İspanya İç Savaşı

Sürpriz: Taşkent’ten dönüşümden bir hafta sonra, Yoldaş Manolski beni çağırdı ve “İspanya’da son dönemde patlak veren iç savaşla ilgili haberleri takip ediyor musun?” diye sordu. Ben de “Elbette... Gazeteler, her gün bununla ilgili haberler yayınlıyor, Cumhuriyetçileri desteklemek için her yerde toplantılar düzenleniyor, fabrikalarda, enstitülerde ve tüm kamu kurumlarında bu amaçla para toplanıyor” diye cevap verdim. Daha sonra, İspanya meselesine olan ilgimin boyutunu öğrenme isteğiyle, “Peki, Cumhuriyetçiler için şimdiye dek ne kadar para toplandı?” diye sordu. Ben de “27 Temmuz’dan 3 Ağustos’a (1936) kadar altı gün içinde 12.145.000 ruble, yani 36.435.000 Fransız frangına eşdeğer bir miktar topladı, bunların tamamı İspanya Başbakanı Signor Giral adına havale edildi” dedim.

Manolski bunun üzerine şunu söyledi: “Sizi İspanya’ya gidip oradaki partinin Faslılar arasında Arap propagandası yapmasına yardımcı olma fikrini önermeye davet ediyorum. Şuna emin olabilirsiniz: bugün İspanya’nın elinde bulunan Fas’ta bir bağımsızlık hareketinin yükselişi, General Franco’nun üzerinde durduğu zemini sarsacak, tüm Kuzey Afrika’nın kaderini belirleyecektir.”

Bu söz üzerine ben şunu dedim: “Bu görevi memnuniyetle üstlenirim.”

Ayağa kalktı, elimi sıkıca kavradı ve dedi ki: “Önce Paris’e, ardından İspanya’ya yapacağınız yolculuk için gerekli düzenlemeleri yapacağız. Size başarılar diliyorum.”

Tarihçe: İspanya İç Savaşı’nı çevreleyen düşüncelere dalmadan önce, İspanyol tarihine kısa bir genel bakışla başlamanın uygun olduğunu düşünüyorum.

Birinci Dünya Savaşı’ndan bu yana tarafsız bir tutum benimseyen İspanya, İkinci Dünya Savaşı sırasında da sürdürdüğü bu tutum sayesinde savaşın iki tarafıyla yürüttüğü ticaretin faydasını gördü. Askeri refah dönemi sona erdikten sonra İspanyol ticareti geriledi, iş sahiplerine ağır vergiler getirildi (soylular ve din adamları vergiden muaf tutuldu) ve muhafazakârlar kontrolü ele geçirdi.

Ordu iktidardaydı. Her türlü reforma karşı çıktı. İşsizlik arttı, özellikle sanayi kenti Barselona’da fabrikalarda grevler ve sivil itaatsizlik eylemleri patlak verdi. Katalonya, İspanya’dan bağımsızlık talep ederek ayaklandı. Dahası, İspanyol devleti, Fas’ta şiddetli bir savaş yürütüyordu. 1921’de Emir Abdülkerim liderliğindeki Faslı isyancıların binlerce İspanyol askerini öldürdüğü Enval Muharebesi’nde büyük bir yenilgiye uğradı.

1923’te General Primo de Rivera (Marquis de Estela Miguel Primo de Rivera, 1870-1930), Kral XIII. Alfonso’nun (1886-1941) onayıyla askeri bir diktatörlük kurdu. Anayasayı askıya aldı, Cortes Generales’i (parlamentoyu) feshetti, birçok liberal lideri sürgüne gönderdi. Bu durum, hem diktatöre hem de krala karşı yaygın bir hoşnutsuzluğa yol açtı.

1931’de de Rivera’nın diktatörlüğü devrildi, kral, anayasal hakları geri getirmeyi kabul etti. Ancak bu adım, monarşinin kaldırılmasını talep eden İspanyol halkını tatmin etmedi. 14 Nisan 1931’de İspanyol Cumhuriyeti ilan edildi.

Cumhuriyet, eski feodal toprak mülkiyeti sistemini ortadan kaldırma, vergi sistemini reforme etme, Kilise’nin gücünü sınırlama ve ordunun devlet üzerindeki kontrolünü kaldırma politikasını benimsedi. Ayrıca, zengin toprak sahiplerine, kraliyet ailesine ve Kilise’ye ait geniş toprakların büyük bölümlerine el koyarak, bunları yoksul köylülere dağıttı. Dahası, Kilise mallarına, Cizvit rahiplerinin servetine el koydu ve dini örgütleri feshetti.

Bu reformlar, mülklerini ve miras haklarını kaybedenlerden, sağcı partilerden ve din adamlarından güçlü bir muhalefetle karşılaştı. Radikal unsurlar (sol partiler) ise devlet reformlarının yetersiz olduğunu, amaçlanan hedefe ulaşmadığını savundu. Bu partiler 1936 seçimlerinde parlamentoda çoğunluğu elde ettiler, Kilise’nin ayrıcalıklarını sınırlamayı, büyük toprak sahiplerinin topraklarını köylülere dağıtmayı ve ulusal zenginliği nüfus arasında daha adil bir şekilde dağıtmayı amaçlayan katı sosyalist önlemler uyguladılar. Ordudaki muhafazakâr subaylar arasında artan hoşnutsuzluğu sezen cumhuriyetçi hükümet, bazılarını hızla görevden aldı, bazılarını da sömürgelere gönderdi.

İspanya’nın denizaşırı toprakları arasında, Kanarya Adaları’na transfer ettikleri General Francisco Franco da bulunuyordu.

Bu arada, İspanya ve sömürgelerde, ordu, General Franco liderliğinde, cumhuriyetçi rejimi devirmek için hazırlıklara başladı. 17 Temmuz 1936’da “isyancılar” ile “cumhuriyetçiler” arasında iç savaş çıktı. Tahminlere göre, subayların yaklaşık yüzde 90’ının ve İspanyol ordusunun üçte ikisinin, büyük toprak sahipleri, din adamları ve iş dünyası elitleri tarafından desteklenen “isyancılar”a sempati duyuyordu. Öte yandan cumhuriyetçiler, ordunun geri kalanının, çevik kuvvet polisinin ve sivil halkın çoğunun desteğini kazandı.

İç savaş şiddetlendi, orta sınıfa mensup birçok lider, burjuva cumhuriyetçi partilerden ayrılıp solcu sosyalist, komünist, anarşist partilere katıldı. Ancak isyancılar, hedefleri konusunda yaşanan anlaşmazlıklar nedeniyle zayıfladı. General Franco, halkın sempatisini kazanmak için hileye başvurarak İspanya’da faşist devletin kurulduğunu ilan etti. Çiftçilere geniş toprak parçaları dağıtılmasını ve din adamlarının ayrıcalıklarının kısıtlanmasını talep etti. Ancak bu talepler, toprak sahipleri ve din adamlarının öfkesini uyandırdı, bu kesimler, monarşinin yeniden kurulmasını istemeye başladılar! Böylece İspanya İç Savaşı, İspanya içinde İspanyol olmayan halklar arasında bir iç savaşa yol açtı. Faşistler, Naziler ve diğer gruplar İspanyol Falanjistlerle birlikte savaşırken, solcular, Ruslar, Batılı demokratlar ve diğer gruplar İspanyol Cumhuriyetçilerle birlikte savaştı. Bu arada, İngiltere ve Fransa gibi bazı demokratik ülkeler, savaşın Avrupa çapında bir çatışmaya dönüşmesinden korkarak, İspanya savaşına müdahale etmeme politikası izlediler.

İspanya İç Savaşı’na on iki ayrı ülkeden gelip katılan yabancıların sayısının 50.000 olduğu tahmin ediliyor. 30.000 kişi, çoğunlukla Alman, İtalyan ve Portekizlilerden oluşan Kontralar safında savaşırken, yirmi bin 20.000 kişi ise çoğunlukla Rus, İngiliz ve Amerikalılardan oluşan Cumhuriyetçiler safında savaştı.

İspanya İç Savaşı’na vahşet ve acımasızlık damgasını vurdu. Ölü sayısı bir milyon olarak tahmin ediliyor. Kontralar, kendi taraflarında düzenli birliklerin varlığı ve Almanya ile İtalya tarafından sağlanan büyük miktardaki askeri teçhizat sayesinde üstünlüğü ele geçirdiler, Batı İspanya’nın üçte ikisini kontrol altına aldılar.

Mart 1938’de isyancılar, ülke içinde önemli mevziler elde ettiler. Aynı yılın sonlarında başkent, Madrid’den Valensiya’ya taşındı. Ocak 1939’da Madrid, işgalci güçlerin eline geçti, İspanya İç Savaşı sona erdi.

General Franco’nun Madrid’e girdikten sonraki ilk icraatı, toprakları eski sahiplerine iade eden ve Kilise’nin mülkiyetini, nüfuzunu ve otoritesini yeniden elde etmesini sağlayan kararnameler yayınlamak oldu.

İspanya, otuz altı yıl boyunca faşist diktatörlük altında yaşadı. Bu yönetim, General Franco’nun 20 Kasım 1975 Perşembe sabahı ölümü ve Kral Juan Carlos’un şahsında Bourbon hanedanlığının İspanya’ya dönüşüyle sona erdi.

İspanya yolunda: Komintern’de geçerli bir Arap pasaportu aldım. 10 Ağustos 1936’da uçakla Paris’e döndüm. Uçak, akşam saat dokuz civarında Doğu Prusya’nın başkenti Danzig’e indi. Akşam kıyafetleri giymiş bir grup Alman burjuva erkek ve kadın, neşeli ve kahkahalar atarak uçağa bindi. Yol arkadaşımdan, Paris’te bir dansa katılmak için yola çıktıklarını, sabah Danzig’e döneceklerini anladım. Fransa’nın başkentinde, iç savaşın alevleri içinde olan İspanya’ya seyahatimi ayarlamak için Fransız Komünist Partisi’ndeki ilgili yetkililerle iletişime geçtim. Razumova, Moskova’ya kalıcı olarak döndüğü için, bu işi Merkez Komite’de Richard adında bir idari memura emanet ettim.

Paris’e varışımın üzerinden üç gün geçtikten sonra, bu memur, bana şunları söyledi: “Bu gece Lyon Garı’ndan Perpignan’a gideceksiniz” dedi. Perpignan, Fransa’nın güneyindeki Akdeniz kıyısında bir şehir. Richard, orada, şehir meydanının güney tarafındaki Café de la Périgne’ye gitmemi, orada François Orlando adında bir adamı sormamı söyledi. “Ona bu kartı verin, size ne yapmanız gerektiğini söyleyecektir” dedi. Öyle de oldu. Richard, o akşam beni tren istasyonuna kadar eşlik etti, şakayla karışık, “İspanya’da dikkat edin de canınıza kıymasınlar!”  diyerek veda etti. Tren, daha sonra güney Fransa’ya doğru yola çıktı. Paris’ten yaklaşık 900 kilometre yol kat ederek ertesi gün Perpignan’a vardık. Varır varmaz hızla Richard’ın dediği yere gittim.

Verilen adrese varınca François’yı sordum. Adamı bulunca kartı kendisine verdim. François elini omzuma koyup bana, “Bu gece arabayı İspanya sınırına götüreceksin, cepheye giden tek kişi sen değilsin” dedi.

Fransa-İspanya sınırındaki Port Bou kasabasına vardığımızda saat gece neredeyse bire gelmişti. Elektrik ışıklarıyla ışıl ışıl aydınlatılmış bir evin önünde durduk. Cumhuriyetin mavi, yeşil ve kırmızı bayrağı, sosyalist, komünist ve anarşist partilerin bayraklarıyla birlikte dalgalanıyordu.

İçeri girdik. Evde, mavi iş kıyafetleri giymiş, Irak fesine benzer, önünde kırmızı püsküllü siyah şapkalar takmış, ağır silahlı bir grup cumhuriyetçi milis vardı.

Herkes sürekli hareket halindeydi. Kadın-erkek herkes, coşkuluydu. Biri silahını temizliyor, diğeri daktilo yazıyor, bir diğeri pasaport veya seyahat belgesi kontrol ediyordu. Önemli haberler getirmek için savaş alanlarından gelen biri vardı. Bir başkası, talimat almak için gelmişti. Kayıt işlemlerini tamamlayıp gönüllü kartı ve cumhuriyet içindeki seyahat iznini aldıktan sonra Barselona’ya giden trene bindim. Tren, gönüllüler ve onları uğurlayanlarla doluydu. Yaşlı bir kadın, yorgun gözlerinden yaşlar akarak, genç oğlunun yanında oturmuş, ona veda ediyordu. Gençliğinin baharında bir kız, sevgilisiyle yalnız başına oturmuş, ona yumuşak bir sesle konuşuyor, gözlerinin içine şefkat ve sevgiyle bakıyordu. Sonra boynundaki narin kolyeyi çıkarıp onun boynuna taktı. Uzun süre kucaklaştılar, sonra yavaşça, giden trenin hareketini takip ederek ayrıldılar. Babalar, anneler, arkadaşlar ve akrabalar, Barselona’ya ve oradan da savaş cephelerine giden genç gönüllülere veda etmek için gelmişlerdi.

Ancak tren vagonları, savaş odaklı propaganda sergilerine benziyordu. Duvarları, resimli afişlerle süslenmişti; bunlardan birinde, kolları sıyrılmış pantolon giymiş, kırmızı püsküllü bir şapka takmış bir kız çocuğu tasvir ediliyordu. Kız, sol eliyle başının üzerinde bir tüfek tutuyor ve sağ elini ileri uzatarak, “Yurttaş! Silahlan. Ülkenin sana ihtiyacı var. Neden milis kuvvetlerine katılmıyorsun?” diyordu. Başka bir resimde ise bakır rengi ön kollar, avuç içleri kenetlenmiş ve yukarı kaldırılmış halde gösteriliyor, altında “Birlikte güçlüyüz!” yazıyordu. Üçüncü bir afişte ise bir işçi, bir elinde tüfek tutarken, diğer eliyle başka bir adamın elini tutuyordu. Elini tuttuğu, korkudan titreyen adama işçi şunu söylüyordu: “Yağma onursuz bir eylemdir, bunun için seni ağır bir şekilde cezalandıracağım!”

Barselona turu. Güzel, lüks Barselona’ya, Katalonya’nın eski başkentine vardım. Yerel halk tarafından “Ebu Sfeyr” olarak bilinen, kırmızı, yuvarlak lambalarla süslenmiş gibi görünen, portakal ağaçlarıyla çevrili geniş sokaklarında dolaştım. Aniden bir grup milis askeriyle karşılaştım. Liderleri, beni İspanyol sanarak yanıma yaklaştı ve İspanyolca şöyle dedi: “Neden saflarımıza katılmıyorsun?” Gülümsedim içimdeki o genç coşkuyla, Fransızca şu cevabı verdim: “Ben Madrid'de, Şam’ı ve Hajar Dağları’nın, Kurtuba’da Kudüs’ün, Toledo’da Bağdat’ın, Kadiz’de Kahire’nin, Burgos’ta Tetuan’ın hürriyetini savunmak için gelen bir Arap gönüllüyüm.” Askerin yüzünde şaşkınlık ve sevinç vardı. Zayıf bir Fransızca ile şöyle dedi: “Gerçekten Arap mısın? Sen Mağribi misin yoksa Faslı mı? İyi ama bu imkânsız! Faslılar faşist haydutlarla birlikte hareket ediyorlar. Şehirlerimize saldırıyorlar, evlerimizi yağmalıyorlar, kadınlarımıza tecavüz ediyorlar.”

Askere şu cevabı verdim:

“Bugün faşist generallerin peşinden yürüyen bu Faslılar, davranışlarıyla sadece Araplara ve İslam’a zarar veriyorlar. Sadece kendilerini temsil ediyorlar. İspanyol ordusu tarafından, Abdülhalik Tarissi[1] gibi ruhlarını şeytana satan bazı Faslı liderlerle işbirliği içindeler, kandırıldılar.”

Milis birliğinin lideri, sözlerim karşısında şaşkına döndü ve duyduklarına inanamıyormuş gibi ya da belki de konuştuğu kişinin Arap kimliğinden şüphe duyuyormuş gibi başını sağa sola sallamaya başladı. Şüphelerini sonlandırmak adına ona şöyle dedim:

“Burada tek Arap ben değilim. Uluslararası Tugay’da bazı Araplar var, daha fazlası da yolda. Emin olun ki, Franco ile yürüyen Faslıların çoğu gerçeği anlayacak, kaçıp sizin güçlerinize katılmayı seçecek. Ayrıca Arap ülkelerinde cumhuriyete sempati duyan milyonlarca Arap var.”

İspanyollar, demokrasiyi savunuyorlar, Arap medeniyeti ve tarihi gelenekleri gerçek istişare ilkesine dayanıyor. Milis liderinin ve arkadaşlarının yüzleri gülümsedi. Hemen kucaklaştık, sonra el sıkıştık. İçlerinden biri bana, “Ana cephede görüşürüz, Toledo’da ve muhteşem Arap sarayında görüşürüz...” dedi.

Barselona sokaklarında yürümeye devam ettim, “İspanya’nın New York’u” dedikleri bu şehirde olup bitenlere hayran kaldım. Tarifsiz bir işbirliği ruhu, enerji, coşku ve yüksek moral... Cumhuriyet bayraklarının yanında her yerde kızıl bayraklar dalgalanıyordu. Kaldırımlarda, çeşitli politik partileri temsil eden renklerde kırmızı püsküllü şapkalar, düğmeler, yıldızlar ve danteller gibi yeni ürünler sergileniyordu. Sokakların duvarlarına İspanya haritaları asılmıştı, Cumhuriyetçilerin bölgesinde kızıl başlıklar, Frankocu bölgede ise siyah başlıklar vardı. Bu haritaların etrafında büyük bir kalabalık toplanmış, savaşın ilerleyişini yoğun bir şekilde tartışıyordu.

Katalunya Meydanı, Barselona’nın kalbi ve ticari faaliyetlerinin merkezidir. Burada bankalar, büyük mağazalar, konsolosluklar, ticaret acenteleri ve lüks oteller bulunur. Meydanın kuzeyinde, Colón Oteli olarak bilinen devasa bir bina yer almaktadır. Faşist ayaklanmanın başlangıcında İspanyol Kraliyet Muhafızları için bir kale görevi görmüş, daha sonra isyancı faşist gruplar için bir kale haline gelmiştir. Barselona halkı, bu gruplara karşı zafer kazandıktan sonra, Katalan hükümeti, oteli Katalonya Birleşik Sosyalist Partisi'nin kullanımına tahsis eden bir kararname yayınlamıştır. Bu binanın cephesinde, yaklaşık yirmi metre genişliğinde, PSOE (İspanya Sosyalist İşçi Partisi), PCE (İspanya Komünist Partisi), PSUC (Katalan Birleşik Sosyalist Partisi) ve POUM (Katalan Birleşik İşçilerin Marksist Partisi) harflerini taşıyan bir levha görülebilir. Sosyalist İşçi Partisi’nin İkinci Enternasyonal’den çekilmesinin ardından bu dört parti, halk cephesinde birleşmeyi ve Komintern’e katılmayı kabul etmiştir.

Yabancı gönüllü olarak ziyaret amacıyla Colon Oteli’ne girdim. Ana giriş kapısından içeri adımımı atar atmaz silahlı bir güvenlik görevlisi, beni durdurup kartımı göstermemi istedi. Elimdeki belgeleri gösterdim. Görevli, belgeleri inceledikten sonra, “Kimle görüşmek istiyorsunuz?” diye sordu. “Birliğin yetkililerinden biriyle” dedim.

“Sizi üçüncü kata, Birliğin genel sekreterinin[2] bulunduğu yere götürmek için birini göndereceğim” dedi.

Birinci, ikinci ve üçüncü katlara çıktım ve gördüklerim karşısında hayrete düştüm: çeşitli milletlerden gönüllüler ortalıkta dolaşıyo, sloganlar atılıyor, birileri talimatlar iletiyor. Duvarlara gelişigüzel yapıştırılmış her şekil ve renkte devrimci çizimlere rastlanıyor. Partilerin ortaklaşa kullandığı binanın her katına ve köşesine hareket ve faaliyet hâkim.

Üçüncü katta, birliğin temsilcisiyle görüştüm. Kendimi Fransızca olarak tanıttım. “Ben bugün Fransa’dan gelen Arap gönüllüyüm” dedim. Tarih 15 Ağustos 1936’ydı. Temsilciye “Madrid’e gidiyorum. Katalonya hakkında biraz bilgi edinmek istiyorum” dedim. Sıcak bir şekilde şöyle cevap verdi: “Hoş geldiniz, değerli Arap gönüllü. Hoş geldiniz, Arap sanatının başyapıtı olan Elhamra’nın mimarlarının soyundan gelen kişi. Hoş geldiniz sefa getirdiniz. Katalonya’ya gelince, kısaca şöyle bir özet sunayım: Biz Katalanlar, kendi kültürümüz ve eşsiz lehçemizle ayrı bir halkız. Kastilya’nın efendilerine karşı uzun bir mücadele geçmişimiz var, ulusal bağımsızlığımız için çok kan döktük. Ancak sizi temin ederim ki, Katalonya’nın İspanya olmadan hayatta kalması imkânsız. Aradığımız bağımsızlık, merkezi otoritelerin izlediği genel politikalara aktif olarak katılırken, içte özerk olmakla ilgili.

Ülkemiz, büyük sanayinin merkezi, işçi sınıfının beşiği ve sendikal hareketinin doğduğu yerdir. Bu nedenle, siyasi partiler ve sendikalar kurmada diğer tüm İspanyol illerinden önce gelmesi doğaldı. Katalan işçilerinin ayırt edici özelliği, Mihail Bakunin[3] ve halefi Prens Kropotkin’in[4] öğretileriyle beslenen anarşizm içinde doğmuş olmalarıdır. Bugün işçilerimizin çeşitli ideolojilere sahip farklı partileri var, ancak son zamanlarda faşist güçleri zor kullanarak yenmeyi hedefleyen tek bir parti altında birleştiler. Tüm hayatım boyunca hayalini kurduğum bu birliğin gerçekleştiğini görmekten çok mutluyum.

Katalonya’da isyancılar, iktidarı ele geçirmeye çalıştıktan, biz, bu girişimi zorla bastırdıktan sonra, tüm sanayiciler, toprak sahipleri ve finans sektörünün efendileri, bankacılar ve haksız ayrıcalıklara sahip diğer kesimler, onların safına geçtiler.

Sokaklarda işçilerle çatışmaya başladılar, saraylarının pencerelerinden kalabalığa ateş açtılar. Savunma yapan kitleler de aynı şekilde karşılık verdi. Bu da ölümlere, hapis cezalarına ve firarlara yol açtı.

Düzen yeniden sağlandığında, cumhuriyetçi hükümet, büyük sanayi merkezlerinin kapitalistlerden yoksun olduğunu gözlemledi. Sonuç olarak, sendikalar, ülkelerine ihanet edip düşman saflarına katılan sahipleri tarafından terk edilen bu merkezlerin kontrolünü ele geçirdi ve onları işçi komiteleri aracılığıyla yönetti. Böylece, Katalonya’daki büyük sanayiler kamulaştırıldı, hükümet, üretim ve dağıtım sorumluluğunu üstlendi.

Bu durum ve bu önlemler özünde sosyalist değildir; aksine, iç savaşın yarattığı istisnai durumlardır, doğrudan büyük kapitalistlerin isyancılarla işbirliği yapmasından kaynaklanmaktadır. Bunun sosyalizm olmadığını savunuyorum çünkü Katalonya’daki mevcut sistem cumhuriyetçidir, ilkesel olarak sanayi merkezlerinin özel mülkiyetine müdahale etmez. Bu nedenle, kamulaştırma, halkın düşmanlarına katılan hainleri cezalandırmak için hükümet tarafından alınan gerekli bir önlemdi. Örneğin, Juan Marche’ı ele alalım. İspanya, Fas ve Balear Adaları’nda çok sayıda sanayi ve ticari mülke sahip zengin bir iş adamı. Bu adam, cumhuriyet düşmanlarına büyük miktarda para sağlayanların ön saflarında yer alıyor. Varlıklarına el konulmamalı mı? Sizi temin ederim ki yerel işletmelere veya hafif sanayiye dokunmayacağız, çünkü sahipleri, isyancı generallerin cuntasına karşı halkla birlikte savaşan cumhuriyetçi demokratlardır.

Birleşik Sosyalist Parti, fabrikalarımızda üretilen tanklar, zırhlı araçlar, topçu birlikleri ve bombalarla merkezi hükümete yardım etmek için elinden gelen her şeyi yapıyor. Ancak, saflarımızdaki bazı anarşist unsurlar bu yardıma karşı çıkıyor ve bu ekipmanın sadece Katalonya’nın savunması için gerekli olduğunu savunuyor!”

Bu bilgi için Birlik milletvekiline teşekkür ettim, ofisinden ayrılır ayrılmaz peşimden geldi ve gülerek, “Arapça konuşan genç bir adamla tanışmak ister misiniz?” diye sordu. “Memnuniyetle” diye cevap verdim. Birkaç dakika sonra, yirmi yaşlarında, solgun, neşeli ve çevik bir genç adam içeri girdi. Sendikanın temsilcisi bizi tanıştırdı. Genç adam, Levant’tan gönüllü olarak geldiğimi öğrenince çok sevindi. Elimi sıkıca kavradı ve “Bana yakından bak. Görmüyor musun, senden daha Arap'ım? Ayrıca, adım İsmail” dedi.

Ondan annesinin Arap, babasının ise İspanyol olduğunu, Cezayir, Fas ve Malta’da yaşadığını öğrendim. Kastilya Meydanı’na gitmeye hazırlandığını söyledi.

Madrid Dönemi: Franco güçleri, yenilmiş Faslılar ve Çarlık ordusunun kalıntılarından Rus subayları da dâhil olmak üzere, Avrupalı paralı askerlerden oluşan Yabancı Lejyonu’nun, İspanya’nın en güneyinden Guadalquivir Nehri’ni geçerek kuzeye ve güneybatıdan Badajoz’a doğru ilerlediği bir günde trenle Madrid’e gittim.

Trende İngilizce konuşan bir İspanyol mühendisle tanıştım. Merakı onu benimle konuşmaya yöneltti. Madrid’e savaşları takip etmek için giden bir Arap gazeteci olduğumu öğrenince büyük ilgi gösterdi. Yanında seyahat eden karısına dönerek, “Bak… Arap dünyasından genç bir Arapadam İspanya İç Savaşı’nı haber yapıyor… Bu şaşırtıcı değil mi?!” dedi. Beni tarafsız olmaya ve taraf tutmamaya ikna etmeye çalıştı...

Madrid’de, Serrano Caddesi’nde bulunan İspanyol Komünist Partisi Merkez Komitesi’nin bulunduğu binaya gittim. Bu bina, daha önce Gil Robles’in başkanlığını yaptığı Katolik Partisi Ulusal Konseyi’nin genel merkeziydi. Orada belgelerimi sundum, parti liderleri beni karşıladı, Madrid’e gelişimle ilgili talimatı aldıklarını, Fas askerlerini, ister sahada ister esaret altında olsunlar, aydınlatmak için yapabileceğim her türlü çaba konusunda en iyi dileklerini ilettiklerini söylediler.

Bu İspanyol liderler şunlardı:

1. Dolores Ibárruri, lakabı “Pasionaria”, yani “Çarkıfelek Çiçeği”ydi. Davasına bağlı olduğu için bu ismi alan Ibárruri, o vakitler otuz altı yaşında, ince ve uzun boylu, koyu saçlı ve büyüleyici gözlere sahipti. Sakin, melodik bir sesi vardı, her zaman siyah bir İspanyol elbisesi giyerdi. Otuzlarda partiye katılan ilk İspanyol işçi kadındı. 1936’da Moskova’da düzenlenen Komintern’in Yedinci Kongresi’nde partisini temsil eden İspanyol delegasyonunun bir parçasıydı. Kısacası, uluslararası solun sembolik bir lideriydi.

Dolores’in o zamanlar Moskova’da bir fabrikada çalışan on altı yaşında bir oğlu ve Moskova yakınlarındaki İvani kasabasında bir yabancı çocuk evinde yaşayan genç bir kızı vardı.

2. José Díaz: İspanya Komünist Partisi genel sekreteri, Sevillalı bir işçi, zayıf ve sağlıksız görünüyor. Sakin, cana yakın, sosyalistler ve cumhuriyetçiler arasındaki destekçileri ve müttefiklerinden saygı görüyor.

Vicente Uribe: Tarım Bakanı ve partinin Marakeş temsilcisi, Bask kökenli. İspanya’ya bağlı Fas’ın Tetuan şehrinde yaşamış. Orta boylu, İspanyol ekonomisiyle ilgili teorilere, özellikle zirai meselelere hâkim, zayıf, düzenli ve disiplinli.

Pedro Chica: Merkez Komite ikinci sekreteri, soluk tenli ve çok zayıf, partinin idari işlerini denetliyor, güvenlik izinleri veriyor, ve gizli beşinci kol faaliyeti yürüten grupları takip ediyor.

E. Antonio Meja: Sendika işlerinden sorumlu, Endülüs doğumlu, partinin mali işlerini yürütüyor, çeşitli parti komiteleriyle irtibat görevlisi.

Emilio Hernández: Eğitim bakanı, uzun boylu, son derece eğitimli ve kültürlü.

Nisma. O zamanlar parti üyelerinin sayısı yaklaşık üç yüz bin civarındaydı.

Parti evinde geçici olarak kaldım. Passionaria, hepimize nezaket ve sevgiyle davrandı. Her zaman masadaydı, Robles’in atlarının bıraktığı gümüş tepsilerden bize kendi elleriyle yemek servis ediyordu, bize eşlik etmek ve bize karşı nazik olmak için hiçbir çabadan kaçınmıyordu.

Madrid’e varışımın ikinci gününde, isyancılarla olan bağlantıları nedeniyle zengin sahipleri tarafından terk edilmiş Serrano Caddesi’ndeki bir eve taşındım. Burayı karargâhım olarak kullandım, Fas askerleri için Arapça broşürler ve Madrid’de yayınlanan Mundo Obrero, Claridar, Informacións, Heraldo de Madrid ve Politica gibi bazı İspanyol gazeteleri için makaleler yazdım. Ayrıca, Beyrut merkezli Rabıtayı Şarkiye gazetesine gönderdiğim bir makale de dâhil olmak üzere, bazı Arap gazeteleri için makaleler düzenledim. Yazıyı gazetenin baş yayın yönetmeni İbrahim Haddad yayınladı, hatta mektubun kapağının fotoğrafını çekti. Merkez Komite, daha sonra beni Fas işlerinden sorumlu Tarım Bakanı Yoldaş Vicente Uribe’nin emrine verdi. Fas’la bir bağlantısı olduğu için Mustafa Bencelle takma adını benimsedim. Bu aynı zamanda üniversiteden Mustafa Sadi ve Şark-ı Arabi gazetesinden Mustafa Amri’nin devamı niteliğindeydi.

Madrid’e vardığımda, İç Savaş, birçok cephede şiddetle devam ediyordu.

18 Temmuz 1936’da General Franco, Fas’ta isyan başlattı. Ardından Sevilla, Malaga, Kadiz ve Kanarya Adaları cephelerini kapsayan güney İspanya’ya doğru ilerledi. Bu sırada Yabancı Lejyonu ve diğer isyancı yanlısı güçler, Fas’ta Melilla ve Ceuta’yı ele geçirdiler. Portekiz yetkililerinin onayıyla üçüncü bir güç, Portekiz sınırını geçerek güneydeki Badajoz kasabasını işgal etti. İspanyol katliamı, en korkunç haliyle bu kasabada başladı. İsyancılar, kasabayı ele geçirdikten hemen sonra liderleri, tüm işçilerin önemli bir açıklama yapmak üzere boğa güreşi arenasında toplanmasını emretti. Toplandıktan sonra, İspanya genelinde yaygın panik ve terör yaratmak ve halkın moralini bozmak amacıyla her yönden makineli tüfeklerle ateş açıldı. Bu katliamda yaklaşık 1.500 kişi hayatını kaybetti.

Aynı yılın Temmuz ayında, İspanya’nın kuzeyindeki isyancılar Pamplona, Zaragoza, Valladolid ve Burgos’u (kuzeydeki başkentleri) ele geçirdiler.

Bu arada, General Mancini komutasındaki İtalyan kuvvetleri, Kadiz ve Málaga’ya çıkarma yaptı, buradan da Aragon'a, ardından Segovia, Guadalajara, Valladolid’e ilerleyerek nihayetinde Madrid’i kuşattılar.

Cumhuriyetçilerin ilk başkanı, 1931'den 1936'ya kadar altı yıl görev yapan Nestor Alcalázmora idi. İç Savaş’ın başlangıcında, monarşinin devrilmesinden sonra Savunma Bakanı olarak görev yapmış bir sosyal demokrat olan Manuel Asaña, onun yerini aldı. Asaña, aynı zamanda psikolojik temaları ele alan bir yazar, düşünür ve romancıydı. Daha önce Ateneo İspanyol Kültür Kulübü’nün başkanlığını yapmıştı... Görev süresi boyunca İspanyol Anayasası değiştirildi ve ilk maddesi şöyle oldu: “İspanya, her sınıftan emekçinin cumhuriyetidir.”

İç Savaş’ın başlangıcında başbakanı, kimyager, solcu cumhuriyetçi ve Başkan Asanya’nın yakın müttefiki José Giral’di.

Eylül 1936’da Sosyalist lider Álvarez Caballero Başbakan ve Savunma Bakanı olarak atandı. Kabinesine üç sosyalist bakan dâhil etti: Dışişleri Bakanı olarak atanan gazeteci Julio Álvarez del Valló; Eğitim Bakanı olarak atanan komünist Emilio Hernández; ve Tarım Bakanı olarak atanan komünist Vicente Uribe. Adalet Bakanlığı ise Anarşist García Oliver.

15 Haziran 1937’de, Franco güçleri, Madrid’in eteklerine ulaştıktan sonra, Largo Caballero bazı bakanlarıyla birlikte Valencia’ya çekildi. Orada, iki taraf arasındaki işbirliğinin güçlendirilmesi konusunda kendisiyle komünistler arasında artan anlaşmazlık, istifasına ve Juan Negrín başkanlığında yeni bir hükümetin kurulmasına yol açtı.

Cumhuriyetçi Askeri Figürler

1. Merkez Cephe komutanı General Asensio, Toledo’nun batısında, Tagus Nehri üzerindeki Talavera’ya saldırmayı ve 4.000 adamıyla isyancılardan kurtarmayı planladı. Bu saldırıya Vadi Rama cephesinden çekilen 2.000 asker daha eklendi. Largo Caballero, daha sonra onu Başbakanlık ve Savunma Bakanlığı’nda yardımcısı olarak atadı.

2. Emil Kleber, Birinci Uluslararası Tümen komutanı.

3. Pavel Lukács, Macar yazar ve İkinci Uluslararası Tümen komutanı.

4. Enrique Lester, İspanya’nın kuzeybatısındaki bir eyaletten. Galiçya, Extremadura cephesinde Cumhuriyetçi bir taburun komutanı.

5. Juan Modesto, Enrique Lester’in yardımcı komutanı.

6. Campesino, İspanyol bir işçi, uluslararası bir taburun komutanı.

7. Feste Rojo, yarbay ve Madrid savunmasının kurmay başkanı.

8. Antonio Mejía, askeri komutan, Madrid Savunması Cunta Komitesi üyesi ve daha sonra başkanı.

9. José Millaja, askeri komutan ve Madrid Savunması Komitesi üyesi.

10. Bartolomé Gordon, İspanya Komünist Partisi’ne bağlı 5. Tugay ve Zafer Taburu’nun komutanı.

11. Durruti, Katalan Tümeni komutanı.

Bu uluslararası kuvvetlerin komutanlarının hepsi, sosyalist Millaja ve anarşist Durruti hariç, komünistti. Yabancı gönüllüler, her yönden akın ettikçe uluslararası taburların sayısı arttı ve sonunda on iki tümen taburlara ayrıldı. Bunlara, İtalya’nın özgürlüğü ve birleşmesi için savaşan Garibaldi’nin (1807-1882) ismini alan Garibaldi Taburu, İkinci Dünya Savaşı sırasında Nazilerce bir kulübeye kapatılıp havadan bombalanarak öldürülen Alman Komünist Partisi lideri Tillmann Taburu ve Karl Marx Taburu gibi isimler verildi. Bu uluslararası güçlerin karargahı Madrid’de, Velázquez Caddesi 63 numaradaydı.

İsyancı generaller içinde ise dört general öne çıkıyordu:

1. Cumhuriyet karşıtı güçlerin başkomutanı General Franco.

2. Franco’nun ikinci komutanı, “Madrid Meydanı’na beyaz bir at üzerinde gireceğim ve burada olduğumu ilan edeceğim” diyen General Varela. Eylül 1936’da faşist ordunun beş yönden beş kol halinde Madrid’e saldırdığını duyurdu: Birincisi, Extremadura yolundan; ikincisi, Toledo’dan; üçüncüsü, Ávila Guadarrama’dan; dördüncüsü, Segovia Guadalajara üzerinden; ve beşincisi de Madrid içinde faaliyet gösteren gizli kol. Bu şekilde "beşinci kol" terimi, casusluk ve iç siyasi sabotaj için uluslararası bir terim haline geldi.

3. Fas güçlerinin komutanı General Yago.

4. “Sarhoş General” olarak bilinen General Quevelo Deliano.

İspanyol Radyo İstasyonları:

İsyancıların kontrolündeki Sevilla Radyosu. Haber ve yorum yayınını, nargilesini içerken doğaçlama yorumlar yapan, küfürbaz ve sarhoş yaşlı General Quepo Deliano’ya emanet etmişlerdi. Nargilenin sesi alıcılardan duyulabiliyordu.

O dönemdeki yorumlarından biri şuydu: “Kızıl bir uçak Sevilla’yı bombaladı. Bomba bir adamın dükkânına düştü ve onu öldürdü. Meğer bu adam kızıllardan bile daha kızılmış!” Bu tür yorumları her akşam saat dokuzda yayınlıyordu.

İsyancıların kontrolündeki “Salamanca Radyosu” da her akşam saat 12:45’te Beşinci Tabur’a iletilen talimatları yayınlıyordu. Tetuan Radyosu ise Marakeş Arapçasıyla yayın yapıyordu. Bir gece dinlerken spiker şöyle dedi: “Beyler, Şeyh Hitler’in Göring Paşa’dan Franco Paşa’ya selam göndermesini istediğini, Varela Paşa’nın General Muhammed Bin Ömer için bir akşam yemeği verdiğini bildiririz. Bu, Fas için büyük bir onurdur.” Ardından spiker, Fas lideri Abdülhalik Tarissi’yi övmeye başladı.

İspanya Cumhuriyeti’nin resmi radyo istasyonu olan Birlik Radyosu, her akşam saat 22:00’de Madrid’den haberler, yorumlar ve konuşmalar yayınlar, özellikle Radyo Salamanca’nın sinyalini engellemesiyle bilinir.

Madrid’e varışımın hemen ardından, General Varela’nın sosyalist cumhuriyetçi eğilimleriyle tanınan İspanyol şair ve romancı Federico García Lorca’yı tutukladığı söylendi. Varela, cumhuriyetçi hükümetin Madrid’de hapsedilen bir isyancı generalin oğlunu idam etmesi halinde Lorca’yı idam etmekle tehdit etti.

İki taraf arasında radyo yayını yoluyla bir diyalog başladı, ancak cumhuriyetçiler, meseleyi ilkesel bir mesele olarak ele alarak büyük bir hata yaptılar. Generalin oğlunu idam ettiler. Ertesi gün Lorca, Sevilla kışlasında idam edildi.

Lorca, halkının yaşamına, geleneklerine ve göreneklerine derinden bağlı, parlak bir şair ve yazardı. Oyunları arasında Kanlı Düğün, Yerma ve Bekar Doña Rosita yer almaktadır.

Toledo Kalesi, tek başına bir cepheydi. Toledo şehri cumhuriyetçilerin elindeyken, kalenin kendisi isyancıların elindeydi. Çok sayıda isyancı kaleye sığınmış, işçilerin eşlerini ve çocuklarını rehin almıştı. Bu güçlü Mağrip kalesinin kapılarını kilitlediler, duvarlarına keskin nişancılar yerleştirdiler, savaşçılara ve sivillere ateş açtılar.

Cumhuriyetçiler, kaleyi her taraftan kuşatarak yoğun ateşe maruz bıraktılar, ancak önemli bir sonuç elde edemediler. Sonunda, kalenin zemin kat pencerelerinden benzin ve gliserin döküp ateşe verme kararı alındı. 21 Eylül 1936’da Madrid’den yanıcı madde dolu tankerler getirildi, ancak kaleye ulaştıklarında ateşe maruz kaldılar. Yangın çıktı. Bu sebeple plan başarısız oldu. Díaz, o zamanlar şöyle demişti: “Toledo Kalesi’ni ele geçirmek için bin savaşçıya ihtiyaç var ve biz en az iki yüzünü kaybedeceğiz.”

28 Eylül 1936’da Toledo şehri isyancıların eline geçti, kaledeki savunmacılar serbest bırakıldı.

4 Kasım 1936’da Fas güçlerinin öncülüğünde isyancılar, Getafe’deki Madrid havaalanına saldırdı ve parka girdi. Casa del Campo olarak bilinen başkent, üniversite şehrinde bulunuyordu.

Faslılar Madrid’in kapılarına yaklaşırken, Merkez Komite acil bir toplantı düzenledi. Ben de o sırada odadaydım. Yoldaşlar varlığımı biraz rahatsız edici buldular. Komite üyesi olmadığım için beni doğrudan odadan çıkarmaları gerektiğini düşündüler. Ancak Vicente Uribe, baş sorumlu olarak Ortega’ya göz kırptı ve Ortega da beni kolumdan nazikçe çekerek odadan çıkardı ve “Mustafa yoldaş, sizin grup şu tarafta!” dedi. (Faslılar Madrid’in kapısındaydı!)

Ertesi gün Fransız yoldaşım André Marty[5] ile karşılaştım. Beni görünce şu soruyu sordu: “İsyancılar Madrid’i işgal ederse ne yapacaksın?!” “Ne yapabilirim ki?” dedim. Marty şu cevabı verdi: “Eğer faşist ordular Madrid’e girerse, İngiliz Büyükelçiliği’ne sığınmalısın, çünkü İngiltere, İspanya Cumhuriyeti’ne sempati duyuyor, diğer taraf üzerinde de etkisi var. Buna bir de İngiliz mandasının yurttaşı olan bir Arap olduğunu eklersek, İngiliz büyükelçisinin[6] sana sahip çıkmamasına imkân yok!”

Bir keşif görevi: Merkez Komite’de bana Uluslararası Tugay’dan bir subay ekibinin Kurtuba cephesine doğru gittiği, Faslı savaş esirleriyle konuşmak, aralarındaki savaşçıları hoparlörlerle cumhuriyetçilerin saflarına katılmaya çağırmak ve Fas Arapçasıyla yazılmış broşürler dağıtmak için onlarla birlikte bu cepheye gitmem gerektiği söylendi. Ciudad Real’e trenle gittik. Sonra bizi bölgeye giden araçlarına bindirdiler.

Bizi Chames de Calatrava kasabasına götürdüler. Orada, Mançalı Don Kişot’unkine benzer eski bir handa konaklattılar. Bize, sözde hava saldırısına karşı korunmak için büyük bir ağılda yatakhane verdiler. Ağıla girer girmez koku burnumun direğini kırdı. Hava saldırısı riskini göze alarak, geceyi başka bir yerde geçirmek için hızla oradan ayrıldık.

Ertesi sabah, 25 Eylül 1936’da, nakliye araçları bizi cepheye götürdü. Sierra Morena dağlarını geçerken bir düşman uçağı gördük. Komutan, uçağın bizi gördüğü takdirde makineli tüfek ateşiyle saldıracağı için, uçak uzaklaşana kadar dağ eteklerinde saklanmamızı emretti.

Cepheye ulaştık. Bizimle birlikte olan diğer uluslararası birlikler, cumhuriyetçi savaşçılara katıldılar. Sonra, Arap olduğumu öğrenen bir subay, bana yaklaştı ve “Faslıları görmek ister misin?” diye sordu.

“Olur” dedim. Sonra beni sağlam bir bariyerin önüne götürdü ve “Şu açıklıktan bak” dedi. Baktım, başına türban takmış, savaşa hazır Faslı gruplar gördüm. Hoparlörden sesimi yükselterek, “Dinleyin kardeşlerim!” dedim. Titrediler ve gözlerini bariyere diktiler. Devam ettim, “Ben de sizin gibi bir Arap’ım, uzak Arap topraklarından geldim. Kardeşilerim, size tavsiyem, kendi yurdunuzda size zulmeden generallerinizin saflarından ayrılın. Bize gelin, sizi başımız üstünde tutacağız, size saygıyla davranacağız, her birinize günlük ödeneğinizi vereceğiz. Kim savaşmak istemezse, onu daha sonra ailesine, toprağına ve işine kavuşturacağız. Yaşasın Halk Cephesi! Yaşasın Cumhuriyet! Yaşasın İspanya Cumhurbaşkanı! Yaşasın Faslılar!”

Konuşmamı bitirir bitirmez ve sözlerim isyancı liderler için tercüme edilir edilmez, cephede her türlü silah ateş aldı. İspanyol subay, beni sıkıca kavradı. “Ne yaptın böyle! Ağzından füze mi fırlattın bunlara?” dedi.

Güney cephesinden döndükten sonra, Madrid’deki Pravda muhabiri Mihail Koltsov ile tanıştım. 3 Ağustos 1936’dan beri günlük haberleriyle savaşları takip ediyordu. Onunla Rusça konuştum ve görevimi açıkladım. Büyük bir ilgiyle dinledi. Kendisine anlatılan her şeyi kaydetti. Sonra şöyle dedi: “Buradaki göreviniz ve Fas meselesi ile ilgili Pravda için bir makale yazacağım.”

20 Eylül 1936’da Sovyet gazetesi, Koltsov’un (anılarını temel alan) makalesini yayınladı. Bu makalede, yaralı iki Faslı esiri anlatıyor, onlarda korku uyandıracak hiçbir şey bulmadığını söylüyordu. Savaşta yer alan Faslı askerlerin sayısının yirmi bin civarında olduğunu, geçmişte sömürgecilerle birlikte Abdülkerim Hattabi’ye karşı savaştıklarını, bugün ise Franco ile birlikte İspanyol işçilerine karşı savaştıklarını ifade ediyordu.

Ardından, Faslı askerlerin dağlık vatanlarında yoğun çatışmalar sonucu geliştirdikleri nişancılık becerilerini ve mühimmat tasarrufu yeteneklerini anlatıyordu. İsyan edenlerin işlediği vahşetleri, masumların öldürülmesini, yağmalanmasını, talan edilmesini ve tecavüzleri “Mağribiler”in, yani Faslıların sırtına yüklemelerinden bahsediyordu. Yazı şu şekilde devam ediyordu:

“Bugünlerde, Faslı tutsaklardan ve firarilerden oluşan bir kolordu oluşturulmaya çalışılıyor. Bu görevi, faşizme karşı olan Mustafa Bencelle adlı genç bir Arap adam üstleniyor. Riflileri, Marakeş’teki isyancı generallerin mallarına ve Yabancı Lejyonu askerlerinin topraklarına el koymaya çağırıyor.

Bencelle, yazılı çağrısında şöyle diyor: ‘Sömürgeciler, en verimli topraklarınızı sizden aldılar. Bu zavallıların yönetimi için savaşmak ve kan dökmek delilik değilse nedir?’

Bugünlerde, Mustafa Bencelle’nin broşürleri, firarilerin ve ölü Faslıların ceplerinde bulunuyor.”

Koltsov, daha sonra, İspanya'daki Bask Ülkesi ve Katalonya gibi özerk bölgelerin aksine, Afrika eyaletleri için özerklik ilan etmedi diye Halk Cephesi hükümetini eleştiriyor.

Savaş alanlarındaki seyahatlerim sırasında, İspanyol askerlerinden Fas askerlerine duydukları güvensizliği dile getiren çok sayıda şikâyet işittim. Örneğin, Faslıların siperlerine yaklaştıklarında, İspanyol askerleri, yüksek sesle onları cumhuriyetçi güçlere katılmaya çağırırlardı. Faslılar da yumruklarını havaya kaldırıp “Vio star rojo!” [“Ben de Kızılım!”] diye bağırırlardı. İspanyol askerleri, el sıkışmak için yaklaştıklarında onlara el bombaları atarlardı. Madrid’e döndüğümde, solcu Politica gazetesinde bir makale yayınladım.

Faslılarla ilgili makalem bu olayları anlatıyordu. Gazetenin yayın kurulu, daha sonra cephede yumruğunu kaldırıp “Ben Kızılım!” diye bağıran bir Faslıyı tasvir eden bir çizim yayınladı. Arkasında ise alaycı bir şekilde “Sen kızılsan, ben siyah olmayı daha çok hak ediyorum!” diyen isyancı bir İspanyol generali duruyordu. Madrid Muharebesi sırasında Faslılar, şehrin dışındaki üniversite kampüsüne saldırdılar. Bazıları, felsefe fakültesi tarafına baskın düzenledi ve burada uluslararası güçlerden bir Fransız gönüllü, iri yapılı bir Faslı askerle karşılaştı. Boğuşmaya başladılar, ta ki Fransız asker, Faslının kemerine uzanıp havan topu sapı şeklindeki el bombasını çıkarıp rakibinin başına vurana kadar. Bomba patladı ve ikisi de öldü.

Seyyid Jalul hikâyesi: 1936 Aralık ayının bir sabahında, cumhuriyetçi milislerden bir adam bana yaklaştı ve arkadaşlarının yanlışlıkla bazı Faslı askerleri esir aldığını söyledi. İsyancıların önceki gün şiddetli bir saldırı başlattığını, öncü birliklerinin merkez tren istasyonuna ulaştığını söyledi. Dört Faslı asker, onlardan sıyrılıp, etrafa yağan mermilere aldırmadan, istasyon salonuna koştular. Bilet gişesine yaklaştılar ve kasiyerden biraz yabancı para istediler. Parayı incelediğinde, Birinci Dünya Savaşı sırasında kullanılan Alman markları olduğunu fark etti. 20.000 veya 50.000 marklık banknotlar, İspanyol para biriminin kıtlığı ve değer kaybı nedeniyle General Franco’nun komutasında Faslı Arap gönüllülerine dağıtılmıştı.

Milis askeri, daha sonra bana bu banknotları gösterdi, ben de fotoğraflarını çektim. Ardından, dört Faslı esirin tutulduğu yere beni götürmesini istedim. İspanya başkentinin ana caddesinin sonunda, Don Kişot ve Sancho Panza heykellerinin yakınında bulunan eski Kraliyet Muhafızları kışlasına doğru yola koyulduk. Kışlanın büyük bir salonunda, yerde tozlu, bitkin ve aç dört Faslı adam gördüm. Onlara, “Selam kardeşlerim!” diyerek selam verdim. Ayağa kalktılar, oturmaya çalıştılar, yalvarır gözlerle bana bakarak, onları bu zor durumdan kurtarmaya gelen bir iyilik elçisi olabileceğim umuduyla, bana yaklaşmaya çalıştılar.

“Korkmayın. Ben, İspanya’ya İç Savaş hakkında gerçeği öğrenmek için gelmiş bir Arap gazeteciyim. Ülkenizi terk ettiğiniz zamandan esir alındığınız zamana kadar başınıza gelen her şeyi bana anlatabilirsiniz” dedim.

Aşağıdaki konuşma benimle içlerinden biri arasında geçti:

- Adınız nedir?

- Abdülkadir bin Abdüsselam.

- Kaç yaşındasınız?

- Otuz yaşındayım.

- Şehrinizin adı nedir?

- Ariş.

- Mesleğiniz nedir?

- Çömlekçi.

- Neden General Franco’nun güçlerine gönüllü olarak kaydolunuz?

Gönüllü olarak katılmadım. Ariş’te bir polis memuru yanıma geldi, mahkeme tarafından arandığımı söyledi. Polis karakoluna vardığımda, kasabamızdan birçok adamın bizi beklediğini gördüm. Birkaç dakika sonra bizi bir arabaya bindirip havaalanına götürdüler, orada 30’ar kişilik gruplara ayırdılar. Bize askeri üniforma giydirdiler ama silah vermediler. Bizi büyük uçakların bulunduğu yere götürdüler ve uçağa binmemizi emrettiler. Bir grubumuz, uçaktan korkarak “aptal uçağa” binmeyi reddetti. Dayak yediler, hapse atıldılar. Diğer grup ise İspanya’daki savaş alanlarına ineceklerinin farkında olmadan, uçağa bindi.

- Peki sonra size ne oldu?

- Uçak, bizi oradan oraya savurdu. Uçağı sardalya misali tıka basa doldurmuştuk, birbirimizin üzerine kusuyorduk. İki saat sonra uçak, İspanya’nın Jerez şehrine indi. Bizi Sevilla’ya giden bir trene bindirdiler. Oradan Salamanca’ya, sonra da üç gün boyunca savaş eğitimi aldığımız Tsares’e götürüldük. Daha sonra Burgos ve Segovia’ya, oradan da Sant Rafael’e geçtik. Vardığımız günün akşamı bizi Bujrinus cephesine transfer ettiler. Ertesi gün, dört gün boyunca yiyeceksiz kaldıktan ve ormanda amaçsızca dolaştıktan sonra firar edip cumhuriyetçilere sığındık.

- Aranızda cumhuriyete karşı ne tür bir propaganda yapılıyordu?

- Bizi siyasetten uzak tuttular, sadece asker olmamızı istediler! Ancak Faslı subaylar, bazen bize Fas’ın felâketinin sebebinin Kızıllar (Rojos) olduğunu, askerlerinse Marakeş’i ve halkını kurtarmak için Allah tarafından gönderildiklerini söylüyorlardı!

- Franco’nun saflarından kaçıp cumhuriyetçilerin yanına sığınmanıza ne sebep oldu?

Karşımdaki kişi rahatsız haliyle kıpırdandı, bir an düşündü, sonra başını kaldırıp hem doğuştan gelen saflığı hem de geleneksel inancı ele veren bir tonda bana şöyle dedi:

- Kaçtığım gece, Seyyid Jalul’un[7] hayaletini rüyamda gördüm. Bana şöyle dedi: ‘Oğlum Abdülkadir, hemen kalkıp Kırk Ayet[8] hükümetinin kontrolündeki bölgeye geçmelisin, yanına da güvendiğin birkaç arkadaşını al.’ Panik içinde kalktım ve Seyyid Jalul’un emrine uydum. Burada gördüğünüz üç adamı uyandırdım, sonra çalılıkların içine girdik. Telefon direklerinin yanından yürüyerek cumhuriyetçi bölgeye doğru ilerledik. Yolda kaybolduk. Dört gün boyunca yiyecek olarak sadece yabani otlarla beslendik. Dördüncü günün akşamında, bir grup cumhuriyetçi milis bizi durdurdu. Tüfeklerimizi yere attık ve teslim olmak için ellerimizi kaldırdık.”

- Peki Seyyid Jalul rüyanıza tekrar girse ve “Oğlum Abdülkadir, geldiğin yere geri dön” dese ne yaparsın?

Zavallı adamın yüzü soldu, dili titredi, nasıl cevap vereceğini bilemedi. Kısa süreli şaşkınlık ve arkadaşlarıyla bakışmaların ardından, “Ne olursa olsun geri dönmeyeceğiz” dedi.

- Seyyid Jalul’u kızdırsa bile mi?

- Onu kızdırsa bile...

- Peki şimdi ne yapmak istiyorsunuz? Marakeş'e mi dönmek istiyorsunuz, yoksa burada mı kalacaksınız?

- Marakeş’e dönersek, bizi yine İspanya’ya gönderirler! Savaş bitene kadar burada esaret altında kalmayı tercih ediyoruz.

Bu zavallı ruhların yanından, yetkililerle arabuluculuk yapıp onlara yardım edeceğime söz vererek ayrıldım. Odayı terk etmek üzereyken Abdülkadir arkamdan “Hocam. Hocam! Şu yazıya bir bak hele! Uçaklar bunu bir hafta önce üzerimize attı... İçinde çok güzel şeyler var!” diye bağırdı ve sarığının içinden bir şey çıkardı. Dikkatlice katlanmış bir kağıdı bana uzattı. Açtığımda Arapça yazılmış şu broşürü buldum:

“İspanya Cumhuriyeti Propaganda Bakanlığı’na: Rahman ve Rahim olan Allah’ın adıyla.

Ey Müslüman Faslı askerler...

Allah ve Resulü size isyana, sapkınlığa ve günah işlemeye teşvik edenlere itaat etmemenizi emrediyor. Tüm silahlarınızla General Franco’nun saflarından ayrılmanız sizin hayrınızadır. Cumhuriyet hükümeti, güvenliğinizi garanti altına almayı, sizi kadınlarınızın ve çocuklarınızın açlıktan öldüğü vatanınıza geri göndermeyi vaat ediyor.

Franco'nun yanında kalanlarınız, evlerinizden ve ailelerinizden uzakta öleceksiniz. Bize gelenler bağışlanacak ve onlara günde on peseta verilecek.

Allah’ın selamı üzerinize olsun.”

Cumhuriyetçi Düzenli Ordu: Önceki bir bölümde, düzenli ordunun çoğunun isyancıları, İspanyol halkının çoğununsa Cumhuriyetçileri desteklediğinden bahsetmiştim. Cumhuriyetçiler, düzenli kuvvetlerden yoksun oldukları için, partizan milislerine ve uluslararası gönüllülerin desteğine güvenmek zorundaydılar.

Bu, İspanya Cumhuriyeti için zor bir dönemdi. Franco, Rif Savaşı’nda deneyim edinmiş düzenli birlikler, gerilla savaşında deneyimli Fas kuvvetleri, ünlü Panzer Tümeni'nden Alman birlikleri, Libya ve Etiyopya’da savaş deneyimi edinmiş İtalyan birliklerinin desteğiyle ilerlerken, cumhuriyetçiler, askeri operasyonlar ve stratejik planlama konusunda deneyimsiz, parçalanmış bir kuvvetle hareket ediyorlardı.

Örneğin, sıradan bir İspanyolun siperlerde saklanmayı erkekliğine hakaret olarak görüp nefret ettiğini, bir ağacın, bir kayanın arkasından veya bıçaklı silahlarla yüz yüze savaşmayı tercih ettiğini hatırlıyorum. Ancak bu romantik savaş tarzı, düzenli orduların yürüttüğü savaşta hiçbir sonuç üretmiyordu. Cumhuriyetçi, sosyalist, komünist ve anarşist milis kuvvetlerinin resmi askeri üniformalar giyen düzenli kuvvetlere dönüştürülmesine ve iç güvenlikle ilgili sivil kuvvetlere ek olarak, cumhuriyetçi düzenli kuvvetlere entegre edilmesine karar verildi. Bu işlem Eylül 1936’da gerçekleştirildi, neticede milis liderleri düzenli generaller oldular. Bunların en önde gelenleri, Emil Kleber, Pavel Lukács, Enrique Lester, Vicente Rojo, Durruti, Antonio Mejía, José Míaja gibi isimlerdi.

İspanya semalarında savaş iyice şiddetlenirken Madrid’in savunması da yoğunlaştı. Sovyet uçakları, isyancı mevzilerini, Alman ve İtalyan uçakları da cumhuriyetçilere ait şehirleri ve kaleleri bombalıyorlardı. İsyancılar, Guernica[9] şehrini tamamen yerle bir ettiler. Madrid, şiddetli hava bombardımanına maruz kaldı ve her yönden isyancı güçlerin saldırısına uğradı.

Cumhuriyetçilerin sloganı şuydu: “Her sokakta ve her evde savaşın, ne pahasına olursa olsun direnin.” Madrid, Ekim 1936’dan beri fiilen kuşatma altındaydı, 3 Mart 1937’den itibaren doğudaki kimi koridorlar hariç her yer çevriliydi.

Cumhuriyetçi hükümet, Kasım 1937’de Madrid’i terk ederek önce Valensiya’ya, ardından Barselona’ya sığındı. Başkentin savunmasını General Mija, Enrique Lester ve diğer komutanların önderliğindeki Savunma Komitesi’ne bıraktı. Bu komite, özellikle Üniversite Şehri bölgesinde faal olan cephede ağır kayıplar veren Uluslararası Kuvvetler’le yakın işbirliği içinde çalıştı. 1938’de Franco’nun güçleri, Katalonya ve Aragon’un büyük bir kısmı cumhuriyetçilerin elinde kalsa da, batı ve kuzey İspanya’nın tamamını ele geçirdi.

19 Mayıs 1939’da Madrid’in düşmesiyle, yaklaşık bir milyon insanın hayatını kaybettiği İspanya İç Savaşı sona erdi.

Uluslararası Figürler: İspanya İç Savaşı, düşünce, edebiyat ve siyaset alanlarında birçok önde gelen ismi kendine çekti. Bunlardan bazıları, daha sonra kendileri de önemli isimler haline geldiler. Üç nedenden dolayı savaşa katıldılar: savaşa katkıda bulunmak, kısa bir ziyaret için veya 4 Temmuz 1937’de Valensiya’da düzenlenen ve 6 Temmuz’da Madrid’e taşınan Uluslararası Yazarlar Konferansı’na katılmak için. Bu önemli isimler arasında şunlar vardı:

1. Josep Broz Tito (1892)[10]: Ülkesinde parti aktivisti. 1928’den 1933’e kadar beş yıl hapis cezasına çarptırıldı. 1936’da neredeyse fark edilmeden basit bir gönüllü olarak İspanya’ya gitti ve kırk beş yaşında Birinci Enternasyonal Tugayı’na katıldı. Madrid Muharebesi’nde savaştı.

İkinci Dünya Savaşı sırasında Yugoslavya’yı Alman işgalinden kurtarmak için gerçekleştirilen savaşta önemli bir deneyim kazandı. Daha sonra Yugoslav devletinin başkanı ve silahlı kuvvetlerinin başkomutanı oldu.

2. André Malraux (1901-1976): 1925’te Çin'e gitti. Kanton’daki devrimci Kuomintang’ın On İki Kişilik Komitesi’ne katıldı. 1937’de İspanya'ya gitti. Cumhuriyetçi güçlere katılarak yabancı gönüllülerden oluşan bir hava kuvveti kurmak için çalıştı. Cumhuriyetçi Hava Kuvvetleri’nde makineli tüfekçi olarak görev yaptı. Çatışmada iki kez yaralandı. İspanya İç Savaşı, onda insan umudunun, İspanyol faşist işgalini önlemek için boşuna ölen adamın hikâyesine ilham verdi.

3. Ernest Hemingway (1899-1961): 25 Mart 1937’de İspanya’ya geldi. Komutanlar Lister ve Lukács eşliğinde, cumhuriyetçilerin Mussolini’nin birliklerine karşı ezici bir zafer kazandığı Guadalajara cephesini ziyaret etti. Cepheyi inceledikten sonra, “Bu, faşizme karşı zaferin başlangıcıdır” dedi. Hemingway, Madrid’in Büyük Caddesi’ndeki Hotel Florida’da konakladı, buradan savaş cephelerine giderek araştırma ve incelemeler yaptı. İspanyol savaşçıları ve Uluslararası Tugay mensuplarıyla tanıştı. Hem isyancı hem de barışçıl köylülerle ilişki kuran Hemingway, 1940 yılında ünlü romanı Çanlar Kimin İçin Çalıyor’u yazmasını sağlayan zengin bir bilgi birikimi edindi. Bu roman, gerilimi, karakterlerinin, özellikle de savaşçı Pilar’ın coşkusu ve temel fikriyle öne çıkar: “Herhangi bir yerde özgürlükten vazgeçmek kaçınılmaz olarak her yerde kayba yol açar.” Başka bir deyişle, İspanyol olsun ya da olmasın, herhangi bir tarafın herhangi bir çatışmada, amaçlarından bağımsız olarak, özgürlükten yaptığı her türden fedakârlık, nihayetinde herkesin özgürlüğünü yitirmesine yol açacaktır. Hemingway[11] için İspanya'da kazanan ya da kaybeden yoktu. Çanlar herkes için çalıyordu.

4. George Orwell: 1903’te Hindistan’da Eric Blair adıyla dünyaya geldi. 1937’de cumhuriyetçilerle birlikte savaştı, yaralandı. 1950’de Londra’da öldü. İspanya İç Savaşı, Orwell’a Katalonya’ya Saygı adında bir kitap yazması için ilham verdi. Bu kitapta yaralanan bir İngiliz gönüllüsünü anlatır.

5. Cephede ağır yaralanan Arthur Koestler, Barselona sokaklarında isyancılar arasında particilik üzerinden yaşanan kavgaları görünce kaçıp saklanmak zorunda kaldı! Macaristanlı Arthur Koestler, 1905 yılında Budapeşte’de doğdu. 1928’de Berlin, Paris, Kahire ve Londra’da gazetecilik yaptı. 1936’da News Chronicle gazetesi, onu İspanya İç Savaşı’nı takip etmesi için gönderdi. Koestler, makalelerinde isyancılara şiddetle saldırdı. Kanlar İçinde İspanya isimli kitabı Londra’da yayımlandı. İsyancı general Quevedo Deliano, Koestler’i yakalarsa öldüreceğine yemin etti. Birkaç ay sonra Koestler, Malaga’da isyancılar tarafından yakalandı, işkence gördü ve ölüm cezasına çarptırıldı. Bu kaderden ancak İngiliz hükümetinin müdahalesiyle kurtuldu. Serbest bırakıldıktan ve İngiltere’ye döndükten sonra, İspanyol faşistlerinin hapishanelerinde çektiği çeşitli işkence biçimlerini anlatan İspanya’da Ölüm Güncesi adlı yeni bir kitap yazdı.

İspanyol Faslılar Derneği: “Bir gün Serrano Caddesi’ndeki ofisimde otururken bir milis askeri yanıma geldi ve dışarıda benimle tanışmak isteyen güzel bir İspanyol kız olduğunu söyledi! Ben de: Adı ne... ne istiyor?” diye sordum. “Adı Carmen ve Arap kökenli olduğunu söylüyor.” dedi. “Onu göreyim.” dedim. Ofisimden çıktım, binanın ana girişine kadar merdivenlerden aşağı indim. Orada yirmili yaşlarında, orta boyda, açık tenli, gözleri ve saçları siyah genç bir kadın gördüm. Bana gülümsedi ve elimi sıkmak için elini uzattı. Fransızca “Adım Carmen” dedi. “İspanyolum ama Arap kökenliyim” diye devam etti.

“Hoş geldiniz. Sizinle tanıştığıma memnun oldum.” dedim.

“Información gazetesinde Faslılar hakkında yazdığınız bir makaleyi okudum. Mümkünse sizinle bu konuda konuşmak isterim” dedi. Yüzüne, bakışlarına ve tavrına baktım, samimiyet ve masumiyetti hissettiğim. Ona, Lütfen yarın beni arayın, bir randevu ayarlayalım” dedim. Bu sözümü memnuniyetle karşıladı, telefon numaramı yazdı, elimi sıktı ve gitti. Bu konuyu arkadaşlarıma ilettim. Bana şöyle dediler: “Dün Faslı öğrenci Ömer Vazzani ile görüştün, bugün de Arap kökenli bir kızla görüşüyorsun. Senin cemaat böyle böyle büyüyecek.”

Onunla görüştüm. Görüşme boyunca Arapça konuştuk. Gerçekten de, güzel Carmen, Fas davasına hizmet etmek ve İspanyollar ile Faslılar arasında kardeşliği geliştirmek isteyen bir grup genç İspanyol cumhuriyetçi ile tanışmak için aracı oldu. Toplantılar yaptık ve birlikte İspanyol Faslılar Derneği’ni kurmaya karar verdik. Derneğin amaçlarını, iki özel yönde savaş cephelerinde propaganda düzenlemek olarak belirledik: ilki, Faslı askerleri cumhuriyetçi saflarına katılmaya teşvik etmek ve onları cumhuriyetin onlara kendi kaderlerini tayin etme özgürlüğü vereceğine ikna etmek; ikincisi de İspanyol askerlerine Faslıların İspanyol İç Savaşı’nın bir tarafı olmadığını, aksine İspanyol sömürge yönetiminin yol açtığı sefalet ve kötü yaşam koşulları nedeniyle savaşa sürüklendiklerini veya kandırıldıklarını anlatmak. Dernek çalışmalarına başladı. Bir ofis tuttuk, bir mühür oluşturduk, Carmen’i derneğin sekreteri olarak atadık.

Faydalı olacağına dair inancımla bu işi bizzat üstlendim. Derneğin haberi gazetelerde yayılınca, İspanyol yoldaşlarım böyle bir derneğin kurulmasından korktuklarını söyleyerek beni eleştirdiler. Aldığım konumu savundum ve tek başıma verimli bir şey başaramayacağımı, hem Faslıların hem de İspanyolların iş birliği yapacağı bir hareket yaratmam gerektiğini söyledim.

Bu dernek, İspanya’dan ayrılana kadar faaliyet yürütmeye ve büyümeye devam etti, ardından tüm iletişim kesildi. Burada belirtmeliyim ki, İspanyol yoldaşlarım, Faslılara ve Fas davasına karşı tutumlarında pratikten çok teorikti. Özellikle Vicente Uribe’de, Faslılara karşı tam bir güvensizlik hissettim. Onları Faslı askerlerin savaş esiri olarak idam edildiği olaylar konusunda defalarca uyardım, içten içe misyonumun aksadığını, Faslı askerleri ve Fas’ın Rif bölgesine bir bütün olarak nüfuz etmenin daha etkili bir yolunu bulmam gerektiğini düşündüm. Bu, Cezayir’de gizli bir radyo istasyonu kurmayı, Klasik Arapça ve hem Fas hem de Kabiliye lehçelerinde yayın yapmayı içeriyordu.

Necati Sıtkı

[Kaynak:مذكرات نجاتي صدقي [“Necati Sıtkı’nın Hatıratı”], Institute for Palestine Studies, Eylül 2001.]

Dipnotlar:
[1] Abdülhalik Tarissi, 1909 yılında Tetuan’da doğdu. Fas’taki isyanda General Franco ile işbirliği yaptı, Faslıların savaşa katılmaları için askere alınmaları konusunda Franco’ya yardımcı oldu. 1937’de, İspanyol faşistlerinin himayesi altında bir tür özerklik talep eden Ulusal Reform Partisi’ni kurdu. Fas’ın bağımsızlığı 1956’da tanındıktan sonra, Reform Partisi, İstiklâl Partisi ile birleşti. Tarissi, Fas hükümetine Adalet Bakanı olarak katıldı, daha sonra Kahire’ye Fas büyükelçisi olarak atandı. 28 Mayıs 1970’te vefat etti.

[2] Orijinal metinde bu şekilde geçiyor. Kastedilen anlamın Sendika Genel Sekreter Yardımcısı olduğu anlaşılıyor. -yn. Temmuz 1936’da İKP, Katalonya’da Katalonya Sosyalistlerinin Birliği ile Katalan Komünist Partisi’ni birleştirip Katalonya Birleşik Sosyalist Parti’yi kurdu.

[3] Mihail Aleksandroviç Bakunin, Rus anarşist ve yazar (1814–1876).

[4] Prens Peter Alekseyeviç Kropotkin, Rus anarşist, yazar ve coğrafyacı (1842–1921).

[5] Fransız solcu André Marty, 1918’de bir Fransız savaş gemisinde deniz subayıydı. Rus Devrimi’ne yönelik yabancı müdahalesi sırasında, Odessa limanına girip oradaki isyancı güçleri bombalaması emredildi. Ancak, Fransız filo komutanlığının emirlerine karşı geldi ve mürettebatıyla birlikte Rus yoldaşlarıyla dayanışma içinde olduklarını ilan etti. Yabancı müdahale başarısız olduktan sonra Marty ülkesine döndü ve Fransız Komünist Partisi’ne katıldı. 1936’da partisi, onu İspanyol Komünist Partisi'nde kendilerini temsil etmesi ve Fransız gönüllülerini denetlemesi için İspanya’ya gönderdi. André Marty’den hiçbir tarihçinin bahsetmiyor oluşu gerçekten şaşırtıcı. Oysa ben onun adını ilkin 1925’te Moskova’da duymuştum. Daha sonra Madrid’de onunla tanıştım. Yetmiş yaşına yaklaşan uzun boylu, heybetli bir adamdı.

[6] Gilvi Forbes.

[7] Seyyid Jalul türbesi Laraçe kasabası yakınlarında bulunuyor. Faslılar, dua etmek ve dilekte bulunmak için burayı ziyaret ediyorlar.

[8] Kırk Ayet: Fas dilinde bu “cumhuriyet” anlamına geliyor. Buna böyle denmesinin sebebi, yönetimin tek bir kral tarafından değil, kırk temsilci tarafından yürütüldüğüne inanmalarıdır.

[9] İspanya’nın kuzeyinde bulunan başkenti Bilbao olan Biskay eyaletindeki küçük Guernica şehri, Kastilya Kralı Ferdinand ve Kraliçe Isabella’nın Bask halkının özgürlüklerine saygı duyacaklarına dair yemin ettikleri yer olması nedeniyle ülke tarihinde önemli bir yere sahiptir. Bu Guernica şehri, Picasso’ya, Nazi hava kuvvetlerinin şehri yok etmesinin dehşetini çarpıcı bir sembolizmle tasvir ettiği, başyapıtlarından biri olarak kabul edilen sürrealist bir eser için ilham verdi.

[10] Tito 1980’de öldü. -yn.

[11] Hollywood, hikâyeyi 1943’te Ingrid Bergman ve Gary Cooper’ın başrollerini paylaştığı Çanlar Kimin İçin Çalıyor? filmine uyarladı. Yazar, filmden 150.000 dolar kazandı.

Yazının Tamamı

Sömürgelerdeki Devrimci Hareketler

Yoldaşlar, tezleri aldığımda ve okumaya başladığımda, bir an için Moskova’da değil de, Yoldaş Kusinen’in tezlerinin ele aldığı sömürgelerden birinde olduğumu sandım. İran’ı tüm sömürge ve yarı sömürge ülkeleri dört gruba ayıran bu şemaya dâhil etmek için ne kadar çabalasam da, bunu başaramadım.

İran’ın gerçek durumu nasıl? İran, kapitalist gelişmenin üzerinden atlayabilir mi? İran’da Sovyet rejimini hemen kurmak mümkün mü, yoksa devrimden sonraki gün orada proletarya ve köylülüğün demokratik diktatörlüğünü ilan etmek mi gerekiyor? İran’da tarım devrimini geliştirebilir miyiz, yoksa orada da bundan kaçınmalı mıyız? Ne yazık ki, tezlerde bizim için bu kadar büyük önem taşıyan bu sorulara tek bir cevap bile bulamadım.

Bence Yoldaş Kusinen’in planı, çok genel hatlarıyla ele alınmış, hiçbir somutlaştırma yok; ülkeler, her ülkeye hak ettiği yeri vermemizi epey güçleştirecek şekilde gruplandırılmış. Bu konuda yalnız olduğumu düşünmüyorum. Türk yoldaşların da aynı durumda olduğuna eminim. Arap ülkelerinden gelen yoldaşların da bu konuda benim kadar kötü durumda olduklarından eminim. Suriye, birçok yerde Hindistan ve Çin ile birlikte ele alınıyor, böylece doğrudan ilk gruba dâhil ediliyor. Bunun hiçbir gerekçesi olmadığını düşünüyorum. Bütün bunlar, plan yeterince düşünülmediği için olmuş gibi görünüyor.

Yoldaşlar, dünyanın çeşitli halklarının yaşadığı, bu kadar büyük insan kitlelerine ev sahipliği yapan ülkeler için özel bir şema hazırlamanın çok zor bir iş olduğunu biliyoruz. Zor, çünkü bu ülkeler varlıklarını, en yüksek toplumsal sınıfların en geri kalmış olanlarla yan yana yaşadığı koşullarda sürdürüyorlar. Bu koşullarda, tüm bu çeşitlilik arz eden ülkelerin şematik bir resmini sunmak son derece zor bir iş.

Şimdi de taktik ve stratejiye dair bir çift kelâm edelim. Yoldaşlar, şu ya da bu ülkede doğru bir taktik geliştirmek için öncelikle söz konusu ülkedeki devrimin itici güçlerini vicdanlı bir şekilde incelemek gerekir. Bu ülkenin sorunlarının neler olduğu, yağmacı emperyalist politikanın orada ne gibi dolaysız sonuçlara yol açtığı, emperyalist boyunduruk altında en çok hangi sınıfların zarar gördüğü tespit edilmelidir. Bu bağlamda, devasa Doğu ülkelerindeki büyük halk kitlelerinin yoksullaşması teorisi, dikkatimizi vermemiz gereken en ciddi teorilerden biridir, ama tezlerde bu konuda çok az şey söylenmiştir. Sadece 16. sayfada, köylü kitlelerinin yoksullaşmasının sömürge ülkelerinde genel bir olgu olduğu, gelişigüzel bir şekilde dile getirilmiştir.

Yoldaşlar, emperyalizmin sadece köylülüğü yoksullaştırmadığı aşikârdır. Sömürgelerdeki koşullar, geri kalmış ülkelerin Avrupa’nın sanayi merkezleri için hammadde tedarikçilerine dönüşmesi, bu devasa kıtaların gerçekten kapitalist merkezin kırsal bölgeleri haline geldiği bir duruma yol açmıştır. Aynı zamanda, el sanatlarıyla uğraşan binlerce işçi, Avrupa ülkelerinin ucuz ürünleriyle rekabet edemiyor. Bu nedenle, nüfusun bu kesimleri yoksullaştı ve bu yoksullaşma süreci, tüm Doğu ülkelerinde istikrarlı bir şekilde gelişiyor. İran’da, birkaç bin otomobilin ithalatı bile, at arabası sürücüsü olarak çalışan on binlerce insanı sokaklara attı. Şimdi bu insanlar, sefil bir hayat sürüyorlar. Sıklıkla bu harap olmuş, açlık çeken kitleler, gerici grupların etkisi altına giriyor. Özellikle İran’da gerici gruplar, bu hoşnutsuzluğu kendi amaçları için kullanmak adına ellerinden gelenin en iyisini yapıyorlar. Din adamları, bu yönde özel bir çaba ortaya koyuyorlar. Bu bağlamda, komünist partilerimizin görevi, kitleleri gerici grupların etkisinden uzaklaştırmak ve devrimci amaçlar için seferber etmek amacıyla onlarla akıllıca temas kurmaktır.

Burada sermaye ihracatının ve sömürgelerin sanayileşmesinin rolü hakkında çok şey söylendi. Marx zaten, henüz ilk birikim dönemini yaşamamış ülkelerde, yabancı kredilerin ve sermaye ithalatının bu ilk birikim rolünü oynayabileceğine işaret etmişti. Marx, ABD’yi, sermaye ithalatı yoluyla kapitalist gelişmenin daha yüksek bir aşamasına geçişin mümkün olduğunu göstermek için örnek olarak kullandı. O dönemde Avrupa sermayesinin Amerika’ya ihracatı, gerçekten ilerici bir rol oynamıştı. Ancak bu sermaye ihracatının emperyalizm döneminde de ilerici bir karaktere sahip olduğunu düşünmek bir hata olur. Bu bağlamda, şu anda merkez ülkelerden sömürgelere tek bir kuruş bile net bir amaç olmadan ihraç edilmediğini özellikle belirtmek gerekiyor.

Emperyalist ülkeler, sermaye ihracatını tümüyle stratejik sistemler temelinde gerçekleştirirler. Geri kalmış ülkelere sermaye ihracatı, ilgili ülkenin ekonomik ve politik yaşamında kilit pozisyonları ele geçirmek için özel bir strateji biçimidir. Bu veya o ülkeye sermaye girişi, on yıllardır korkunç acıların kaynağı olmuştur, çünkü o ülkeyle ilgilenen emperyalist ülkeler, o ülkeyi her türlü taviz vermeye zorlar, sürekli isyanlar ve suikastler düzenler ve amaçlarına ulaşana kadar tehdit ve şantaj yöntemine başvururlar. Birçok geri kalmış ülkede, yabancı yerleşimler, çoktan askeri kalelere dönüşmüş, emperyalistlerin daha da genişlemesinin temelini teşkil etmiştir.

Meksika, İran ve diğer birçok ülkenin sunduğu örneklik, günümüz koşullarında sermaye ihracatının rolünü açıklamak için yeterlidir. Devrimci stratejimizi emperyalistlerin stratejisinin karşısına yerleştirmek zorundayız. Devrimci kitle tabanımızı genişletebileceğimiz merkezlere özel önem vermeliyiz. Ne var ki Tezler, stratejik açıdan en önemli sömürge ve yarı sömürge ülkelerinin hangileri olduğunu açıkça belirtmiyor. Burada daha önce de söylendiği üzere, bazı büyük emperyalist güçlerce parçalanmış olan Arap halkının muazzam kitleleri, bu güçlerin eşi benzeri görülmemiş baskılarına maruz kalmaktadırlar.

Tezlerde, Suriye, Mezopotamya, Tunus, Cezayir ve Fas gibi Arap ülkelerinde hangi taktikleri uygulamamız gerektiğine dair neredeyse hiçbir işaret yok. Bu sömürge ülkeler, coğrafi olarak o kadar parçalanmış durumda ki, birleşik bir Arap Devleti kurma umudu neredeyse yok denecek kadar az. Mesela, proletarya diktatörlüğü ülkesi ile büyük sömürge Hindistan arasında yer alan İran’da hangi taktiği benimsemeliyiz?

Tezler, dünya genelinde toplumsal devrim içinde mücadele eden güçlerin, sömürgelerin ve yarı sömürgelerin emperyalist boyunduruktan nihai kurtuluşu için tek güvenilir destek ve güvence olduğunu doğru bir şekilde dile getirmektedir. Bu Tezler, ezilen sömürge kölelerinin elinde, kurtuluş yoluna girebilmelerini sağlayacak bir araç haline gelmelidir. Ancak Tezler’de böyle bir vasfa rastlamıyoruz. Örneğin, burjuva-demokratik devrimin sosyalist devrime dönüşümü gibi önemli bir sorunun, özellikle Çin, Hindistan ve diğer ülkelerdeki mücadelenin başlangıç döneminde, bu son derece önemli teorik sorunun Tezler’de ele alınmadığına dikkat çekmek gerekiyor. Tezler’in, Komintern Yürütme Komitesi’ne sömürge ülkelerinde komünist partilerin örgütlenmesini zinde bir yaklaşımla ele almayı, bu partilerin güçlendirilmesi için gerekli önlemleri devreye sokmayı, böylece nesnel devrimci koşulları öznel bir şeyle, yani bu ülkelerin devrimci kitlelerinin öznel örgütlenme iradesiyle güçlendirmeyi öneren kısmını memnuniyetle karşılıyoruz. Bu, devrimci kitlelerin emperyalistlere karşı kararlı bir mücadele vermek zorunda kalacağı gelecek mücadelelere hazırlık açısından gerçekten son derece önemlidir.

Burjuvazinin tarım devrimindeki rolüne gelince, Tezler, tarım devriminin burjuva-demokratik devrim çerçevesinde de mümkün olduğunu kabul ediyor. Bence burjuvazi, bu devrimden uzak duracaktır. Proletaryanın köylülükle birlikte hareket ettiği, özel sınıfsal taleplerini öne sürdüğü yerde, burjuvazi, Rus Devrimi’nden ders aldığı için tarım devriminden yana olmayacaktır. Tarım devriminin devrimin daha da gelişmesi için güçlü bir temel olduğunu biliyor. Ancak burjuvazi, tarım devriminden yana olsa bile, emperyalist ülkeler buna müsamaha göstermezler.

Burada birkaç yoldaşın da belirttiği gibi, bazı ülkelerde, özellikle maden zenginliğine ve doğal kaynaklara sahip olan ülkelerde, çok geniş alanlar yabancı kapitalistlerin elindedir. Şu ya da bu sömürge veya yarı sömürge ülkeyle ilgilenen emperyalist ülkelerin, ellerindeki tüm araçlarla bir tarım devriminin gelişmesini engellemeye çalışacakları aşikârdır. Proletarya, kendi sınıfsal talepleriyle devrimde tüm zindeliğiyle öne çıktığı anda, burjuvazinin toprak sahipleri ve yabancı emperyalistler arasında müttefikler arayacağına inanıyorum. Bu nedenle, burjuvazinin tarım devrimine ilgi göstermesi o kadar kolay değildir.

Küçük burjuvazinin tarım devrimindeki rolüne gelince, ben, büyük burjuvazi gibi, belirleyici anda onun tarım devrimine ihanet edeceğine inanıyorum. Bu nedenle, devrimci mücadeleler sırasında küçük burjuvazinin bize sunacağı desteğe umut ve bel bağlamamalıyız. Tarım devrimini gerçeğe dönüştürebilecek tek güç, öncelikle proletarya, ikinci olarak da proletaryanın ve komünist partilerin önderliğinde örgütlenen köylü kesimleridir. Sadece işçileri ve köylüleri örgütleyerek, milyonların zinde devrimci mücadelesiyle ezilen sömürge halklarının kurtuluşunu sağlayabilir, tüm kapitalist düzeni devirebiliriz.

Avetis Sultanzade
17 Ağustos 1928
Kaynak

Yazının Tamamı