Liberal Cereyan

Biz Marxistler için liberal demokrasi, zaten baştan bir ufuk daralmasıdır. Çünkü politikayı gerçek güç ilişkilerinden koparıp, ahlaki tercihler ve doğru fikirler meselesine indirger.

Sanki toplumdaki sorunlar, üretim ilişkilerinden, sınıf dengelerinden, devlet biçiminden değil de insanların yanlış düşünmesinden kaynaklanıyormuş gibi anlatılır. Bu yüzden liberal düşünce, teoride kendisini bilgi tartışmasına, yani “nasıl düşünmeliyiz” sorusuna hapseder; pratikte ise siyaseti ahlak dersine çevirir. Bu da bize göre yalnızlık mabedi anlatısı kuran liberalin kaçışıdır. Kim doğru dili kullanıyor, kim kaba konuşuyor, kim eleştiriyi aşırıya kaçırıyor… Tartışma çoğu zaman buraya sıkışır.

Tanıl Bora’nın metni[1] bunun tipik bir örneği. Ahlaki bir rahatsızlık, teoride psikolojizme dönüşüyor ve mesele, “öğrenme korkusu” diye açıklanıyor. Oysa ortada psikolojik bir problem değil, siyasal bir kriz var. Kendisine yöneltilen eleştirilerin bazıları gerçekten ölçüsüz “görünebilir”. Ama bugün yapılan şey, o eleştirilerin siyasal içeriğiyle, yani hakikatiyle yüzleşmek yerine, meseleyi psikolojik bir arızaya indirgemek. Politik bir tartışmayı insanların ruh haline bağlayarak etkisizleştirmek.

Marx’ın politik ekonomiciler için söylediği şeyi hatırlayalım: görüntü ile hakikati sürekli birbirine karıştırırlar. Bu, çoğu zaman salt kötü niyetten kaynaklanmaz. Belirli bir maddi zeminde oluşmuş düşünme alışkanlıkları zamanla doğallaşır, niyet haline gelir. Ama bu alışkanlık yerleştiğinde, insan, ne kadar inkâr etse de hakikati görmezden gelme hali giderek düşünsel körlüğe ve yer yer düpedüz kötülüğe bulaşır.

Türkiye’de yıllarca liberaller, demokrasi dediğimiz şeyi kurumlara, prosedürlere ve doğru dile indirgedi. Sanki doğru kavramlar konuşulursa siyaset de düzelecekmiş gibi anlatıldı. Oysa bu çerçeve, aynı zamanda büyük bir iktidar transferinin ve sınıfsal yeniden yapılanmanın ideolojik zeminiydi. Demokrasi tahayyülü kuruluyordu. Bunun tam da anlattığımız çerçevede imkânsız olduğunu söyleyenlere ise gerçek bir tartışma zemini hiçbir zaman açılmadı.

Liberal değerlere destur vermeden yazılan hiçbir metnin o mecralarda yer bulmadığını bilen bilir. Eleştiri, biraz daha zorlayıcı ve teorik olduğunda, o meşhur kibarlık da hızla ortadan kalkar.

Şimdi düşünün: Bir fikriniz var, düşünmeye başlamışsınız, kendi cümlelerinizi kurmak istiyorsunuz. Ama size önerilen tartışma zemini, baştan sınırları çizilmiş bir “demokratik tartışma” yordamı. O çerçeveyi kabul etmezseniz, zaten tartışmanın dışına düşüyorsunuz. İşte o noktada gerilim doğar. Gerçekten demokrasi eksikliği gibi “görünür”, ama demokrasiyi kendi küçük dünyalarında fetheden liberaller, onun kapitalist maddi yapısal ilişkilere “gerekçe” ürettiğini görmezler. Onu maddi neden gibi anlamak isterler, kendi küçük varlığının bir anlamı olsun ister. Neden teoride psikolojizme gittiklerinin cevabı tam olarak burada.

Demokrasi, o temelde zaten toplumun onda dokuzu için yoktur; sınıfsaldır. İnsanlar, düşündüklerini ifade edecek kanallar bulamadıkça söz sertleşir, öfke büyür. Bu, boş bir slogan değil; siyasetin gerçek gerilimidir. Biz, buna politika diyoruz. Onlarsa, işler iyi gittiğinde kapitalizmin yapısal zincirlerini daha da sağlamlaştıracak hayal satmaya “politika” diyorlar, işler kötü gittiğinde, sınıfsal çelişki su yüzüne çıkmaya çalışırken uydurulan yalanları -liberalin beğenmediği ve çeşitli kulplar taktığı- “mevcut bilinç durumuyla” parçalamaya başladığında ise insanlık halini psikolojiyle ve kendi kovuğuna çekildiği vicdanıyla açıklıyor. İlki, tam olarak bir teorik tıkanmanın sonucu, İkincisi de pratik tıkanmanın. Bunu kaba bir otoriter zorbalıkla yapmıyorlar. Tam tersine, ince bir şekilde yapıyorlar. Sizin normatif düşünce alanında donanımsız ve silahsız olmanızdan faydalanarak ustaca manipüle ediyorlar. Üstelik her zaman “suçun birazı sizde” diyebilecekleri bir zemin de var. Ama bilgi onların tapulu malı değil. Tecrübe de salt liberallerin dar psikolojist teorik-ahlakçı pratik denklemine sığdırılamaz.

Düşüncenin bütün inceliklerini bilmese de insan, bazı şeyleri fark eder, bazı şeyleri bilir, çünkü deneyimler. Elbette insanın bu ince, demokratikleştirilmiş kibar manipülasyon karşısında kendisini eğitmesi gerekir. Ama bizi öfkelendiren ve bu öfkeyi politik kılan şey, olgu heveslisi liberalin bu sınıfsal olguyu hiçbir şekilde dikkate almamasıdır. Hatta ustaca manipüle etmesidir. Bunları yaptığı açığa çıktığında, yüzleşmekten kaçmasıdır. Halen kendi özel politik katkılarıyla küçültülen insana kendi dar teorik ve pratik çerçevesinden kibarca don biçme cüretidir. Bize göre aymazlığı kimlik edinmesidir.

Burjuvazinin gericiliği 1848 devrimleriyle birlikte tescillenmişti. Liberallerin ve liberal kurumların kaderi ise I. Paylaşım Savaşı sonrasında belirginleşti. Anti-Bolşevik histeriyle liberal kurumlar, bizzat burjuvazi tarafından delik deşik edildi ve yerleri siyasal sağ ile dolduruldu. Liberaller, kısa bir bocalamadan sonra yönlerini seçtiler: Sovyetler’i hedef alarak, emperyalist düzenin anti-komünist liberal demokratları oldular. Bu yüzden, bugün kriz dönemlerinde en akıllı liberalle bile konuşsanız, dönüp dolaşıp aynı Soğuk Savaş reflekslerine sarılıyor. Çünkü mesele, artık düşünmek değil; düşüncenin sınırlarını korumaktır. Teoride psikolojizm, pratikte ahlakçılık… Liberalizmin bugünkü hali budur.

Liberalizm düşünceden korkmaz; düşüncenin kendi sınırlarını aşmasından korkar. Bu, kriz zamanlarında sadece belirginleşir.

Minima Politika
5 Mart 2026
Kaynak

Dipnot:
[1] Tanıl Bora, “Öğrenme Korkusu”, 4 Mart 2026, Birikim.

Yazının Tamamı

Rojava, Sol ve Zokalar

Mart 2011’de, Arap Baharı’nın ardından Suriye’de bir isyan başladı. Başlangıçta Daraa şehrinde patlak veren isyan, hızla ülkenin geri kalanına yayıldı. İlginç bir şekilde, bu olay, Suriye hükümetinin bir dizi reformu uygulamaya istekli olduğunu ortaya koyduğu bir dönemde gerçekleşti.

Burada kimse, halk protestolarının ve hoşnutsuzluk ifadelerinin (gerçekten meşru olan kısmıyla) meşruiyetini sorgulamıyor.

Ancak bir gözlemde bulunmak gerekiyor: Bence dünyada nüfusun bir kesiminin bir nedenden dolayı memnuniyetsiz olmadığı ve bu memnuniyetsizliğin sıklıkla hükümete karşı protesto gösterilerine dökülmediği hiçbir ülke yok (“yapay” ülkeler olarak kabul edilebilecek vergi cennetleri müstesna). Bununla birlikte, neredeyse bu tür durumlarda, hızla organize olmuş, çok sayıda silah ve kaynakla donatılmış, iyi finanse edilmiş ve savaşmaya hazır gerçek ordulara dönüşen silahlı grupların hızla oluşmasına ve yayılmasına asla tanık olmayız.

Tüm bunlara, başta o zamanki ABD Başkanı Barack Obama olmak üzere, neredeyse tüm Batılı liderlerin Esad’ın devrilmesi ve “Suriye rejimi”nin yıkılması çağrısında bulunmalarını da eklersek, Suriye’de silahlı ayaklanmanın tümüyle kendiliğinden geliştiğine ve ülke dışından (en hafif tabirle) açık katkılarla bir süredir planlanmadığına ancak saflar inanabilir. Gerçekte, kısa bir süre içinde Özgür Suriye Ordusu (ÖSO) ve aralarında IŞİD’in de bulunduğu diğer gruplar zuhur ettiler.

Suriye iç savaşı sırasında, Kürt milis gücü YPG, ülkenin kuzeyinde ortaya çıktı. Suriye ordusunun zayıflığından yararlanarak idareyi ele geçirdi, büyük Kürt nüfusunun yaşadığı bölgelerde bağımsız bölgeler kurdu. Yüzyıllardır zulüm gören Kürt halkına duyduğumuz tüm saygı ve Kürt davasına olan tüm sempatiyle birlikte, YPG’nin neden böyle bir yol izlediğini, alenen ABD, dolayısıyla fiilen İsrail ile ittifak kurduğunu merak etmiyor değiliz.

Bu iki ülke, çeşitli nedenlerle stratejik kabul edilen Ortadoğu gibi bir bölgeye hâkim olmaya yönelik emperyalist ve savaşçı emellerini hiçbir zaman gizlemedi. Aynı şekilde, bölgedeki Arap nüfusuna ve diğer tüm etnik gruplara (Ermeniler, Kürtler vb.) karşı kayıtsızlıklarını (hatta küçümseyici tavırlarını) da hiçbir zaman gizlemediler. Ayrıca, ABD ve İsrail’in en önemli stratejik hedeflerinden birinin Suriye devletini daha küçük, daha kolay kontrol edilebilir devletlere bölmek olduğu, bu nedenle, YPG’nin “kurtarılmış bölgeler” oluşturmasının, niyetlerinden bağımsız olarak, aslında bu yönde bir adım olduğunu da bu tespite eklemek gerek.

Suriye savaşında İtalya ve Avrupa’da, YPG’nin IŞİD’e karşı gösterdiği başarılar sayesinde Kürt davası, birdenbire medyanın ilgisine mazhar oldu. Sosyal medyada her gün yüzlerce, hatta binlerce Kürt kadın savaşçının görüntüleri yer alıyordu, kurtardıkları bölgeler, oldukça gelişmiş, hatta yarı komünist bir siyasi ve sosyal sistemin hüküm sürdüğü bölgeler olarak tanımlanıyordu.

Bütün bunlar, kaçınılmaz olarak, İtalya’da (diğer Avrupa ülkeleri hakkında bilgim yok) özellikle radikal sol olmak üzere, solun geniş kesimlerinden YPG’ye yönelik büyük bir sempati ve destek dalgasına dönüştü, hatta “Kürtler için” gösteriler bile düzenlendi. Buna karşılık, Ortadoğu’da sürekli olarak İsrail ve ABD’nin çıkarlarıyla çeliştiği için “suçlu” görülen Suriye hükümetine karşı yapılan kapsamlı saldırının aleni emperyalist niteliği kavranamadı. Bu saldırı, ABD, İsrail, Suudi Arabistan (ve bazı emirlikler), Fransa, İngiltere ve Türkiye gibi ülkeleri bir araya getirdi (Türkiye, daha sonra diğerlerinden uzaklaştı, ancak ülkenin bazı bölgelerini işgal etmeye ve Kürtlere karşı savaşmaya devam etti).

Sıklıkla söylendiği gibi, her şey bir noktada doruğa ulaşır. Suriye iç savaşının sonu gibi görünen olaylardan birkaç yıl sonra, Esad hükümeti, nihayetinde çöktü ve şimdi ülke, her zamankinden daha bölünmüş bir halde, esasen Cevlani’nin “ılımlı” acımasız mücahitlerinin elinde. Bu mücahitler, ABD ve İsrail’e Esad’dan çok daha fazla uyum sağlıyor. Artık hedeflerine ulaşmış olan YPG ve Kürtlere ihtiyaç kalmadı. Bugünkü mücahit Suriye ordusu, Kürt milislerini Rojava’dan ve diğer tüm “kurtarılmış bölgeler”den kovuyor. YPG’nin eski müttefikleri olan ABD ve İsrail, olan bitene aldırış etmeden gülümsüyor, olayların gelişmesine izin veriyor.

Şunu söylemek mümkün: YPG liderleri, Washington ile ittifak kurma kararı alırken basiretsiz davrandılar: ABD’nin özellikle Ortadoğu’da “müttefikler”ini önce kullanıp sonra bir kenara attığı birçok örnek var (örnek: Saddam Hüseyin). Şu tespiti de yapmak mümkün: solumuzun büyük bir kısmı, kitle iletişim araçlarının cazibesine kapılmaya devam ediyor ve en iyi ihtimalle, (Rojava örneğinde görüldüğü üzere) kapsamı son derece sınırlı ve kısa ömürlü olan, ancak birçok durumda da iyi gizlenmiş darbe girişimlerinden başka bir şey olmayan “renkli devrimler” peşinde koşuyor. Bu “devrimler” hakkında hüküm de bulunmadan önce, onların emperyalizme, bilhassa tüm ezilen halkların birincil düşmanı olan ABD’ye karşı tutumunu değerlendirmek gerekiyor.

David Insaidi
28 Ocak 2026
Kaynak

Yazının Tamamı

“İki Doğru Var” Diyen Yalan Söylüyor

Filistin kurtuluş hareketi, yeni bir dönüm noktasında. Kapıları o kadar çok açtık, o kadar geniş bir koalisyon kurduk ki, aramıza liberal faşistler de sızdı. Filistin’in yanında olduklarını iddia eden ama en büyük sınav olan direnişe destek ve Filistin kurtuluş mücadelesini desteklemek için bütçesinde kalıcı bir madde bulunduran tek ülke olarak İran söz konusu olduğunda, “ince ayrımlar”dan dolayı, bebek tecavüzcüsü pedofillerin yanında yer almayı seçen insanlarla uğraşmak zorunda kalıyoruz.

BM Özel Raportörü Francesca Albanese, Filistin ve İran direnişini kınayan, İran liderliğini bir “rejim” olarak nitelendirerek, ABD’nin emperyalist söylemlerini tekrarlayan birçok Batılı isimden biri.

ABD tarafından yaptırımlara maruz kalmasına rağmen, İran’ı “özgürlükçü olmayan zalim bir rejim” olarak tanımlayarak, bebek tecavüzcüsü pedofilleri korumaya devam ediyor.

Albanese, faşizmin ortağı olan liberalizmi[1] olumlu bir kimlik olarak yakasına iliştiren isimlerden. Ne yazık ki, yalnız değil. “İki şey aynı anda doğru olabilir” şeklindeki CIA söylemini dile getiren geniş bir insan grubunun temsilcisi. Hepsinin sırtını dayadığı senaryo aynı. Tıpkı Siyonist botlar gibi konuşuyorlar. Bu, size garip gelmiyor mu?

“İki şey aynı anda doğru olabilir. İran zalim bir rejimdir. Ama tabii ABD/İsrail de İran’ı bombalamamalı, darbe yapmamalı.” Ağızlarında çevirip durdukları sakız bu.

Oysa “iki doğru var” diyen, yalan söylüyor. Aslında bu sözlerden sadece biri doğru: ABD ve İsrail, İran’ı bombalamamalı, darbe yapmamalı. Eğer bu cümlenin ilk kısmını söyleyen veya İran hükümetini ABD emperyalizmiyle ön cephede savaşırken karalayan biriyseniz, İranlı okul çocuklarının üzerine düşen bombaları haklı çıkarmak için zemin hazırlıyorsunuz demektir. Savaş suçlusu Binyamin Netenyahu ve pedofil tecavüzcü Donald Trump ile aynı safta yürürken bir yandan da “ince ayrımlar”ı gözetmek denilen kurnazlığı tercih ediyorsunuz. Utanmıyor musunuz?

Ayetullah Hameney’in şehit edildiği gün, sadece İran’daki Şiiler için değil, dünya çapındaki Müslümanlar ve devrimciler için de karanlık bir gündü. Ölümü, insanların Şiiler ve İslam hakkında kendilerine anlatılan yalanları araştırmaları için bir katalizör görevi gördü. Onun çabaları sayesinde birçok insan, hayatını adalet davasına adayacak.

2021 yılında Filistin Yönetimi tarafından öldürülen Filistinli şehit Nizar Benet[2], şu sözlerle durumu çok açık bir şekilde ifade ediyordu:

“İran'ı onaylamayanlara (Filistinlilere) sesleniyorum, roketlerinizi nereden aldınız habibi? Direnişi desteklemek için roketleri alkışlamıyor, tezahürat yapmıyor musunuz? Gazze’yi koruyan roketleri nereden aldınız? Kendinizden utanmalısınız!!”

Bazılarınız, Filistin şehitlerinin öğretilerinden o kadar kopuk ki, kibrinize hayret ediyorum. Bazılarınızla aynı ortamda bulunmaktan utanıyorum, diğerlerini ise kilometrelerce uzaktan fark ettim ve asla yanıma yaklaşmama izin vermedim.

Tamam, beni dinlemeyin ama bari Hamas’ın eski lideri şehit Yahya Sinvar’a kulak verin:

“İran’ın Filistin direnişine desteği olmasaydı, bu kapasiteye asla ulaşamazdık. [...] Arap milleti bizi yüzüstü bıraktı. En zor ve acı dolu anlarımızda bizi yalnız bıraktılar. Oysa İran, bize silah, teçhizat ve uzmanlık desteği sağladı.”[3]

Batıdaki bazı aptallar, hâlâ o kirli ağızlarını açıp İran hakkında olumsuz laflar edebiliyorlar. Estetikli burunlarıyla ortalıkta dolanıp caka satanlar, İran’ın “vahşet”inden bahsederken, onlarla ittifak halinde olan yamyam, bebek yiyen tecavüzcüler grubu, alenen, düzenledikleri ayinlerde insan kurban ediyorlar, İran’ın köylerindeki kız ve erkek okullarını bombalıyorlar. Yüzlerce çocuk hayatını kaybetti. Bu gerçekle hiç ilgilenmiyorlar. Sanki 11 Eylül’müş gibi[4] sokaklarda İsraillilerle birlikte dans ediyorlar.

Size İranlı seslere odaklanmanızı söylüyorlar, ama dinledikleri tek ses, Beverly Hills’ten gelen faşistlerin sesi. İran’daki İranlı kadınları dinlediğinizde[5] ise her zaman ABD emperyalizmini ve İsrail’i kınadıklarını görüyorsunuz.

Bu noktada, CIA’nın “ince ayrım” kılıfına bürünmüş söylemlerinin tekrarına ihtiyacımız yok. ABD destekli diktatör ve onun acımasız gizli polisiyle olan bağlantıları nedeniyle kaçan diaspora nüfusunun duygularına odaklanmaya ve onları dikkate almaya ihtiyacımız yok. İhtiyatlı insanlara, uluslararası çocuk yiyen pedofil suç örgütüne karşı durmaya istekli insanlara ihtiyacımız var. Adaletin rehberliğinde hareket eden, kapitalizmin ve Yahudi üstünlüğünün geçici lüksleriyle dikkati dağılmayan insanlara ihtiyacımız var. ABD ve İsrail denilen canavarlarla yüzleşmeye ve füzelerle karşılık vermeye istekli insanlara ihtiyacımız var. Popüler olmadan evvel popüler olmayan görüşleri dile getirmekten korkmayan daha fazla insana ihtiyacımız var. Kısacası, Ayetullah Hameney gibi (Allah rahmet eylesin), onun izinden yürümeye ilham verdiği tüm insanlara daha fazla ihtiyacımız var.

Michael Schirtzer
5 Mart 2026
Kaynak

Dipnotlar:
[1] Philip Coupland, “H. G. Wells’s ‘Liberal Fascism’”, Journal of Contemporary History, Cilt 35, Sayı 4 (Ekim 2000).

[2] The East is a Podcast, “Nizar Banat On Iranian Support Of Palestinian Resistance”, 21 Mart 2023, Youtube.

[3] Professor, “Sinwar”, 4 Mart 2026, X.

[4] “Were Israelis Detained on Sept. 11 Spies?”, 20 Haziran 2002, ABC.

[5] “Listen to Iranian Women”, 4 Mart 2026, X.

Yazının Tamamı

Dağıstan Halkları Kongresi

Dağıstan Halkları Kongresi, 13 Kasım 1920’de Temir Han Şura kasabasında toplandı. Kongreye yaklaşık 300 delege katıldı. J. V. Stalin’in Dağıstan’ın özerkliğini ilan etmesinin ardından, G. K. Orconikidze, kongreyi selamlayan bir konuşma yaptı. Kongre, Dağıstan halkları ile Sovyet Rusya’nın emekçi halkları arasındaki kopmaz bağları teyit eden bir karar aldı.

* * *

1. Dağıstan’a Özerk Sovyet Statüsü Verilmesiyle İlgili Açıklama

Yoldaşlar, Rusya Sosyalist Federatif Cumhuriyeti Sovyet Hükümeti yakın zamana kadar hem Güney'de hem de Batı'da Polonya ve Wrangel'e karşı dış düşmanlara karşı savaşla meşguldü ve enerjisini buna adamaya ne zamanı ne de fırsatı vardı.

Wrangel'in ordusunun ezilmesi ve zavallı kalıntılarının Kırım'a kaçması ve Polonya ile barışın sağlanmasıyla birlikte, Sovyet Hükümeti Dağıstan halkının özerkliği sorununu ele alma konumundadır.

Rusya'da geçmişte iktidar çarların, toprak ağalarının, fabrika ve atölye sahiplerinin elindeydi. Geçmişin Rusya'sı, çarların ve cellâtların Rusya’sıydı. Rusya, eski Rus İmparatorluğu’nun halklarını ezerek, onlara zulmederek yaşıyordu. Rus Hükümeti ise, Rus halkı da dâhil tüm zulmettiği halkların iliğini emerek, gücünü sömürerek ayakta duruyordu.

O vakitler tüm halklar Rusya’ya lanet okuyorlardı. Artık o dönem geride kaldı. O Rusya öldü, toprağa gömüldü ve bir daha asla dirilmeyecek.

Çarların zalim Rusya’sının küllerinden yeni bir Rusya doğdu: İşçilerin ve köylülerin Rusyası.

Rusya halkları için yeni bir hayat başladı. Çarların ve plütokratların, toprak ağalarının ve fabrikatörlerin boyunduruğu altında acı çeken bu halklar için bir kurtuluş dönemi başladı.

Ekim Devrimi’nin, iktidarın işçi ve köylülerin eline geçip komünist iktidar haline geldiği yeni dönemi, yalnızca Rusya halklarının kurtuluşuyla işaret etmekle kalmıyor, aynı zamanda Batılı emperyalistlerin zulmüne maruz kalan Doğu halkları da dâhil olmak üzere genel olarak tüm halkların kurtuluşu sorununu da gündeme getiriyor.

Rusya, kurtuluş hareketinin bir kolu haline gelmiş, sadece ülkemizdeki halkları değil, tüm dünya halklarını harekete geçirmiştir.

Sovyet Rusya, tüm dünya halkları için zalimlerin boyunduruğundan kurtuluş yolunu aydınlatan bir meşaledir.

Düşmanlarına karşı kazandığı zafer sayesinde artık iç kalkınma sorunlarıyla meşgul olabilecek duruma gelen Rusya Hükümeti, Dağıstan’ın özerk olması gerektiğini, iç yönetim hakkına sahip olacağını, ancak Rusya halklarıyla kardeşlik bağlarını koruyacağını söylemeyi gerekli görmektedir.

Dağıstan, kendine has özelliklerine, yaşam biçimine ve geleneklerine göre yönetilmelidir.

Dağıstan halkları nezdinde şeriatın büyük önem taşıdığı söyleniyor. Ayrıca, Sovyet iktidarının düşmanlarının, şeriatı yasakladığına dair söylentiler yaydığı da bize bildirildi.

Rusya Sosyalist Federatif Sovyet Cumhuriyeti Hükümeti tarafından, bu söylentilerin asılsız olduğunu burada belirtmem için yetkilendirildim. Rusya Hükümeti, her halka kendi yasaları ve gelenekleri temelinde kendini yönetme hakkını tam olarak bahşetmektedir.

Sovyet Hükümeti, müşterek hukuk olarak şeriatın, Rusya’da yaşayan diğer halkların hukuku gibi tam yetkiyi haiz olduğunu düşünmektedir.

Dağıstan halkı kendi kanun ve geleneklerini korumak istiyorsa, bunlar korunmalıdır.

Aynı zamanda, Dağıstan’ın özerkliğinin Sovyet Rusya’dan ayrılması anlamına gelmediğini ve gelemeyeceğini belirtmeyi gerekli görüyorum. Özerklik, bağımsızlık anlamına gelmez. Rusya ile Dağıstan arasındaki bağ muhafaza edilmelidir, çünkü ancak o zaman Dağıstan özgürlüğünü koruyabilir. Sovyet Hükümeti’nin Dağıstan'a özerklik vermesinin nihai amacı, yereldeki güçler içerisinden dürüst, sadık ve halkını seven kişileri seçip, Dağıstan’ın hem ekonomik hem de idari tüm idari organlarını onlara emanet etmektir. Dağıstan’daki sovyet iktidarı ile halk arasında tesis edilecek güçlü bağ ancak bu sayede kurulabilir. Sovyet Hükümeti’nin, yereldeki güçlerin iş birliğini sağlayarak Dağıstan’ı daha yüksek bir kültürel seviyeye yükseltmekten başka bir amacı yoktur.

Sovyet Hükümeti, halkın en büyük düşmanının cehalet olduğunu bilmektedir. Bu nedenle, yerel dillerde faaliyet gösteren mümkün olduğunca çok sayıda okul ve idari organın kurulması gerekmektedir.

Sovyet Hükümeti, bu yolla Dağıstan halklarını eski Rusya’nın içine sürüklediği cehalet bataklığından kurtarmayı ummaktadır.

Sovyet Hükümeti, Dağıstan’da, Türkistan ile Kırgız ve Tatar cumhuriyetlerinin şu an sahip olduğu özerkliğin aynısının kurulmasının gerekli olduğunu düşünmektedir.

Sovyet Hükümeti, Dağıstan halklarının temsilcileri olan sizlerin, Dağıstan Devrim Komitesi’ne, Dağıstan için bir özerklik planı üzerinde çalışmak üzere Moskova’ya gönderilecek temsilcileri seçmesi talimatını vermenizi tavsiye ediyor. Bu amaçla, en yüksek Sovyet yetkilileriyle birlikte, Dağıstan için bir özerklik planı üzerinde çalışılacaktır.

Son zamanlarda Güney Dağıstan’da yaşanan olaylar, General Wrangel’in ajanı olarak hareket eden hain Gotsinski’nin Dağıstan’ın özgürlüğünü ortadan kaldırmaya çalışmasıyla ilgilidir. Aynı Wrangel, Denikin komutasında Kuzey Kafkasya’daki isyancı dağlılarla savaşmış ve köylerini tahrip etmiştir. Bu olaylar çok manidardır.

Kızıl partizanlar tarafından temsil edilen Dağıstan halkının, Sovyet iktidarını savunmak için Gotsinski’yle savaşarak kızıl bayrağa olan bağlılığını gösterdiğini belirtmeliyim.

Dağıstan emekçi halkının düşmanı Gotsinski'yi kovarsanız, Dağıstan’a özerklik verilmesi konusunda en yüksek Sovyet otoritesinin size duyduğu güveni haklı çıkarmış olursunuz.

Sovyet Hükümeti, Dağıstan’a gönüllü olarak özerklik tanıyan ilk hükümettir.

Dağıstan halkının Sovyet Hükümeti’nin güvenini haklı çıkaracağını umuyoruz.

Yaşasın Dağıstan Halklarının Rusya Halklarıyla Birliği!

Yaşasın Dağıstan Sovyeti’nin Özerkliği!

2. Son Sözler

Yoldaşlar, Sovyet iktidarının son düşmanının da yenildiği düşünüldüğünde, Sovyet Hükümeti’nin Dağıstan’a gönüllü olarak tanıdığı özerkliğin siyasi önemi daha da belirginleşmektedir.

Dikkat edilmesi gereken bir gerçek var. Çarlık hükümeti ve genel olarak dünyadaki burjuva hükümetleri, çoğunlukla halka taviz verir, ancak koşulların zorlamasıyla mecbur kaldıklarında bir veya iki reformu gerçekleştirmekle yetinir. Sovyet Hükümeti ise Dağıstan’a özerkliği tümüyle gönüllü olarak, başarısının zirvesindeyken tanımaktadır.

Bu, Dağıstan’ın özerkliğinin Dağıstan Cumhuriyeti’nin hayatının güvenli ve yıkılmaz temeli olacağı anlamına geliyor. Çünkü yalnızca gönüllü olarak verilen özerklikler güvence altındadır.

Sonuç olarak, gelecekte ortak düşmanlarımıza karşı mücadelede Dağıstan halklarının, Sovyet Hükümeti’nin kendilerine duyduğu yüksek güveni haklı çıkaracağına dair umuduna vurgu yapmak isterim.

Yaşasın Özerk Sovyet Dağıstan!

J. V. Stalin
Sovetsky Daghestan
Sayı. 76
17 Kasım 1920
Kaynak

Yazının Tamamı

İran’a Saldırının Sebepleri

Trump, 2024 yılının sonlarında kısmen, ABD’nin onlarca yıldır savaş yürütüyor olması gerçeğinden bıkıp usanmış seçmenlere ülkeyi yeni savaşlara sokmayacağına dair verdiği söz sebebiyle seçilmişti. Ayrıca, Kasım 2025’te açıkladığı Ulusal Güvenlik Stratejisi’ne göre, ABD, artık net bir enerji ihracatçısı haline geldiği ve petrolünü yurt dışından temin etmesine gerek kalmadığı için, ülkeyi Ortadoğu’da yaşanacak olası bir savaşa dâhil etmeyecekti. Yani belgeye göre, Ortadoğu, artık ABD dış politikasının merkezi bir parçası olmamalıydı.

Peki, ABD’nin İsrail ile birlikte İran'a karşı yürüttüğü saldırganlığın sebepleri nelerdir? Elbette, Trump ve Netenyahu’nun defalarca dile getirdiği gibi, sebeplerden biri, İran halkını mevcut rejime karşı destekleme arzusu değil. Savaşı esas olarak ABD’nin ekonomik ve siyasi çıkarları yönlendiriyor. Özellikle, bu savaş, başta hangi partinin hükümeti olursa olsun, ABD’deki hâkim ekonomik sektörün, yani finansal sermayenin arzuladığı bir savaştır. Dolayısıyla bu savaş, ABD’nin Ortadoğu'daki etki alanını koruyarak kendi gerilemesine karşı koyma girişiminin parçasıdır.

Amerika’nın Ortadoğu’daki nüfuz alanını korumasının nedeni, bu bölgenin en önemli ham madde olan enerjinin en büyük kaynağı olmasıdır. Aslında, Ortadoğu, 871 milyar varil ile Latin Amerika’nın (344 milyar) ve Afrika’nın (119 milyar) önünde, dünyanın en büyük petrol rezervlerine sahiptir. Yani, Ortadoğu, dünya toplam petrolünün yüzde 55’ine sahiptir. Buna ek olarak, Ortadoğu’nun 82,5 milyar metreküp doğalgaz rezervine sahip olması, Rusya’nın (46,8 milyar) neredeyse iki katı ve dünya toplam rezervlerinin yüzde 40’ını oluşturmaktadır.[1]

Dolayısıyla, Ortadoğu, enerji tedarikinde merkezi bir öneme sahiptir. Ancak bu enerji hammaddelerinin tamamı ABD’ye gitmiyor. Kendi kendine yeterli olan ABD, aslında net petrol ithalatçısı olsa bile yönünü bölgeye çevirmez. Ortadoğu petrolü, Uzak Doğu’nun büyük ekonomilerine gidiyor: Hindistan, Japonya ve özellikle Çin. Bu nedenle, Ortadoğu’nun ABD için öneminin temel nedeni, bu bölgeyi kontrol ederek, dünyanın en önemli ekonomik bölgesi ve ABD’nin en büyük rakibi ve küresel hegemonya mücadelesindeki en büyük düşmanı olan Çin’in de bulunduğu Hint-Pasifik bölgesini kontrol etmesidir.

Nitekim, Ulusal Güvenlik Stratejisi de, enerji hammaddelerinin net ihracatçısı haline gelmesine rağmen, “Amerika’nın Körfez’deki enerji kaynaklarının aleni bir düşmanın eline geçmemesini, Hürmüz Boğazı'nın açık kalmasını sağlamakta her zaman stratejik bir çıkarı olacağını” söylüyor. Gerçekten de, dünya petrolünün yüzde 20’si, İran’ın kontrolündeki Hürmüz Boğazı’ndan Uzak Doğu’ya doğru akarken, Katar’ın sıvılaştırılmış doğalgazı da Avrupa ve İtalya’ya doğru bu boğazdan geçiyor. Bu nedenle, Ortadoğu’nun kontrolü, dünyanın diğer büyük ekonomik bölgelerinin, özellikle de Çin’in kontrolünü sağlar, Çin’in Körfez petrol ve doğalgazının eline geçebileceği “aleni düşman” haline gelmesini önler. Dahası, Çin, son yıllarda bölgede giderek daha önemli bir siyasi ve diplomatik rol oynamaktadır.

Ancak Ortadoğu’nun kontrolünün ABD için hayati önem taşımasının başka bir nedeni daha var. ABD, özellikle büyük ticaret fazlası olan ülkelerden gelen tasarrufların finansal faaliyetlerine, özellikle de büyük teknoloji şirketlerinin hisselerinin ve her şeyden önce ABD Hazinesi tahvillerinin satın alınmasına bel bağlıyor. Yakın zamana kadar mekanizma şöyleydi: Çin ve Japonya gibi Uzak Doğu’daki ihracatçı ülkeler ürünlerini ABD’ye satıyor, ticaret fazlasını ABD Hazinesi tahvillerine yatırıyordu. Ancak bu mekanizma, ABD doları dünyanın rezerv para birimi olarak kaldığı sürece işliyor. Gerçekten de, ABD devlet tahvilleri dolar cinsinden oldukları için oldukça cazip ve sadece Uzak Doğu’da değil, Ortadoğu’da da büyük ihracatçı ekonomiler, merkez bankalarının döviz rezervlerini beslemek için bunları satın alıyor. Sorun şu ki, dolar, dünyanın ticari işlem para birimi olarak kaldığı sürece dünyanın rezerv para birimi vasfını koruyor. Dünyanın başlıca ham maddeleri olan petrol ve gazı üreten ülkeler, bunları dolarla sattığı sürece de mevcut durum değişmiyor. Bu nedenle ABD, onlarca yıl önce Körfez’deki petrol monarşileriyle, en önemlisi Suudi Arabistan’la bir anlaşma imzaladı: Bu ülkeler petrollerini dolar karşılığında satmaya devam edecek, karşılığında ABD’den askeri koruma alacaklardı.

Bu nedenle, finansal sermayesini beslemek ve hem ticari hem de kamu borcunu karşılamak için ABD’nin Ortadoğu’yu askeri olarak kontrol etmesi gerekiyor. Ancak, ABD’nin Ortadoğu’daki kontrolünü zorlaştıran unsur, kuruluşundan bu yana ABD’den bağımsızlığı ve bölgedeki ABD ittifak sisteminin temel taşı olan İsrail’e karşı muhalefeti varoluşunun temel taşı haline getiren İran İslam Cumhuriyeti’dir. Dahası, İran’ın sadece Rusya ile değil, Çin ile de çok güçlü bağları vardır. İran’ın petrol ihracatının yüzde 77’si Çin’e gitmekte, bu da petrol ihtiyacının yüzde 7,6’sını karşılamaktadır. Ayrıca Çin, tarihsel rakipler olan İran ve Suudi Arabistan arasında arabulucu rolü üstlenerek, Ortadoğu’da diplomatik açıdan belirgin bir öneme kavuşmuştur.

Ancak Trump’ın İran’a şimdi saldırmaya karar vermesinin başka bir sebebi daha var. ABD’nin finansal sermayesini beslemesine, ticari borçlarını ödemesine ve devlet borçlarını olması gerekenden daha düşük faiz oranlarıyla ihraç etmesine imkân tanıyan mekanizma, giderek daha kırılgan hale geliyor. Nitekim, tarihsel olarak ABD devletinin borcunun en büyük sahipleri olan Çin ve Japonya, son bir yılda ABD devleti tahvilleriyle ilişkilerni önemli ölçüde azalttılar. 2025 yılına kadar Çin’in ABD devlet tahvillerindeki payı, 1,3 trilyon dolarlık zirve noktasından 700 milyar dolara düştü. 2013 yılında Çin, ABD borcunun neredeyse üçte birine sahip olarak en büyük Hazine tahvili sahibi iken, bugün bu oran sadece yüzde 7,6. Buna karşılık, İngiltere’nin payı yüzde 9,7’ye yükseldi.[2] Uzak Doğu ve diğer gelişmekte olan ekonomilerdeki büyük merkez bankaları, özellikle altın olmak üzere, farklı varlıklara yönlenme eğilimini takip ederek, dolar rezervlerini, yani Hazine tahvillerini azaltıyorlar. Altının değeri de son zamanlarda katlanarak arttı. Dolayısıyla, yabancı ülkelerin elinde tuttuğu Hazine rezervlerinin 2025 yılında 2017’den bu yana en düşük seviyelerine düşmesi bekleniyor.

Trump yönetiminin kararları nedeniyle ABD ekonomisinin bu haliyle devam etmesi güçleşiyor. Mali açıdan bakıldığında, Trump, kısmen artan askeri harcamalar nedeniyle devletin borç yükünü artırıyor. Bu harcamalar 36 trilyon dolara ulaşırken, faiz ödemeleri de 1 trilyon dolara yükseldi. Öte yandan, gümrük vergilerine rağmen, ticaret borcu düşük miktarda azaldı. Nitekim, Çin ve ABD’ye imalat ürünleri ihraç eden diğer büyük ülkelere karşı uygulanan agresif gümrük vergisi politikası, ABD’nin borcunu finanse eden mekanizmayı baltalıyor. Dahası, yaptırımlar yoluyla doların siyasi baskı aracı olarak kullanılması, Hazine tahvillerini giderek daha güvensiz yatırımlar haline getiriyor, dolayısıyla, tahvillerin cazibesi azalıyor. Tüm bu nedenlerden dolayı, doların son bir yılda büyük uluslararası para birimleri karşısında değer kaybetmesi, tesadüf değil.

Dolayısıyla İran’a karşı savaş, ABD’nin finansal sermayesini savunmak ve Ortadoğu’yu ABD’nin nüfuz alanı içinde tutmak için yürütülen emperyalist bir savaştır. Trump’ın gümrük vergileriyle başlayan ABD ekonomisindeki gerilemeyi durdurma politikalarının başarısızlığı, onu şu anda belirgin bir üstünlüğe sahip olduğu tek araca, yani orduya başvurmaya itiyor.

Domenico Moro
1 Mart 2026
Kaynak

Dipnotlar:
[1] OPEC, Opec, Annual Statistical Bulletin, 2025.

[2] Vito Lops, “Cina e Giappone riducono l’esposizione ai Treasury”, il Sole24ore, 3 Aralık 2025.

Yazının Tamamı

AOC’nin “Savaşa Hayır” Sloganı

21 Şubat 2026’da, ABD Temsilciler Meclisi üyesi Alexandria Ocasio-Cortez (AOC), X platformundaki bir paylaşımında “İran’la savaşa hayır” dedi. Bu paylaşım, 8 milyondan fazla görüntülenme aldı. İlerici kesim, bu tviti epey paylaştı. Tviti okuyanlar, onu sergilenen bir direnişin yansıması zannettiler.

Oysa değildi.

Çünkü AOC, Ocak ayında, İran hükümetinin eşi benzeri görülmemiş ölçüde korkunç, şiddet uygulayan, karşı koyulması gereken bir rejim olduğunu söyleyendi. Bu yalanı bizzat besleyen AOC, ABD’nin harekete geçmesi gerektiğinin sinyalini verdi. Şubat ayında ise “İran’la savaşa hayır” yazdı. Ancak eğer “rejim”in canavarca olduğuna, ABD’nin onu durdurma konusunda bir rol oynaması gerektiğine dair önermeyi kabul etmişseniz, savaşa “hayır” diyor olamazsınız. Sadece savaşın son aşamasına “hayır” diyorsunuzdur. Gerekçeyi onay veriyor ama sonuca itiraz ediyorsunuzdur.

Bu, ilkeli bir savaş karşıtı duruş değil. Bu, bombalara karşı çıkmış olmanın takdirini kazanmak isteyen, ancak bombaların gerekliymiş gibi görünmesini sağlayan ahlaki zemini hazırlayan birinin tavrıdır.

Instagram paylaşımında ise savaşın tırmandırılması fikrine karşı çıkmayan AOC, sadece herkesçe görünür olan son aşamasına karşı çıktı. “Tam kapsamlı bir savaş”a ve “kitlesel bir bombardıman”a karşı olduğunu söyledi. ABD’nin elinde başka “araçlar” olduğunu ısrarla dile getirdi. “Rejim”i kınadı. “Protestocular”la dayanışma içinde olduğunu ifade etti.

Savaş Gerçekte Nasıl İşliyor?

Modern savaş, bombalarla başlamaz. Bir hikâyeyle başlar.

Birinci adım, her zaman aynıdır: Hedef ülkeyi eşi benzeri görülmemiş ölçüde canavar bir ülke olarak gösterin. Medya aracılığıyla, abartılı, çarpıtılmış veya tamamen uydurulmuş vahşet iddialarını zihinlere boca edin. Ahlaki öfkeyi açığa çıkarttın. Halkın bir şeyler yapılması gerektiği hissine kapılmasını sağlayın.

İkinci Adım: Bu öfkeyi yaptırımları haklı çıkarmak için kullanın. Yaptırımlar, genelde savaşa karşı barışçıl bir alternatifmiş gibi takdim edilir. Oysa öyle değiller. Yaptırımlar, ekonomik savaştır. Bankacılık sistemlerini boğar, ilaç ithalatını engeller, yakıt tedarikini keser ve altyapıyı çökertir. Maliyeti hükümetler veya ordular değil, tüm sivil halk omuzlar. Bir ekonomi çöktüğünde, istikrarsızlık ortaya çıkar. Bu istikrarsızlık, daha sonra dış müdahalenin gerekli olduğunun kanıtı olarak gösterilir.

Çember, şu şekilde tamamlanır: Zulüm Propagandası → Yaptırımlar → İstikrarsızlaştırma → Askeri Müdahale.

Bu, bir teori değil. Bu, ABD dış politikasının belgeli ispatlı tarihidir. Irak’ta, Libya’da, Venezuela’da, Suriye’de aynı şey olmuştur. Senaryo değişmez. Sadece hedef değişir.

Batı İran’a Her Zaman Müdahildi

İran’da Ocak ayı başlarında canavar bir hükümete karşı kendiliğinden gelişen halk ayaklanması yaşandığına dair zokayı yutmadan evvel, tarihi anlamanız gerekiyor. Çünkü ABD, yetmiş yılı aşkın süredir İran’ın siyasi hayatına müdahale ediyor.

1953’te CIA ve MI6 (İngiliz istihbaratı), Ajax Operasyonu ile İran’ın demokratik olarak seçilmiş başbakanı Muhammed Musaddık’ın devrilip Şah’ın iktidara geldiği süreci organize ederek, on yıllarca sürecek olumsuz sonuçların zeminini hazırladı. Bu, tartışılmaz bir gerçektir. Darbe süreciyle ilgili belgelerin üzerindeki gizlilik kaldırılmıştır. ABD hükümeti yaptıklarını kabul etmiştir.

Müdahale altyapısı, hiçbir vakit ortadan kaldırılmadı, sadece modernize edildi. Ulusal Demokrasi Vakfı (NED), ABD Uluslararası Kalkınma Ajansı (USAID) ve Batı tarafından finanse edilen STK’lardan oluşan ağ, onlarca yıl İranlı muhalif medyaya, sivil toplum örgütlerine ve aktivist ağlarına para aktardı. 2006 yılında Bush yönetimi, İran içinde rejim değişikliğine yönelik ortaya konulan çabaları finanse etmek için 75 milyon dolar talep etti. Obama yönetimi, bu programları sürdürdü, kapsamını genişletti. CIA ve Mossad, İran içinde sabotajlar düzenledi, İranlı bilim insanlarını öldürdü, İran topraklarında faaliyet gösteren silahlı örgütleri silahlandırdı ve finanse etti, birçok gizli operasyon yürüttü. Protesto haberlerini aktaran uydu kanalı Iran International, Körfez monarşileri ve İran’ın istikrarsızlaştırılmasında doğrudan çıkarları olan Batılı hükümetlerle bağlantılı kaynaklar tarafından destekleniyor. Voice of America Persian ve Radio Farda, bağımsız gazetecilik değil, ABD devletinin araçlarıdır.

Geçtiğimiz ay açığa çıkan toplumsal huzursuzluğun bu bağlamda anlaşılması gerekiyor. İran’daki istikrarsızlığa yol açan ekonomik sıkıntılar, İran hükümeti tarafından yaratılmadı. Sıradan İranlıların hayatını çekilmez hale getirmek için tasarlanmış, on yıllarca süren ağır yaptırımlar tarafından kasıtlı olarak kurgulandı. Batı, baskı tenceresini ocağa koydu, ateşi harladı, sonra da kameraları kaynayan tencereye çevirip buna “ayaklanma” dedi.

İran, topraklarında istikrarsızlaştırma operasyonları yürüten CIA ve Mossad destekli silahlı unsurlara karşı kendini savunma hakkına sahiptir. Bu baskı değil, egemenliktir. Batı medyası ve AOC gibi politikacılar, bu savunmayı “barışçıl protestocular”a yönelik bir baskı olarak nitelendirdiklerinde, haber yapmış olmuyorlar, enformasyon alanında rejim değişikliğine hizmet eden operasyonlar yürütüyorlar.

AOC’nin bu bağlamın hiçbirini dikkate almadan “protestocular”la dayanışma içinde olduğunu söylemesi, safdillik değil. Bu destek, görev gereğidir. Washington ve işgal altındaki Tel Aviv’de İran’a karşı gerçekleştirilecek saldırıları haklı çıkarmak için oluşturulan dile ilericiler nezdinde güvenilirlik kazandırıyor.

Her Şey Savaşın Bir Veçhesi

Bilgi savaşı, savaştır. Ekonomik savaş, savaştır. Psikolojik operasyonlar, savaştır. Rejim değişikliği altyapısı, savaştır. Döngünün sonunda gerçekleştirilen füze saldırısı ise kameraların gösterdiği kısımdan ibarettir.

AOC, rejim değişikliği propagandasını besleyip güçlendirdiğinde, İran hükümetini Batı müdahalesini savunanların diliyle kınadığında ve ABD’den “yardım etmesini” istediğinde tarafsız kalmış olmuyor. Gerilimi tırmandırma mekanizmasının çarklarına yağ döküyor. Birinci adımı atıyor.

Sonra da “İran’la savaşa hayır” diye tvit atıyor, üstelik bir de bunun için övgü bekliyor.

Kontrollü muhalefet, işte böyle işliyor. İnsanlara güçlü birinin kendi yanlarında olduğunu hissettiriyor. Oysa bu kişi, aslında savaşı üreten sisteme hiçbir şekilde itiraz etmiyor. AOC, “savaş karşıtı” duygunun yüzü olarak kendini konumlandırırken, savaşı kaçınılmaz kılan çerçeveyi bizzat destekliyor. Bombalara karşı çıkarken, sivilleri açlıktan ve ölümden öldüren ekonomik kuşatmayı alkışlamak, kesinlikle ilkeli bir duruş değil. Bu, bir kılıf.

“Savaşa Hayır” Salt Bir Slogan Olmamalı

İran halkıyla gerçek dayanışma, ABD hükümetinden “bir şeyler yapmasını” talep etmekle olmaz. Gerçek dayanışma, şu anda sıradan İranlıların hayatlarını mahveden yaptırımlara karşı çıkmakla olur. Kamuoyunu bir sonraki müdahaleye hazırlayan medya kampanyalarını reddetmekle olur. Hangi parti tarafından kontrol edilirse edilsin, ABD hükümetinin yurt dışında insan hakları için meşru bir araç olarak iş göremeyeceğini kabul etmekle olur.

İran’la savaşı haklı çıkaran propagandayı güçlendirirken “İran’la savaşa hayır” diyemezsiniz. Bombalara karşı çıkarken, bombaların önünü açan ekonomik kuşatmayı destekleyemezsiniz.

Gerçek anti-emperyalizm, sadece son darbeyi değil, süreci tırmandıran aklı da reddetmeyi gerektirir. Bu, sürecin her aşamasında hayır denilmelidir. Savaşın öncesinde onu mümkün kılan her şeye destek verip savaşın çıplaklaştığı, herkesçe görünür olduğu anda ona karşı çıkamazsınız.

“Savaşa hayır” bir slogan değildir. Bir ilke olmalıdır.

Emperyalistlerin kendilerini anti-emperyalist hareket olarak yeniden adlandırmalarına izin vermeyin. Süreci bilince çıkartın. Her aşamasını reddedin.

Bronx Savaş Karşıtı Koalisyon
23 Şubat 2026
Kaynak

Yazının Tamamı

Kara Propagandayı Aşmak

12 Gün Savaşı’nda İran’ın füzelerinin etkisi olmadığı propagandası yapılıyordu. Netanyahu, bu savaş sürecinde köşeye sıkışınca kâğıttan kaplan olduğunu kanıtlayıp, ABD’yi yardıma çağırdı. Bugün İran füzelerinin etkilerinin ne boyutta olduğu görülüyor. Stratejik hedef diye belirlediği üç düvele karşı savaşıyor: ABD emperyalizmi, İsrail siyonizmi ve emperyalizmin işbirlikçisi Arap egemenleri. Üç savaş uçağı düşürüyor, Demir Kubbe’nin altında dehşet yaşatıyor, emperyalizmin kalelerini titretiyor.

Zihni bulanıklıkla malûl, “içimizdeki” sekülerlerle selefi çeteci zihniyet Molla karşıtlığı adı altında mezhepçilik yapıyor. Hamaney, Filistin Direnişi’nin en önemli destekçi ülkesinde sembol bir isimdir. Hamaney, Hamas’a Sünni, Suriye’ye Nusayri diye tavır sergilemedi. Onun şahsında İran’ın politikası ambargoya karşı anti-emperyalizmi bölgede güçlendirmekti.

Emperyalizm, Ortadoğu’daki fay hattını İsrail, Asya’daki fay hattını Tayvan üzerinden inşa etti. İsrail, bölgenin anti-emperyalist güçlerine; Tayvan, Çin’e; Ukrayna, Rusya’ya karşı taciz karakolu olarak sahneye çıkarıldı.

“Komünistler Molla yönetimini nasıl savunur?” sorusuna yanıtımız çok açık. Bu yanıt, tarih bilincinden ve taktiğin anti-emperyalist duruşla üretilmesinden hareketle verilebilir. İki eşik, bugünün zihin bulanıklığını berraklaştırır:

1. Japon imparatorluğu 1924’te Çin’i işgal ettiğinde, Mao önderliğindeki komünistler, milliyetçi egemen Çan Kay Şek ile ittifak kurmuştur. Bu ittifak, ülkeyi Japon işgalinden kurtarmak içindir. 1949’da Mao önderliğinde devrimle taçlandırılan Çin’de Çan Kay Şek vb. yönetim kalmamıştır.

2. Naziler, Avrupa’yı egemenliği altına çok kısa bir süre içinde aldı. Stalin önderliğindeki Sovyetler; Fransa, İngiltere ve ABD ile ittifak kurup Mihver Birliği’ni yerle bir edip Berlin’e Sovyet bayrağını dikmiştir. Sonraki yıllar, uzlaşmaz çelişki olan Sovyet-ABD gerilimini bir adım geriye götürmeyip, füze krizine giden süreç yaşanmıştır. Sovyetler’in revizyonistler eliyle yıkılmasının ardından bugün ABD dünya imparatorluğu hedefiyle saldırmadık yer bırakmamıştır.

Yukarıda belirtilen iki örneğin gösterdiği gibi, bugün İran’ı savunmamak için Sünni, Molla karşıtı, özgürlükçü olmaya gerek yok. Bugün İran’ı savunmak için insanlığa düşman emperyalizmin karşısında duruş sergilemek gerekiyor. Bu bilincin olmadığı yerde, işgal karşısında vatanını terk etmek kaçınılmazdır.

İran halkı, hemen yanı başındaki Irak’ta Ebu Gureyb’i, Bosna’yı, Balkanlar’ı, Afganistan’ı, Suriye’yi, Kuzey Afrika’yı gördü. Emperyalistler işgal ettiği her yerde tecavüzlere, göçe, katliamlara imza attı. İran halkının özgürlük ve demokrasi mücadelesini 1953’te engelleyen, ABD-İngiltere emperyalizmiydi.

Bugün emperyalizmin yenilmez olduğunu zihinlere işlemek için çaba sarf edenler, “Çin’in sesi çıkmıyor, neden devreye girmiyor?” diye soruyorlar. Bu soru, daha baştan geçersizdir. Bu soruyu emperyalizm sorduruyor. İran’ın askerî teknolojisi ve bilgi ağını sağlayanın Rusya ve Çin olduğu gerçeği dikkate alınmalıdır.

Savaş, tek boyuttan ve tek merkezden yürütülecek bir çarpışma değildir. Savaş, birçok merkezden ve farklı boyutlardan aynı hedefe yöneldiğinde zafere ulaşır. Çin, gelişen ekonomisiyle emperyalizmi sıkıştırıyor, Rusya, Ukrayna’da emperyalistleri yıpratıyor. Çin-Rusya-İran ittifakının ayan beyan görülmesini beklemek, stratejik eksikliktir. Basit bir denklem kurulduğunda bu üç ülkenin kimlere karşı hangi savaşı yürüttüğüne bakılabilir. Her üç ülke de tarihî köklere ve vatan bilincine sahip halklara sahiptir.

İran’dan Venezuela pratiği beklemek hata olur. Şu an emperyalizme bozguna uğratan satranç taktiğini İran uyguluyor. İran, kale görevini üstlendi. Aynı anda emperyalist ittifaka karşılık vermesi, devasa askerî teknolojiye sahip ülkelerin savaş stratejisini yenilgiye uğrattı.

İran yalnız değildir. Pakistan, Irak, Yemen, Filistin, Lübnan, Yunanistan halkları İran’ın yanında. Bu meşruiyeti sağlayan, Filistin Direnişi’dir. Bu direniş inşa edilmeseydi, bugün İran’ın meşruiyeti bina edilemezdi.

Soykırımcı, faşist, katil, emperyalizmin ileri karakolu İsrail siyonizmi, Filistin’de gerçek yüzünü dünya halklarına gösterdi.

İran'da ilk vurulan yer bir okuldu: Çoğunluğu kız çocuklarından oluşan 170 öğrenci ve öğretmen katledildi. Kadın ve çocuk hakları, patriyarka, “erkek değiliz” diyen çevrelerden ses yok.

Halkların yaşadığı bu uyanış, Sovyetler’in dağılmasının ardından Huntington’ın geliştirdiği medeniyetler çatışması tezini çökertti. “Modern Batı” ile İslami “terör” arasında savaşın başladığını ve tarihin artık bu çizgide şekilleneceğini yazan Huntington’ın tezinden bugün “içimizdeki” İsrailperverler dışında medet uman yok. Dün Sünni, bugün Şii yönetimler ve Latin Amerika yönetimleri “terörist” diye kara propagandanın malzemesi hâline getiriyor.

Kara propagandayı aşmak gerekiyor. Savaşlar, sadece askerî boyutta yürümez. İran’ın meşruiyeti, emperyalizminin çürümüşlüğüyle ölçülmeli. Emperyalizm; katliam, tecavüz, uyuşturucu, yozlaşma, yoksulluk, Epstein Adası demek. Bu gerçeği anlatmak zorundayız. Vicdanlı her insan, İran için bir adım atabilir ki vicdan ideolojik bir değerdir. Bu nedenle kim ki “Molla’ya bak” diyerek hedef şaşırtıyor, o emperyalizmin dostudur. Baş çelişki emperyalizmdir, bu kavgada üçüncü yol yoktur.

1. İran’ın kendini savunması meşrudur.

2. İran’ın karşılık vermesi meşrudur.

3. İran’ın kendi kaderini tayin hakkı vardır, buna karar verecek olan İran halklarıdır.

3. Emperyalizm, tarihsel ve insani açıdan suçludur.

4. Bir ülkenin anti-demokratik olduğu gerekçesiyle yönetimini devirmek için işgal edilmesi, sömürgeciliktir.

5. İran’ın saldırıya uğramasının gerçek nedeni, tek başına petrol rezervi değildir. Sembolik olarak Ortadoğu’da anti-emperyalist bir odağın olması halklara umut olacaktır. Emperyalizm, önce umudu ve halkların kendi gücüne güvenini yok eder.

6. Emperyalizm, halklar nezdinde yalnızdır. Tüm saldırganlığı askerî teknolojideki üstünlüğünden gelse de halkların desteğini almayan hiçbir ordunun kazanma imkânı yoktur.

7. Emperyalizm çürümüştür. Tüm saldırganlığı, gayrı meşruluğundan, güçsüzlüğünü gizleme çabasından kaynaklanıyor.

Kara propagandaya teslim olmamak gerekiyor. Hamaney’in katledilmesine sevinip dans eden kadınların videoları marjinal azınlıktan başka kimseyi içermiyor. Bu videoların “gerici, baskıcı, interneti kısıtlayan” İran’da çekilmediği sorgulanmalıdır.

Ülkesinde kız çocuklarının tepesine bomba yağarken dans eden varsa alçaktır. Esad için “cami yaptırmıyor” diyenleri hatırlayalım. Suriye Savaşı sırasında gelen görüntülerde camiler yerli yerinde duruyordu. Bu çelişkiyi göstermek zorundayız. Bugünün görevi, bu kara propagandanın zihinlerdeki zincirlerini kırmaktır.

ABD, işgal ettiği ülkelerde hiçbir yeraltı ve yerüstü kaynağına halkın dokunmasına müsaade etmemiştir. İşgal ettiği hiçbir ülkeye özgürlük ve demokrasi getirmemiştir. Özgürlük, eşitlik ve demokrasi, halkların bedellerle ödediği kavgalarla elde edilmiştir.

İran halkı için insan olarak hepimizin yapacağı bir şey muhakkak vardır, yapmalıyız, yapmak zorundayız. Emperyalizmin bulanık suyunda kaygılara kapılmadan tüm cesaret ve meşruluğumuzla İran'ı savunmakla mükellefiz. Sağdan soldan gelecek hiçbir tuzağa düşmeden tarihsel ve siyasal haklılığımızla, insan olmanın gereğiyle, birliğimizden doğacak gücümüzle, eli kanlı, tecavüzcü, insan taciri emperyalizmi durdurmak bizim ellerimizde.

Netanyahu şahsında bugünün Nazilerini durdurmazsak işgal, sömürü ve katliam kaçınılmazdır. Bugünün sınıf mücadelesinde emperyalizm yenilecektir. Sınıflar mücadelesi perspektifinden yaklaşıldığında, İran’ın emperyalist olmadığı “iki burjuva” gücün kavgası söyleminin gerçeği yansıtmadığı yüksek sesle söylenmelidir.

İşçi sınıfı politikasının fabrikadan ibaret olmadığı, sömürünün kaynağı emperyalizmin kalelerinin İran tarafından vurulduğu görülmelidir. İran düşmeyecek, düşmemesi bizlere bağlı.

Şan ve selam olsun İran Direnişi’ne!

Sinan Akdeniz
4 Mart 2026

Yazının Tamamı

FKP Bildirisi

İran’a yönelik acımasız saldırıları sebebiyle ABD emperyalizmine ve Siyonist İsrail’e yönelik öfke had safhada.

 

Filipinler Komünist Partisi (FKP), faşist deli Donald Trump’ın emperyalist ABD hükümeti ile aynı derecede faşist Binyamin Netenyahu’nun Siyonist İsrail devletinin 28 Şubat’ta İran’a karşı gerçekleştirdiği büyük füze saldırılarını büyük bir öfkeyle karşılıyor.

Bu küstahça askeri saldırı, nükleer müzakereler sürerken, sebepsiz yere ve hainlikle gerçekleştirilmiştir. Filipinler’deki tüm devrimci güçlerle birlikte Parti, İran’ın özgürlüğünü seven halkıyla dayanışma içinde olduğunu ifade ederek, İran’ın egemenliğine yönelik ağır bir saldırı ve evrensel olarak kabul görmüş uluslararası yasalara aykırı olan füze saldırılarını şiddetle kınamaktadır.

İran’ın hükümet merkezine yönelik büyük çaplı saldırılar düzenlendi ve bu saldırılarda ülkenin Lideri Ayetullah Ali Hamaney ve hükümetin diğer önemli liderleri öldürüldü. Trump, Hamaney’i, İran halkını ABD’nin askeri, ekonomik ve siyasi talimatlarını kabul etmeye ve İran’ın egemenliğinden vazgeçmeye zorlayacağı yanılgısıyla katletti. Oysa bu cinayetler, uzun zamandır emperyalist boyunduruğa direnen İran halkını daha da fazla birleştirecektir.

Donald Trump ve Binyamin Netenyahu’yu, emirleri doğrultusunda gerçekleştirilen büyük çaplı saldırılar sonucu yaşanan çok sayıda ölümden sorumlu tutuyoruz. İlk raporlar, Minab sahil kentindeki bir ilkokula düzenlenen füze saldırısı sonucu 148’i kız olmak üzere 200’den fazla kişinin öldüğünü ortaya koyuyor. Ölü sayısının daha fazla olduğu tahmin ediliyor.

ABD ve İsrail’in egemenliğine yönelik askeri saldırıları karşısında İran, özellikle Ortadoğu’da, İsrail askeri tesislerine, ABD askeri üslerine ve uçak gemilerine karşı misilleme saldırıları düzenleyerek, kendini savunma hakkına sahiptir. Bölgedeki silahlı çatışmaların tırmanması, ABD’nin emperyalist müdahalesinin ve askeri hegemonyasının doğrudan bir sonucudur.

Ortak askeri saldırının amacı, İran halkını ABD emperyalist taleplerine boyun eğmeye, egemenliklerinden ve petrol ile diğer maden kaynakları üzerindeki ulusal kontrollerinden vazgeçmeye zorlamaktır. İran, ulusal egemenliğini savunduğu ve Amerikan emperyalizmine direnen diğer güçleri desteklediği için, ABD, uzun zamandır Ortadoğu’da kimsenin itiraz etmeyeceğini düşündüğü hegemonyayı kurmak amacıyla bu ülkeyi boyun eğdirmeyi hedeflemiştir.

Bu, ABD emperyalistlerinin son askeri saldırganlık eylemidir. Uzun süren ekonomik kriz ve artan rekabetle karşı karşıya kalan ABD’nin tekelci kapitalistleri, petrol ve kritik minerallerin kaynaklarını ele geçirmeye ve fazla mallarını küresel pazarlara boşaltmaya çalışıyorlar. İşte bu bağlamda, iki aydan kısa bir süre önce, ABD emperyalistleri Venezuela’ya saldırdı ve ülkenin petrol kaynaklarını ele geçirme girişiminde bulunarak, ülkenin lideri Nicolas Maduro’yu eşi Cilia Flores ile birlikte kaçırdı.

Bunu, Trump’ın ABD askeri güçlerine Venezuela’dan petrol tankerlerini ele geçirme emri vermesi, Küba’ya yönelik ekonomik yaptırımları artırması ve ülkeyi yıkma girişimleri, Trump’ın Monroe Doktrini’ni yeniden canlandırmasına karşı çıkan Meksika, Kolombiya ve diğer Latin Amerika ülkelerine yönelik tehditler, Grönland’ı ele geçirme yönündeki açık beyanlar, Birleşmiş Milletler’i baltalama ve diğer tek taraflı eylemleri izledi. Bütün bunlar, “kurallara dayalı düzen” denilen şeyin tam bir ikiyüzlülük olduğunu ortaya koymaktadır. ABD, Gazze’deki Filistin halkına karşı hegemonik amaçlarını dayatmak için İsrail ile işbirliği yapmaya devam etmektedir.

ABD, Tayvan’ı bağımsızlığını ilan etmeye kışkırtma girişimlerini aralıksız sürdürüyor. Filipinler’e silah depoluyor, Amerikan birliklerini konuşlandırıyor, savaş tatbikatları düzenliyor. Bu anlamda ABD, Asya’da güttüğü, Çin ile askeri gerilimlerinin tırmandırılmasını temel alan hedefleri uyarınca hareket ediyor.

Filipinler Komünist Partisi, Ortadoğu’daki göçmen işçiler de dâhil olmak üzere, Filipin halkını, ABD’nin askeri saldırılarına direnen ve egemenliklerini boyunduruk altına alma girişimlerine karşı savunmak için mücadele eden İran halkının yanında yer almaya çağırıyor. Tüm vatansever ve anti-emperyalist güçleri, ABD’nin dünya çapındaki askeri saldırganlığına karşı kararlı bir şekilde durmaya ve Amerikan çıkarları adına daha fazla savaş başlatmasını engellemeye çağırıyoruz.

ABD’nin kışkırttığı bir savaşa sürüklenme tehdidi karşısında, Filipin halkı, ABD’nin savaş provokasyonlarına karşı geniş ve birleşik bir cephe oluşturmalıdır. ABD ile Filipin hükümetleri, Filipinler’deki tüm ABD askeri üslerini ve tesislerini söküp atmalıdır. Ülkede gizli yerlerde depolanan ABD füzeleri ve diğer savaş silahları kaldırılmalıdır. Ülkedeki tüm ABD birlikleri geri çekilmeli, Batı Filipin Denizi ile Güney Çin Denizi’ndeki ABD’ye ait deniz varlığı sona erdirilmelidir. Ayrıca, Geliştirilmiş Savunma İşbirliği Anlaşması (EDCA), Misafir Kuvvetler Anlaşması (VFA), Karşılıklı Savunma Anlaşması (MDT) ve ABD ile yapılan, onun hayrına olan tüm askeri anlaşmalar feshedilmeli, bağımsız bir dış politika izlenmelidir.

Güney Kore ve Japonya’da, Amerikan askeri varlığından kurtarılmayı talep edenlerle ve dünyanın dört bir yanındaki ABD savaş makinesine son verilmesini isteyen halklarla uluslararası dayanışma ağı kurulmalıdır.

Dünya genelinde işçi sınıfının ve devrimci proletaryanın birleşerek tüm demokratik ve anti-emperyalist güçlere önderlik etmesi, emperyalizmle ve savaş tehditleriyle mücadele etmesi şarttır. İşçi sınıfı ve devrimci proletarya, emperyalist savaşları sona erdirmek ve gerçek küresel barışı sağlamak için kilit önem taşıyan ulusal kurtuluş ve sosyalizm için devrimci savaşlar yürütmeli, tüm ülkelerde devrimci mücadelelere önderlik etmelidir.

Marco Valbuena
Filipinler Komünist Partisi
Baş Enformasyon Bürosu
1 Mart 2026
Kaynak

Yazının Tamamı