıyor.

Azeri komünist Ruhullah Ahundof ise “burjuva uşaklarının kurdukları siyaset felsefeleri ve felsefî siyasetleri beş para etmez” diyor.[2] Suphilerin katli üzerinden de şu tespiti yapıyor: “Bu kanlı sayfa, bir kez daha emekçi hükümetle burjuva hükümeti arasına kırmızıçizgi çekmiştir.”[3]

İşte bugün Çulhaoğlu gibi sosyalistlerde görüldüğü üzere, söz konusu kırmızıçizgi hükmünü yitirmiş, burjuva uşaklarının siyaset felsefesi ve felsefî siyaseti yüksek fiyatlara alıcı bulmuş. Çünkü fark şurada: Ahundof kendisini, sosyalizm mücadelesini Ekim’e; bugünkü sosyalistler, kâh Kemalist devrime kâh 1908 devrimine kâh Fransız Devrimi’ne göre inşa ediyorlar. Aradaki “önemsiz” fark, burada. Ekim ayracını da bu sebeple tasfiye etmek istiyorlar, onca teorik taklanın sebebi de burada.

Alper Taş, devrim yapacak, sosyalizmi kuracak, özgürlüğü ve dayanışmayı tesis edecek asli öznenin, ÖDP’nin başkanı iken bu ülkenin kurucu devlet partisine yedekleniyor ve parti içi oyunların figüranı olmayı içine sindiriyor. CHP’de Kadıköy adaylığı konusunda kopan fırtınayı, Canan Kaftancıoğlu’nun gece yarısı istifasını örtbas etmek adına Kemal Kılıçdaroğlu, her zaman elinin altındaki Alper kartını masaya sürüyor, böylelikle CHP’ye eklemlenmiş sosyalistleri küstürmeme imkânı buluyor. Üstelik aday yapılacağı yer de solcuların çıkartılıp Arap zenginlerin ve esnafın yerleştirildiği Beyoğlu, solcuların cennet mekânı Kadıköy değil. Elli yıllık pratiğin ardından sosyalistlerin CHP çizgisine dayatabilecekleri tek bir muhtar adayı bile bulunmuyor. O yol boşa yürünmüş, şimdi daha iyi anlaşılıyor.

Bu hamleyle ve Yol isimli derginin çevresine dönüşmekle ÖDP ve Devyol’un ana bloğu, kendisini siyaseten tasfiye ve lağv etmiş oluyor. Bu yol, yürüyüş de öğretmiyor, ayak bağlarını birbirine düğüm ettikleri için ilk adımda tökezliyorlar.

Reklâm sloganı olarak belirledikleri dizenin tersi de doğru olmalı: “yürüyüş de yol öğretir.” Gösterir. Yürümeden, eylem içinde olmadan bir yol da görülmüyor. Ancak başkalarının yoluna revan olunabiliyor, oradaki fırsatlar kollanıyor, burjuva siyasetin özneleri olarak ancak burjuva devrim, burjuva çıkarlar, küçük burjuva beklentiler ve burjuvazinin yolu görülebiliyor. Burjuva gibi düşünülüyor ve doğru yol, ona göre çiziliyor. Bugün resmi TKP’nin hafi TKP’ye göre daha makbul ve daha baskın olduğunu görmek gerekiyor. İlkine ait kadrolar, dışarıdakilerle birlikte, siyasete galebe çalıyorlar. Şimdilerde onların borusu ötüyor.

Ham, ucu açık, geniş, sınır ve sınıf dışı, kendinden menkul, her kepçe sallayanın gıdasını alacağı bir CHP kitlesi var zannediyorlar. Esasen her dönemeçte CHP, sosyalist kadrolar içerisindeki üyelerini sinesine çağırıyor. O yardımla tekrar dirilme imkânı buluyor. Başka dünya mümkünden, mümkünlerin dünyasına esir olunuyor.

Doksanlarda en azından bağımsız adaylar çıkar, az çok Devyol’la bağlantılı kasaba ve ilçelerde kazanılan belediye başkanlıklarına sevinilirdi. O yerlerin hepsi birer birer düştü. Düzen siyaseti, kapitalist burjuva ilişkileri, siyasi-ideolojik ricat, kale duvarlarını yıkıp attı. Bugün CHP pusulasıyla sandığa girmeye utanmıyorlar.

Tarihsel açıdan daha köklü, gerçek, gelecek bağlamında daha somut, daha ileriye dönük olunmasına karşın, geri, köksüz, gerçek dışı ve soyut olana biat ediyorlar. Kavgayı burjuva siyasetinin iki kanadına mahkûm ediyorlar, dolayısıyla ezilene, işçiye, halka siyaset kapısını kapatıyorlar. Bunun için varlar. Halkı ve işçi sınıfını hiç sevmiyorlar.

Muhayyel ve müstakbel bir “parti”yle düşünüp hareket edemiyorlar. Her yürüyüşte onun yolu üzerindeki toz toprak kalkar, bunu görmüyorlar. İlk elden, hemen sonuç alınacak, küçük burjuva tercihlere yöneliyorlar. Çünkü sosyalizmi zorunluluk ve ihtiyaç olarak görüp siyasetlerini buradan kurmuyorlar. Sadece tercihte bulunmayı siyaset zannediyorlar. Yürüyüş yoksa yolun önemi de bulunmuyor.

Eren Balkır
2 Şubat 2019

Dipnotlar:
[1] Metin Çulhaoğlu, “Sosyalistlere Düşen Görev”, 1 Şubat 2019, İleri.

[2] Ruhullah Ahundof, “Şark Kızılca Arifesinde”, 28 Nisan 1922, İştirakî.

[3] Ruhullah Ahundof, “Biz ve Onlar”, 4 Şubat 1923, İştirakî.