Procrust Yatağı

1920’nin sonunda, Suphilerin Anadolu’ya gelmek istediği dönem Çerkes Ethem’in tasfiyesine tanık olmaktadır. Suphi, “bizim onlarla alakamız yok” deyip Ethem’i eleştirmek durumunda kalmıştır. Eylül ile Ocak arası dönem, yeni devletin kurulduğu momenttir.

Doksan küsur sene sonra Çerkes’in soyundan gelen bir isim, hem Kürd’e hem Müslüman’a vurarak, “sol” siyasetini, daha doğrusu, sol yerine ikame ettiği, Batı emperyalizmine peşkeş çektiği bireyliğini yaldızlayabileceğini zannetmektedir. Adı Emrah Cilasun’dur, ismi önemli değildir, genel ismi sol’dur. Çünkü o sol, her türlü sorumluluktan azade olmanın, Batılı bireyliğin önkoşuludur. Öyle zannedilmektedir. İnsanların kolektif direşkenliği, mücadelesi, onda tarumar edilmelidir. Avrupa’nın emri budur. Avrupa, tanrıyı birey denilen muğlâk varlıkla ikame etmiştir.

Bugün gelinen noktada solcular, sosyalistler, “bizim alakamız yok, biz laikiz, ilericiyiz, huzur bizden sorulur” türküsünü mırıldanıyorlar. Solcular, “II. Mahmud’un gerisine düşemeyiz, bu ülkede ikinci bir vakay-ı hayriye mecburiyeti var” diyorlar. Ya da en fazla, “demokrat olmak Kürd’ün yanında olmaktır. Tayyip Kürd’le anlaşsaydı, bunlar olmazdı” diye sitem ediyorlar.

Bu “Kürd” sözcüğünün gerçek Kürd’le alakası yoktur. Liberal bir kurgudan ibarettir. O kurgu, “MHP’yle değil, bizimle hazırla şu anayasayı”dan fazlasını söyleyemez. Devlet, kendi yarını için herkesi belirli bir tava, kıvama getirmeye mecburdur.

Bütün sosyal âlem, Rus büyükelçisine yönelik saldırıyla birlikte, “huzur nağmesi” tutturmuştur. Bu, güçsüzlüğün, çaresizliğin alametidir. Huzur bezirgânları, “faşist” dedikleri İslamcıların tırnağı bile olamadıklarını görüp düşünme zahmetinde bile bulunmuyorlar.

İdeoloji, basit bir kılıf ve örtüden ibarettir. Özünde birilerine, bir yerlere, “huzur istiyorsanız, bizi seçin” denilmektedir. Çünkü sınıflar mücadelesi, eskinin çürümüşlüğüne aittir.

* * *

Procrust, yakaladığı insanları yatağına yatırır, bacakları uzun gelirse keser, kısaysa çekip uzatır.

Teorik, ideolojik, politik düzeylerde yapılan, bundan farklı değildir. O halktan insanlar kaçırılmakta, bir yatağa yatırılmakta, fazla kısımlar kesilmekte, az olanlar uzatılmaya çalışılmaktadır. Buna da örgüt, sosyalistlik vs. denilmektedir.

Oyalanma, bir anlamda yarını mülk edinmeyle alakalıdır. Sosyalistler, geçmişi milliyetçi-muhafazakârlara, bugünü liberallere teslim etmişlerdir. Dolayısıyla bugün, ağzına çalınan “yarın” balıyla yetinmekten başka bir şey yapmamaktadırlar. Herkesin o yatağa yatırılmasının sebebi buradadır.

Sol, özel kimi insanlara layık olanlar kulübüdür. O kulüpte sınıf ve devrim, öznel bireylikle tanımlı kılındığından, her şey, o bireyin procrust yatağına yatırıldığından, geçmişte ve bugünde işleyen mücadele de ezilmek zorundadır. Geçmişin milliyetçi-muhafazakârlara, bugünün liberallere teslim edilmesinin sebebi buradadır. Bu, basit bir rol paylaşımıdır. Emir, hem devletten hem de burjuvazidendir. Onlar, güçleri bölmeye, etkisiz, küçük alanlara hapsetmeye mecburdurlar.

Bu anlamda, solun AKP’ye “kaptırdığı” yoksul halkı kazanma muradı, derdi ve niyeti yoktur. Sol, yarın masalına inanmaktan başka bir şey yapamaz. Ya “AKP burjuva devrimidir, savunalım” der ya da “AKP, burjuva devriminin bile gerisinde, o zaman burjuva siyaseti yapalım” tespitinde bulunur. Onca yarın edebiyatı, geçmişe döndüğünde en sığ sağcılığa, bugüne daldığında en rezil liberalizme duçar olmaktadır.

Yaşanan toz dumanda kitlelere merhem olacak, mevzi oluşturacak, devrimci bir hat açacak irade çoktan teslim edilmiştir. Suphi’nin “bizim Ethem’le alakamız yok, o maceracı serseri” demiş olması, bir şeyi değiştirmez. Keser dönmüş sap dönmüş, kendisi de “maceracı” diye katledilmiş, hatta sonrasında kendi yoldaşları bile onu bu şekilde tarihe kaydetmişlerdir.

Batı’dan gelen emirler, açıldığı zannedilen yol dâhilinde, “bu İslamcılar faşist, hatta İslam’ın kendisi faşizm” denildiğinde ölüm fermanı da imzalanmış demektir. İktidar ve devlet için, sanılanın aksine, bu türden ideolojik ayrımlar söz konusu değildir. Devletsiz demokrasicilik, demokrasisiz devletçilik aynı madalyonun iki yüzüdür.

* * *

Procrust yatağı, iktidara aittir. Ölçü, onun varlığı, bekasıdır. Bu açıdan, AKP’ye İslamcı olduğu için değil, en fazla, olamadığı için laf edilebilir. Her olayda “bakan istifası” bekleyenlerin Avrupalı olma hayallerinden, yarına yönelik vesveselerinden kurtulmaları, boş burjuva vicdanını çöpe atmaları gerekir.

Sosyalizmin en geniş anlamda Batı’ya indirgenmesi, temel sorundur. “AKP burjuva hukukunun bile gerisinde” demek, “ben burjuvazinin uşağıyım” demektir.

AKP, burjuvazi ve devlet neyi emrediyorsa onu yapmaya mecburdur. Ne uzaydan ne Ortaçağ karanlığından ne de Ortadoğu bataklığından çıkıp gelmiştir. Bugüne ve buraya aittir. Efendileri karşısında kuzu kesilenlerin Şeyh Said’e ettikleri küfür, “rejim tartışmaları 1923 ile sona ermiştir” lafının devamıdır.

Yani onca “yarın” edebiyatı, bugünde en sığ, en liberal temrinleri koşullamaktadır. Solculara, bağlarından ve bağlamlarından kurtulmanın “özgürlük” olduğu öğretilmekte; yan yana gelmek, eşitlik, ancak bu sayede mümkün olabilmektedir. Tüm hesaplar, analizler, teorik-ideolojik çözümlemeler, birey ölçüsüne göre yapılabilmektedir.

“Suikastçı Nusracı, Fetöcü, hepsi İslamcı faşist” diyen solcu, liberalizmin serin sularına dalmış demektir. Çünkü o, hayata, olana, burjuva hukuku ölçüsünde bakıyordur. Kendi korkuları ve yalnızlığını bu şekilde meşrulaştıracağını düşünmektedir.

Mesele, “ne mozaiği ulan mermer” diyene, ebruyu, mozaiği göstermek değildir. Toplumsal-tarihsel çatışmaların, gerilimlerin kontrol altında tutulması için üste bir katman atmaya mecbur olanların mermer mi yoksa mozaik mi diye bir tartışması yoktur. Aslolan, sınıfsal politik ayrımların üzerine serilen katmanı parçalayacak iradeye bağlanmaktır.

* * *

AKP’yi yatağa yatırdıkları, onun uzun bacağını kesip kısa bacağını uzattıkları açıktır. Tayyip, ona düşman olanlara kıyasla daha dürüsttür. “15 Temmuz’da darbe yapmaya kalktılar, millet buna karşılık kendi darbesini yaptı” demektedir. Son suikastı bile “katil, anadolu liseli” cümlesinin üstüne bastırarak değerlendirmektedir. O, politik bir güç olmadığının, ideolojik bir perde olarak iş gördüğünün bilincindedir. Asıl, düşmanlarının kim değil, ne olduğuna karar vermesi gerekmektedir.

Bu da o yataktan kurtulmakla mümkündür. Bu momentte kişiyi solcu yapan gerçeğin dahi sorgulanması şarttır. O sorgulama dâhilinde, bugün tek tek insanları “yarın”a dair kurguya ikna etme gayretinin ne kadar boş olduğu görülecektir.

Dolayısıyla, eskiden lunaparklarda Süpermen resimlerinde kafa kısmındaki boşluğa yüzünü yerleştirip fotoğraf çektirenler gibi, bir tür eylem örgütlendiği yanılsamasından kurtulmak şarttır. Sol, ne ise o olmalıdır. Burjuvazinin veya devletin maskesini indirmeli, kendi yüzünü o resimlerin kafa kısmına yerleştirmeye çalışmamalıdır.

Ama o sol, “NATO’dan çıkılsın” deme noktasından, “NATO Türkiye’ye müdahale etsin” noktasına gelmiştir. Öte yandan sol, “ne AB ne ABD” sözünü terk etmiş, “AB de ABD de yoldaşımız” demeye başlamıştır. AKP ise Rusya-ABD-AB arası ilişkilerde kitle manipülasyonu için elzemdir. AKP’ye edilen küfür, o manipülasyonun parçasıdır.

Procrust yatağı, herkes içindir. Zira Procrust da hikâyenin sonunda Theseus eliyle aynı yatağa yatırılmıştır.

Eren Balkır
19 Aralık 2016

Yazının Tamamı

Manzum

1

Dostlar,

Eski kelimeler ölü artık .

Küflenmiş kitaplar dilsiz.

Sözlerimiz, altı delik ayakkabı misali.

Zihnimizi yenilgiye meylettiren, ölümün ta kendisi.

2

Şiirimiz epridi.

Kadınların saçları, o geceler, perdeler ve divanlar

Hepsi.

Hepsi epridi.

3

Benim mahzun ülkem,

Sen ki aşk şiirleri yazıp duran beni

Ansızın

Dizelerini bıçakla kazıyan bir şaire çevirdin.

4

Hissettiklerimiz, kelimelerden öte:

Utanmamız gerek o şiirlerimizden.

5

Doğu’nun tumturaklı sözleriyle,

Bir sineği bile öldüremeyen kibirli dayılanmayla

Üçkâğıt ve davullarla heyecanlanıp

Bir savaşa girdik

Ve kaybettik.

6

Bağırışlarımız, eylemlerimizden daha gürültülü

Kılıçlarımız, bizden daha uzun

Yaşadığımız trajedi, tam da bu.

7

Hülâsa,

Giysek de üzerimize medeniyetin pelerinini

Ruhumuz hâlâ taş devrinde.

8

Savaşı kazanamazsın

Bir kaval bir flütle.

9

Sabırsızlığımızsa bize

Elli bin yeni çadıra mal oldu.

10

Küfredeyim deme Allah’a

Seni terk ettiyse

Lanet etme ahvaline,

Allah, zaferi isteyene verendir.

O ki kılıçları döven demirci değildir.

11

Ne acı, sabahları haberlere kulak kesilmek

Ne acı, köpeklerin havlamasını dinlemek.

12

Düşmanlarımız ihlal etmiyor sınırlarımızı.

Tıpkı karınca gibi,

Sürünerek giriyor zafiyetlerimizin deliklerinden.

13

Mağaralarımızda

Beş bin yıldır

Sakal uzatıyoruz.

Paramız geçmez hiçbir yerde

Gözlerimiz sineklerin yuvası.

Dostlar,

Kırın kapıları

Durulayın aklınızı

Eski Libasınızı.

Dostlar,

Kitap okuyun

Kitap yazın.

Kelimeler, bir avuç nar ve bir salkım üzüm yetiştirin.

Sürün teknelerinizi

sis ve kar kaplamış diyara.

Kimse bilmiyor sizin mağarada yaşadığınızı.

Herkes zannediyor bir köpek cinsi olduğunuzu.

14

Derimiz kalın,

Ruhsuz insanlarız.

Büyücülükle,

Satranç ve uykuyla geçiriyoruz günlerimizi.

“Allah’ın insanlığı şereflendirdiği millet” değil miydik biz?

15

Çölden fışkıran o yağ

Alevin ve ateşin hançeri.

Asil ecdadımızın yüz karasıyız artık.

Seyredip duruyoruz,

O yağın fahişelerin ayak parmaklarının arasından akışını.

16

Deli gibi koşuyoruz sokaklarda

İplerle çekiştiriyoruz insanları

Pencereleri kırıyoruz, kilitleri parçalıyoruz.

Kurbağalar gibi şişinip duruyoruz.

Cüceleri birer kahraman yapıyoruz.

Kahramanları çamurun yüzündeki köpük.

Camilerde durmadan düşünüyor,

Tembellikle çöküyoruz yere.

Şiirler,

Atasözleri yazıyoruz.

Düşmanımıza karşı

Zafere ulaşmak için

Allah’a yalvarıyoruz.

17

Bana zararı olmayacağını bilsem,

Çıkardım padişahın karşısına

Ona,

“Kuduz köpeklerin üstümü başımı parçaladı,

Casusların peşimden ayrılmadı,

Gözleri izimi sürdü.

Burunları takip etti beni,

Ayakları arkamdan geldi.

Kader misali yapıştılar enseme.

Sorguladılar karımı

Arkadaşlarımı aldılar benden.

Padişahım,

Çektiğim acıları anlatmak için

Eşiğine gelip dayandığımda

Askerlerin çizmeleriyle vurdu bana.

Ayakkabımın köselesini yedirdiler.

Padişahım.

Sen iki savaşı da kaybettin.

Çünkü halkının yarısı lal.

Dilsiz bir halk neye yarar?

Halkımızın yarısı

Karıncalar ve fareler misali

Dört duvar arasında

Kıstırılmış” derdim.

Bana zararı olmayacağını bilsem

Ona derdim ki,

“Sen iki savaşı da kaybettin.

Dokunamayacaksın artık çocukların saçına.”

18

Bir olan ruhumuzu gömmeseydik turaba

Genç bedenimizi delik deşik etmeseydik süngüyle

Gözlerimizde kalsaydı o canın feri

Köpekler geçiremeyecekti dişlerini etimize.

19

Bizim istediğimiz,

Göğün perdesini yırtan

Tarihin derisini yaran

Düşüncelerimizi patlatan

Öfkeli bir nesil değil.

Bizim istediğimiz,

Eğilmeyi bilmeyen

Yanlışları affetmeyen

Yeni bir nesil.

20

Arap çocukları

Yarının başakları.

Zinciri kıracak

Kafanızın içindeki afyonu patlatacak

Tüm vesveseleri yok edecek sizsiniz.

Arap çocukları,

Bizim dumandan boğulmuş neslimize dair

Tek kelime okumayın.

Ümitsiz vakayız biz, 

İşe yaramaz birer karpuz kabuğuyuz, neyleyelim.

Bizim için söylenmiş sözlere kulak asmayın

Bize öykünmeyin.

Bizi kabullenmeyin.

Fikirlerimizi benimsemeyin.

Sahtekârlar ve hilekârlar kavmiyiz biz.

Arap çocukları,

Bahar yağmuru,

Yarının başakları.

Sizsiniz bu yenilgi hâlini aşacak olan.

Nizar Kabbani

Yazının Tamamı

Filistin’e Organize Sanayi Bölgesi

“Filistin’e Organize Sanayi Bölgesi” haberini Filistinli yazar Ali Ebunima’nın The Battle for Justice in Palestine [“Filistin’de Adalet Mücadelesi”] kitabındaki şu ifadelerle birlikte okumak gerek. Ebunima, bu sanayi bölgelerinin İsrail’in Filistin ekonomisini kontrol altına almasına ve İsraillilerin Arap dünyası ile iş yapabilmesine dair bir zemin olduğunu söylüyor. Ve ekliyor: “bu yapılanların Filistinlilere zerre hayrı yok!”

¤  ¤  ¤

[…]

Filistinlileri güçlü kılması şöyle dursun, bu sanayi bölgeleri, onların hayatını daha da riske atacak. Ekonomi araştırmacısı Alâ Tartir’in ifadesiyle, “bu bölgeler, Filistinlileri İsrail’e daha da bağımlı kılacak, zira Filistin Yönetimi, işgalcilerin vergi gelirlerin aktarılması, erişim ve hareketlilik konusunda iyi niyetine fazla bel bağlıyor.” Bunun dışında söz konusu bölgeler, İsrailli şirketlere “Filistin ekonomisine nüfuz etmek için gerekli hukukî kılıfı temin ediyorlar.”[1]

[…]

2007’de ABD öncülüğünde yürütülen “Önce Batı Şeria” politikalarının devreye girmesiyle birlikte, Filistin Yönetimi’nin kontrolündeki Filistin Yatırım Fonu, projenin yeniden yürürlüğe girdiğini duyurdu.[2] Almanya, altyapısı için on milyon avro yatırdı. Ama bu sefer sürecin idaresinden sorumlu Filistinli şirket, ıskartaya çıkartılmıştı. PIEFZA sanayi parkının işletilmesi hakkını yeni Türk ortağı TOBB-BIS Sanayi Parkı Geliştirme ve Yönetim Şirketi’ne devretti. Türkiye Ekonomi Politikası Araştırma Vakfı’nın ve Türk sanayisini temsil eden kurumların ortaklaşa sahip olduğu TOBB-BİS’in [Türkiye Odalar ve Borsalar Birliği-Barış İçin Sanayi] amacı, Türklerdeki “sanayi ve teknoloji parklarının geliştirilmesi ve yönetilmesi” ile ilgili teknik bilgiyi aktarmaktı. TOBB-BİS’in aslî hedefi ise özel sektörün gelişiminde katalizör olarak iş görmek, aynı zamanda Türk şirketlerinin büyümesi için yeni yollar açmak”tı.[3] Türkiye, Şimon Perez ve Mahmud Abbas’ı bir araya getirdiği, 2005’te düzenlenen Ankara Ekonomik İşbirliği Forumu’nda Filistin’de daha fazla olma niyetine dair işareti verdi. Böylelikle Gazze ve Batı Şeria’daki sanayi bölgelerine kısa süre sonra dâhil oldu. İsrail’in 2005’teki “yeniden konuşlanma” faaliyeti ardından Gazze’yi işgal etmesi ve 2006’da Hamas’ın elde ettiği seçim zaferi Türkiye’nin Gazze projelerindeki rolünü sona erdirdi, ama bu ülke, 2010’da İsrail’in Mavi Marmara’ya saldırısından sonra kopan bağlara rağmen, Celâmî bölgesindeki konumunu daha da güçlendirdi. Türklerin yürüttüğü iktisadî teşebbüs, insanın içine huzur veren bir isimle piyasaya sunuldu: “Barış İçin Sanayi”.

Electronic Intifada’nın açığa çıkardığı, 2010’da Filistin Yönetimi ile TOBB-BİS arasında imzalanan gizli anlaşma, Türk şirketine neredeyse sınırsız bir yığın yetki veriyor. Aynı zamanda Filistin Yönetimi’nin Filistin’in herhangi bir kısmında sahip olduğu egemenlik ve işlevsel kontrolden daha fazlasını bu şirkete devrediyor. Anlaşma şartları, esas olarak Filistin Yönetimi’nin yürütme, yasama ve yargıyla alakalı tüm mevcudiyetini bir kenara atıyor:

“Filistin Ulusal Yönetimi, kontrolü tümüyle kalkınma şirketinde olacak olan bölgenin ve iç güvenliğinin dokunulmazlık hakkını tanımaktadır. Yönetime mensup hiçbir yetkili veya kurum ya da kamu, belediyeler, yargı, yürütme veya yasama kurumuna bağlı çalışan başka herhangi bir kişi, bölgenin düzgün işletilmesi için gerekli işleri yapan PIEFZA çalışanları ve başka yetkililer haricinde, bölgeye herhangi bir görevi ifa etmek için giremez.”[4]

Doksan dokuz yıllığına geçerli olan anlaşma, ayrıca TOBB-BİS’in “kendi güvenlik kuvvetini kurmak dâhil, yatırımcılar için gerekli ‘verimli operasyonlar’ın teşvik edilmesi ve güvence altına alınması için gerekli, bölgeye dair prosedürleri ve mevzuatı belirleme ve uygulama yetkisini elde etmesini” şarta bağlıyor.[5] Tüm kontrol imkânlarının yabancı bir şirkete verilmesindeki mantık, TEPAV’a göre, “güvenli, öngörülebilir ve emniyetli bir atmosfer” yaratmak.” İyi de bu atmosfer kimin için yaratılıyor?

Ali Ebunima

[Kaynak: The Battle For Justice in Palestine, Haymarket Books, 2014.]

KitaPDF

Dipnotlar:
[1] Alaa Tartir, “PA Industrial Zones: Cementing Statehood or Occupation?” Al-Shabaka, 7 Şubat 2013.

[2] Palestine Investment Fund, “PIF’s Director General Confirms the Revival of Jenin Industrial Zone Project,” yayınlanan haber, 25 Ekim 2007.

[3] TOBB-BIS Industrial and Technology Parks Development and Management Company, “TOBB-BIS Industrial Parks Development and Management Company; Company Profile,” broşür, Mart 2010.

[4] Silver, “Leaked Documents.”

[5] A.g.e.

Yazının Tamamı

Liberal Emperyalizm ve Halep

Bazı solculara göre, yeryüzünde devrim yapılmaması gereken tek yer, Suriye. DSİP gibi bazı solculara göre ise devrim sadece Suriye, Küba, Kuzey Kore için geçerli.

Bazı İslamcılara göre, yeryüzünde cihadın verilmesi gereken tek yer, Suriye. Bazılarına göre ise cihadın tek gerçek hedefi İran, Yemen, Hizbullah.

Son on yıldır Amerikan kaynaklarında “mezhep savaşını körükleyin, bu bizim yararımızadır” talimatına sıkça rastlanıyor. Mezhepsel gerilime karşı mesafeli olan El-Kaide bile IŞİD adı altında bölünüp, içi en rezil mezhepçiliğin püsürü ile dolduruluyor.

Dolayısıyla, “Halep’te Müslüman kanı dökülüyor” diye feveran edenlerin önce o ülkeye emperyalist çizmelerinin ardından girenlere kızması gerekiyor. “Bu son seslenişim olabilir” başlıklı internet açıklamalarını yapanların ilk kimin ses ettiğine bakması şart.

Halepli Müslüman kadın, “onlar doların uşakları” diyor. Bu uşaklığı DSİP’liler başta olmak üzere, AKP ile rabıtalı “muhalefet” yapıyor. Halep’in Esad güçlerinin eline geçmesi karşısında bu kesim, yalan üzerine kurulu bir vicdan edebiyatının altına imza atıyor. Para kadar soğuk, tank paletleri kadar katı yüreklerine bu vicdan gösterisi hiç yakışmıyor. Ölen Haleplinin umurlarında olmadığı açık. Tek dertleri, kafalarındaki liberal hezeyanların ufak da olsa karşılık bulması. Buna siyaset diyorlar. Bu siyasetin bir parçası da DSİP’lerin ağzından çıktığı biçimiyle, Gezi günlerindeki Kabataş yalanı. DSİP, ülke içinde güya “barış” edebiyatı yaparken, onca zaman Suriye’deki savaşı destekledi. Mayaları bu.

Zira o çürümüş zihinlerde tasarlanmış, masabaşında yapılmış devrimin gerçekliği bulunmuyor. Halk ve iradesi, her dem piyon olmaya karşı kıyam etmeyi biliyor. Bu yalanlar, o kıyamı susturmak için var.

DSİP’liler ve cümle AKP muhalefeti, Suriye’deki okun İran’ı hedeflediğinin farkında. Masabaşındaki coğrafî düzenlemeleri “devrim” boyasına çalmak isteyenler, ne olursa olsun, bir halkın kıyamı ile gerçekleşmiş İran devrimini silmeye yemin ediyorlar. Halep’te bir Müslüman’ın kanı dökülmüşse, dökenin ülke içinde bir yerlerde olduğunu bilmek gerekiyor. Allah katında ve halk nezdinde tüm varlık sebeplerini yitirenler, efendilerinin emirlerini yerine getirmeyi varlık gerekçesi hâline getiriyorlar.

* * *

1880’lerde İngilizlerin başına Liberal Parti veya Liberal Birlikçi Parti gibi yapılar geçiyor. Literatürde bu parti mensupları “liberal emperyalist” olarak anılıyorlar. İmparatorluk, tüccarların, toprak ağalarının, sermayenin özgürlüğü adına yeniden kurgulanıyor.

İslam’ı ve/veya solculuğu onlardan öğrenenler, liberal emperyalistlerin her yaptığına “eyvallah” diyorlar. Bunlar, Suriye’yi yağmalayabileceklerini zannediyorlar. Batan gemiden ganimet toplayabileceklerini düşünüyorlar. Sağa sola kızıyorlar. Suriye muhalefeti içerisindeki Alevi ve Hristiyan varlığı, zamanla, karşılıklı mezhebî müdahalelerle tasfiye ediliyor. “Suriye devrimi”ni başta Türkiyeli liberal emperyalistler daha ana rahminde öldürüyorlar. Onca “devrim” edebiyatı gerçek devrimi öldürmek için var çünkü. Halka ve devrime imanı olmayanların elinden ancak bu geliyor. Programlarının başında “iktidarı alamıyorsan, kimsenin almasına izin verme” yazıyor.

Bugün hepsi “Halep Sünni şehridir” diyen Deniz Baykal adına ve onun devleti için ağlıyorlar. Ama nafile: devletin ellilerden beri gizli planlarının bir yerinde olan Suriye, halkıyla oyunları bir bir bozuyor. Suriye halkına değil, o oyunları kuranlara kızmak gerekiyor.

* * *

Halkın kendi kaderini tayin hakkı varsa, kendi kederini tayin hakkı da var. Neye güleceğini neye ağlayacağını o bilecek. Onun adına gülenler ve ağlarmış gibi yapanlar, kendi devletlerinin uşaklarıdır.

Bu eleştirilerin altı yıldır sessiz kalan solu da kestiği bilinmeli. Seksenler ve doksanlar boyunca Amerikan menşeli devrim ve Sovyet eleştirileri ile pişenler, yaşananlara, kendi mutlak doğruları adına sessiz kaldılar. Hakan Albayrak ne kadar suçlu ise onlar da o kadar suçlu.

Albayrak, Türk ordusuna “Suriye’ye silâh verin” deyip durdu. Oysa Pentagon, ondan çok önce Libya’daki birliklerini ve milislerini Suriye’ye kaydırmaya başlamıştı. O, üç-dört yıl önce gerekli teçhizatın sağlanmasının kolay yolunu bulmuştu: “Soğuk Savaş döneminde Türkiye’ye verdiğimiz silâhları verelim, savaşı ona taşere edelim.” O yüzden üç yıl önce Afyon’da patlama oldu, onca asker öldü. Hatırlayan var mı?

* * *

Türkiye’nin ipiyle kuyuya inilir mi? Rehber, Dawkins, Albayrak veya Türk devleti olabilir mi? Mavi Marmara davası ile Halep’in aynı yere düştüğü açık değil mi?

Bu düşüş karşısında İslamî siyasetin ezilmesi için AKP’yi fırsat olarak değerlendirenler, ellerini boş yere ovuşturmasın. Yıllarca dediler ki İran’da solcular İslamcılarla yan yana geldiler. Kanları döküldü. O öldürülenleri bu ülkede solcu sayacak tek bir kişi bile yok. Buna rağmen bir İslamî siyaset varmış gibi yapıyorlar, ona karşı bıçaklarını bileyliyorlar. O bıçakların devlete olduğunu, demirini sermayenin döktüğünü “görmüyorlar”.

Sanki İslamî devrim olmuş gibi davranılıyor. Batı’dan bu yönde liberal ne kadar zehir varsa içiliyor. Bir İran daha yaşanmasın diyedir tüm bunlar. Devletin genleri buna programlı. Sol da Şah’ın Savak’ı gibi örgütleniyor. Olmayan İslamî devrime karşı, karşı-devrimcilikten medet umuluyor. Olmayan bir hayalete yumruk sallanıyor. Her yumrukta gerçek devlet güçleniyor. Böylelikle kendi isimlerini yaldızlamak için tarihte sadece isimlere bakıyorlar. O nedenle İran devrimini omuzlayan dinamikleri, hareketi, mücadeleyi görmüyorlar. Görmek istemiyorlar. Bugünde o dinamikler, hareket ve mücadele var mı diye bakmıyorlar bile. Sadece kendilerinin görülmelerini arzu ediyorlar. Üç kişinin sorumluluğunu üstlenmek, üç adımın, eylemin yükünü omuzlamak onlar için zûl artık.

Bu yüzden kıyaslama yapılacaksa, Hitler’le değil, Rıza Şah ile yapılsın. Hitler’le kıyaslama yapılıyor ki, Amerikan merkezli tüm liberal yalanlar güncellenebilsin. O liberallerden bu yüzden öğütler alınıyor.[1] İşin kolayına kaçılıyor. Kolaya kaçmak, sınıflar mücadelesinden kaçmanın bir yansıması. Artık Batılı liberallerin ağzından akan kusmuk kimsenin midesini bulandırmıyor.

* * *

Halep konusunda Rusya’yı protesto edenler, yıllarca internet sitelerinde, yayınlarında bu liberallerin içi geçmiş yalanlarını pazarlıyorlar. Kur’an’a değil, emperyalizmin iradesine iman edenler, kendi ülkesinin yürüttüğü pazarlıklara, anlaşmalara tek laf etmiyorlar. Döveceklerse kendi dizlerini dövsünler! Atacaklarsa kendi suratlarına atsınlar tokadı.

Mavi Marmara’yı batıran da Halep’i teslim eden de aynı güçtür. O gücü görmeyip rezil bir mezhep düşmanlığı yapanlar, liberal emperyalizmin ajanı, kuludurlar. Bunlar, halkların müşterek çıkarı, sorumluluğu, varlığı, derdi, kavgası ne varsa düşmandırlar. Bireysel zevkini, çıkarını düşünen tüccarlar, patronlar için özgürlük neyse bunlar için de aynıdır. Artık ne Kitap’ın ağırlığı, ne de yolun zahmeti mevzubahistir. Kurtulmak, serbestleşmek isteyenler, serlerini bir yerlere bağlamak zorundadırlar.

Suriye’de çekilmiş bir belgeselde Ulusal Savunma Güçleri denilen milis kuvvetlerine bağlı bir anne, “vatan bizim gelinimiz”, kızı ise “vatan bizim anamız” demektedir. Halep’te yenilen bir şey varsa, müşterek davayı, bağlılığı, sorumluluğu, çıkarı kendi kişisel hezeyanları ile yerin dibine gömeceklerini zannedenlerin iradesidir. O irade, her daim zevâle ve zillete mahkûmdur.

Eren Balkır
13 Aralık 2016

Dipnot:
[1] Timothy Synder, “Faşizm Altında Yaşayanlara 20 Ders”, 12 Aralık 2016, Kültür Servisi.

Yazının Tamamı

Marjinal

“Biz dine değil, dini sömürenlere karşı olmalıyız.”

[İbrahim Kaypakkaya]

 

Bu söz, bu sıralar müslümanlık adı altına birleşen dejenere olmuş İslamî gruplar sebebiyle, müslümanlığa ve İslâm’a zarar veren, bireyleri dinden uzaklaştırmaya yarayan bir inanışa gelsin.

Ateist veya deist olabilirsiniz, bu size çeşitli sebepler yüzünden temiz ve üstünde oynamalar yapılmamış kurallara, inanışlara karşı çıkmanız, saygısızlık göstermeniz gerekçesini vermez.

İçki içmek veya içmemek, oruç tutmak veya tutmamak kişilerin kendi tercihidir. Ancak birkaç kendini bilmez yüzünden, dini bir kapitalist meta aracı olarak kullananlar yüzünden, sadece dinî vazifesini -inancı gereği- yerine getiren diğer insanlara da gem vurulamaz.

Materyalist bir inanışa sahip olan İbrahim Kaypakkaya, kendi döneminde daha ağır sağ davalarının yaşandığı sırada bile dini bir kin ve nefret aracı olarak kullanmayıp böyle bir sözü söylemişse, bizlerin de aynı yolda inanan-inanmayan olarak halkı ayırtmaksızın devam etmemiz gerekir.

Halkın sevgisini ancak onu anlayarak, onun dilinden konuşarak kazanabilirsiniz. Marjinallik adı altına aslî marjinallikle bile alakası olmayan bir tavırla değil. Bu tavırla devam ederseniz, sadece Batı şehirlerinin birkaçına hitap etmekten öteye gidemezsiniz.

Farah Sibel Evren
12 Aralık 2016

Yazının Tamamı

Richard Dawkins’in Entelektüel Namussuzluğu

Yukarıdaki fotoğraf, Voice of America isimli siteden alınma.[1] Altında şu ifadeler yer alıyor:

“Burka giymiş Afgan bir dilenci kadın yol kenarında uyuyor, kızı da Kabil kentinin eteklerinde sadaka beklerken, sırf eğlenmek için küçük bir taş fırlatıyor. Dünya Gıda Programı, bağış yapan ülkelerden yeterince para gelmemesi sebebiyle 3 milyonu aşkın Afgan’a yönelik gıda yardımını keseceğini duyurdu.”

Geçmişte görüşlerine karşı çıktığım için beni engelleyen, @RichardDawkins adresi üzerinden tweet’ler atan Richard Dawkins, bu fotoğrafı alıyor, şu cümle ile birlikte tweet’liyor: “Annesini recm edenlere taş atan Afgan çocuk.”

Tweet yüzlerce kez retweet ediliyor. İnsanlar, bu tweet’in yanlışa sevk edici niteliğine işaret edip, Dawkins’in anti-teist görüşlerini bir yanlış ile destekleme ihtiyacını sorgulayınca, Dawkins sonunda bu tweet’i siliyor. Eğer Dawkins, dürüst ve namuslu bir eleştirmenmiş gibi görünmek istiyorsa, düşünmeden sergilediği anti-teist reflekslerine son vermeli ve fanlarını yanlışa sevk etmemeli. Fakir bir dilenciyi İslamofobi gündemi için istismar etmekten daha büyük bir öküzlük yok çünkü.

Dawkins, herkesin önünde Kur’an konusunda cahil olduğunu kabul etmiş bir isim. Onun İslam’ı çok az bilmesinin de bir önemi yok, çünkü o, meselesini dile getirmek için teröristlerin dile getirdiği yanlış argümanlara ve yorumlara bel bağlamayı yeterli görüyor.

Ondaki İslamofobi üzerine kurulu laf kalabalığı, onun ölümüne fanatiği olan, yeni ateizmin teröristi Chick Haigs’in yakın mesafeden gerçekleştirdiği katliamdan sonra bile durmadı. Bilindiği üzere, 10 Şubat 2015’te Kuzey Carolina Üniversitesi yakınlarında üç Müslüman genç katledilmişti.[2] Dawkins, gene de yandaşlarının gözlerini boyamaya devam etti ve onlara dinden dönenlere ölüm vaaz eden tek bir ideoloji olduğunu söyleyip durdu.

Bu meseleyi yeni ateist blog yazarı Ali Emced Rizvi ile Huffington Post’ta tartışmıştım.[3] Söz konusu meseleyi tartışmak istediğimi söylediğimde birkaç ay önce Dawkins beni blokladı. Bir daha meydan okudum kendisine. Diyalog davetimi kabul etmek yerine, o hâlâ yalan yanlış tweet’lerle yandaşlarını kandırmaya devam ediyor. Elbette sadece kendi sesinizi duyduğunuz, dışarıya kör ve sağır bir odada yaşamak, entelektüel bir söylemi dile getirmekten daha kolay.

Kaşif Çavdri
14 Şubat 2015

Dipnotlar:
[1] 28 Haziran 2011 tarihli fotoğraflar, Voa.

[2] Monica Moorehead, “Müslümanların Hayatı Önemlidir”, 20 Şubat 2015, İştiraki.

[3] Kashif N. Chaudhry, “Does the Koran Endorse Apostasy Laws?”, 31 Ağustos 2014, HP.

Yazının Tamamı

Kırk Dokuz Yıl

Bugün Filistin Halk Kurtuluş Cephesi’nin 49. kuruluş yıldönümü. FHKC, 5 Haziran yenilgisinin yol açtığı etki üzerinden, 11 Aralık 1967’de kuruldu. Cephe’nin kuruluşu, yenilginin entelektüel, politik mücadele düzeyinde ortaya çıkarttığı enkazdan kurtulmak için yeni bir umut aşıladı. O, Siyonizme karşı ulusal kurtuluş hareketinin, devrimin ve mücadelenin bayrağı oldu. Bu yolda on binlerce militan şehid düştü, tutsak edildi, yaralandı. Bu şehidler, tutsaklar ve yaralılar arasında Filistinliler, Araplar kadar başka ülkelerden gelen insanlar da yerlerini aldılar. Bugün FHKC’nin özel tarihsel mirası ve tarihini, toplamda Filistin ulusal hareketini meydana getiren o efsanevi kahramanlığı ve fedakârlığı gurur ve saygı ile selamlıyoruz.

Varolan uluslararası, bölgesel ve Arap coğrafyasına ait durum ve bu durumun olumsuz etkileri karşısında, Filistin’in içinde yaşanan gerçeklikte hâlen devam eden güçsüzlük ve ayrışma koşullarında, Filistin davası her zamankinden daha fazla, tasfiye riskiyle karşı karşıyadır. Bu nedenle FHKC, aşağıdaki hususlara vurgu yapmakta, bu yönde taleplerde bulunmaktadır:

1. Tüm Filistin deneyiminin gözden geçirileceği ve ulusal kurtuluş hareketimizin birleşik stratejisinin geliştirileceği, ciddi ve kapsamlı bir ulusal diyalog sürecine ihtiyacımız var. Bu süreç, temsilî kurumların ve halk birliklerini, bilhassa FKÖ’nün yeniden teşkil edilmesini ve kolektif ulusal mücadelenin değerlerini belirleyip yaymak için gerekli olan demokrasinin ortamının ve altyapısının oluşturulmasını içermelidir. Asıl önemli olan, somut eylem ve canlı bir maddi destekle halkın azimli mücadelesinin desteklenmesi ve ülkedeki köklerin beslenmesi, halkın ulusal kimliğe bağlanması, ülkede, sürgünde ve diasporada yaşayan Filistinlilerin birliğinin sağlanmasıdır.

2. Oslo Anlaşması’nın tümüyle, acilen çöpe atılması, Filistinlilerin hakları, mücadeleleri, ulusal hedefleri, toplamda tüm kurtuluş pratiği açısından bu anlaşmanın yol açtığı berbat sonuçların ele alınması, adalet zemininde dile getirilmemiş olan yükümlülüklerinin ortadan kaldırılması gerekmektedir. Bu da müzakereler sürecine bel bağlamaya son vermeyi ve bu yola geri dönülmesine dönük baskılara itiraz etmeyi şart koşmaktadır. Böylesi bir yol yerine bizler, Birleşmiş Milletler’in tanıdığı Filistin halkına ait hakların eksiksiz uygulamaya sokulması gerekliliği üzerinde durmalıyız. Biz, Filistin halkının haklarına gölge düşüren her türden alternatif uluslararası referansı dayatmayı amaçlayan her türlü politik girişimi reddediyoruz.

3. Filistinliler arasındaki iç ayrışmalara son verilmeli, ulusal birlik, gecikmeksizin veya ağırdan almaksızın, yeniden tesis edilmeli, davamız, halkımız ve haklarımız aleyhine olan çıkarlara sahip uluslararası veya bölgesel güçlere bel bağlanmamalıdır.

4. Kahire’de kabul edilmiş olan, liderlerin toplayacağı ön komisyonun hazırlığı ile gerçekleşecek birleşik bir Filistin Ulusal Konseyi toplanmalı, bu türden bir konseyin Ramallah’ta toplanmasına yönelik, süreci tek elden yürütmeyi amaçlayan her türden çağrı reddedilmelidir. Bu yol, Filistin hareketine fazlasıyla zarar vermiş, onu tehlikeli bir açmazın içine sürüklemiş olan, önemli bir entelektüel, örgütsel ve politik yöntemdir.

5. Siyonist düşmana karşı verilen varoluş mücadelesi bağlamında, tüm mücadele biçimleri ve yöntemlerine başvurulmalıdır. Hiçbir mücadele biçimi, diğerinin yerini alamaz.

6. Kudüs İntifadası olarak bilinen kitle hareketlerinin ve tüm mücadele tarzlarının desteklenmesi şarttır. Tüm güçler, halkın mücadelesinin kuluçkalanma imkânı bulup gelişeceği örgütsel ve politik ortamı sağlamak zorundadır.

7. Tutsakların kurtuluş mücadelesinin ve özgürlük kavgasının uluslararası planda sürdürülebilmesi adına, onların tüm resmi ve halk temelli çabalarının ulusal düzlemde desteklenmesine yönelik olarak, ulusal düzlemde kapsamlı bir plan geliştirilmelidir. FHKC, yoldaşımız Bilal Kayed’in ve hâlihazırda açlık grevinde olan tutsaklar Enes Şadid ve Ahmed Ebu Fara’nın da bulunduğu, boş mideler savaşına katılan tüm o kahraman tutsaklarımıza selamını ve takdirlerini iletmektedir.

8. Arapların kurtuluş güçlerine, Arap coğrafyasındaki mevcut durumun ciddiyeti karşısında, her türden iç çatışmadan, vekâlet savaşından ve mezhepsel ayrışmadan kurtulup, kendi projelerine ve rollerine dair bir vizyonu yeniden edinmeleri çağrısında bulunuyoruz. Bu vizyon, bazı Arap rejimleri ve kimi Arap devletlerinin düşmanla ilişkilerini hızla normalleştiği koşullarda, hızla dağılmaktadır. Filistin mücadelesi Arapların davasının merkezindeki yerini korumaktadır.

9. Suriye’de, Irak’ta, Libya’da, Yemen’de, Mısır’da ve tüm Arap dünyası genelinde, din kılıfı altında ifa edilen mezhepçiliğe, mezhepçi ayrışmalara ve gerici şiddete karşı koyan Arap halklarının yanındayız. Bu türden güçlerin ortaya koyduğu direnişin safındayız.

10. Biz, dünyada barış, adalet ve kurtuluş için mücadele eden tüm güçlerin yanında, uluslararası mücadelenin de büyütülmesini talep ediyoruz, özgürlük ve kurtuluş için mücadele eden Arap ve Filistinli halklarla aynı saftayız. Siyonist yapıyı boykot etmek için yürütülen kampanyalara iştirak eden herkesi özel olarak selamlıyoruz.

Filistin, Arap coğrafyası ve uluslararası düzey üzerinde temellendirilmiş olan açık ve net olan o vizyonu ve öncülleri üzerinden FHKC, on beşinci yılına giren mücadelesini sürdürecektir. Bizler, adalet ve özgürlük için verdiğimiz bu ulusla kurtuluş mücadelemizde devrim yolunda, zafere doğru ilerliyoruz.

Zafer Filistin’in ve Cephe’nin şehidlerindir. Kurucumuz Corç Habaş ve liderimiz Ebu Ali Mustafa’ya selam olsun!

Tutsak genel sekreterimiz Ahmed Sedat’a ve tutsak hareketimizin tüm liderlerine özgürlük!

Zafer Filistin halkının olacaktır!

Filistin Halk Kurtuluş Cephesi
Politik Büro
11 Aralık 2016
Kaynak

Yazının Tamamı