Özgür Dünya

Bugünkü politik ortamda herkes, 1936’da Mustafa Kemal’in ideolojiler üstü bir varlık hâline gelmesini emrettiği ordunun pirüpak konumuna esir edilmiştir. Saf, pirüpak konum ile bireysel varlıklar arasında paralellik kurulmakta, herkes, olmayan darbenin beklentisi içinde yaşamakta ya da o orduya güvenle konuşmaktadır. Oysa darbe olmuştur. Dolayısıyla her söz boştur.
Bugün 19 Ağustos 1978’de İran’da bir sinemada çıkan yangınla ilgili isimsiz yazı, bu sebeple piyasaya sürülmektedir. Yazı, İslamcıların bu eylemle insanları korkutup evlerine hapsettiğini ve iktidara yerleştiğini söylemektedir. Yazıda bir dizi yalan ardı ardına sıralanınca doğruya dönüşeceği düşünülmektedir. Aylak kargalar dahi bu korkuluğa konmaktadır. Eylemin uyuşturucu bağımlısı bir gence yaptırıldığı söylenmekte, bu gencin önceden din eğitimi verildiğinden ve o mollaların emriyle sinemayı yaktığından bahsedilmektedir. Ama o mollaların Şah’ın mollası olma ihtimali üzerinde hiç durulmamaktadır. Bu tip olaylara Taksim’de namaz kılma türünden, Türkiye’de de rastlamak mümkündür. Hatta Kubilay Vakası’nda kendisini mehdi ilân eden adamın esrarkeş olduğu söylenmektedir. Bu topraklar bu tür hilelere aşinadır.
İşin garibi, Rex Sineması katliamı esnasında İran’da olan bir Amerikalı diplomatın kızı yıllar sonra şunu yazmaktadır: “Birçoğumuz, bu saldırının İslamcı bağnazların işi olduğuna inansak da Şah’ın muhalefeti lanetlemek için bu zulmün altına imza atmış olması büyük olasılıktır.” Söz konusu Rex yazısını bilumum sol-sosyalist isim ve çevre dahi paylaşabilmektedir, çünkü onlar, İran Devrimi’nde halkın ve devrimcilerin payından haberdar bile değildirler. O yazıda “en çok birliğimizi, kardeşliğimizi, bölünmezliğimizi, özgürlüğümüzü kaybetmekten korkmalıyız” denildiğine ve bu yazının altına imza atıldığına göre, bu birlik-kardeşlik harcına ilgili kesimler kendilerini katmakta bir beis görmemektedirler demektir.
Yakında Tahran’a düşecek bombaların akıtacağı kan, o solcuların eline, gömleğine bugünden bulaşmıştır. Çünkü Şah’ın rejiminin hilelerine, operasyonlarına bugün ortak olunmaktadır. Sinemanın yakıldığı yer, refahın, orta sınıfın bol olduğu bir kenttir ve Şah karşıtı gösterilerin pek görülmediği bir yerdir. Abadan, Şah laikliğinin kalesi durumundadır. Devletin operasyonlarını bu gözlükle okumak gerekmektedir. 1963’teki toprak reformuna, emperyalizme ve burjuvalara fayda sağlayacağı konusunda ısrarla eleştiri yönelten kesimi susturmak için devlet hamleler yapmak zorundadır. Bu da “elinizdeki birikimi bana borçlusunuz, bu mollalar onları çalacak” manipülasyonu ile gerçekleştirilmektedir. Bugün de İslamî açıdan hangi gerekçeyle olursa olsun, emperyalist, Siyonist ve kapitalist tüm yönelimlere, gelişmelere doğal olarak karşı çıkartılan mızraklar, içeriden ve dışarıdan bir bir kırılmaktadır. Bunun ilerlemecilik adına sahiplenilir bir yanı yoktur. Çünkü “sinema yaktı o gericiler” dedikleri İran Devrimi, dünya sinema tarihine kalıcı bir çentik atmayı bilmiştir. Kültür bakanlığından, Euroimage, Soros fonlarından beslenen solcuların önce bu gerçeği düşünmesi gerekir. Devrimdir bir şeyleri dağıtır, bir şeyleri toparlar. Zarfa değil mazrufa bakacaksak, bahsi geçen Rex yazısı, özü itibarıyla, karşı-devrimci bir yazıdır.
Lübnanlı devrimci Enis Nakkaş, bir röportajında “eğitim için Türkler de geldi İranlılar da. Siz yapamadınız devrimi ama İranlılar yaptı” demektedir. Bu yapamamanın bedelidir ödenen. Küçük burjuva şefler, kendi zaaflarını, eksiklerini ve yanlışlarını kamusallaştırmanın bir yolunu bulmaktadır. İran’a dair söylenen her söz o yüzden yalandır. Bunu hem politik hem de geleceğe projeksiyon açısından, İran’ın tasfiyesi bağlamında, görmek gerekmektedir.
Devrimden vazgeçmişliğin adı, geçmişe biat, pirüpak gerçeğe kul olmaktır. Artık bu tarz resimler paylaşılmakta, altına “anlayın artık Kemalist Türkiye’nin kıymetini” yazıları döşenmektedir. Bu lafları, 1935’te devlet bürokrasisinde çeviri, sanat vs. işleri bekleyen solun torunları söylemektedir. Sosyalizm, komünizm ancak ilericiliğin bir simgesi, Özgür Dünya’ya layık olmanın bir alameti olarak anlam ifade etmektedir. Bu resimleri, Arin Mirkan resmi olan bir site bile paylaşmaktadır. Rex yazısı ile birlikte mesaj ve mesajın verildiği yer açıktır.
Bu açıdan bir dönem ABD stratejisi bağlamında Sovyetler’i tuzağa çekme açısından İslamcılara verilen destekten tuhaf sonuçlar çıkartmanın anlamı yoktur. “Nereden çıktı bu cihadcılar?” sorusunu soranlar, Reagan’ın İslamcılara “sizler bizim kurucu babalarımızın ahlakî dengisiniz” dediğini aktarmaktadır. Bu, geçmişte kalmış bir meseledir. Mesele, bugün Thatcher’ın ve Reagan’ın “Özgür Dünya’nın kalbi” dediği şey olmamaktır. Bugün kurucu babaların dengi olma yarışına girenler, bu gerçeği göz önünde bulundurmalıdırlar.
Özgür Dünyacılar, Türkiye’nin “AB’ye girdiğinin ilân edilip” havai fişekler patlatıldığı günlerde AB fonuna yakışan TKP kuranlardır. O fon hükmünü yitirince “parti” de krize girmiştir. Olan budur. Bugün fon farklıdır ve iç tartışma bununla ilgilidir: askerin hakiliği o fona rengini çalmıştır. Oraya turuncu, kırmızı başka bir renk eklemeye çalışanlar, sırtlarını nereye dayadıklarını sorgulamak zorundadırlar.
Foti ve Yıldırım da Ayşe Hür gibi müesses nizama vurgu yapmakta, “Erdoğan-ordu ikiliği”ne işaret etmekte, asıl sorunun “birlik-bütünlüğü kim sağlayacak?” olduğunu söylemektedir. Özgür Dünya’nın akademyasına sıcak gelecek kavramlarla boğdukları yazılarında, “bir teknokrat nasıl düşünür?” sorusuna cevap vermekte, ordunun doktrin merkezindeki bir subay gibi, akıl yürütmekte, sınıfsız, sınırsız bir birlik-bütünlük önkabülüyle kalem oynatmaktadır. Oysa bu kadar taklaya gerek yoktur: zira herkes, Rex Sineması yazısı ve 1935 tarihli resimde görüldüğü üzere, birliğin-bütünlüğün adresini çoktan bulmuştur. Bu açıdan iki yazarın, “Kürd hareketi, Gezi dinamiği ve işçi hareketi arasındaki birleşme, Türkiye’nin otoriteryan gidişatını durduracak yegâne umuttur” demesine hacet yoktur. Ayrıca bu teknokrat aklın bir karşılığı bulunmamaktadır. Soyut, pirüpak bir yerde durup masanın üzerinde bulduğu malzemeden kitle çıkartmaya çalışmak saçmalıktır. Sayılan üç dinamiğin içini kim oydu, aradaki bağları kim koparttı, politik ağırlığını kim hafifletti, asıl buralara bakmak gerekir. Bu, korkuluğa konmuş kargaların işi değildir. Onlar günahlarını, suçlarını, hatalarını Neşet Baba gibi kendinde görecek bir hasletten yoksundurlar.
Yusuf Karagöz

Hiç yorum yok: